Reklama

Jestem od poczęcia

Diecezjalny Konkurs Międzyprzedszkolny

2017-11-22 12:46

Hanna Muchewicz, Monika Kamińska
Edycja toruńska 48/2017, str. 2

Katolicki Toruń
Hanna Muchewicz, Adriana Starobrat, ks. Mariusz Wojnowski i Monika Kamińska z wyróżnionymi dziećmi

W październiku odbywa się Diecezjalny Konkurs Międzyprzedszkolny „Różaniec – skarb, który trzeba odkryć”. Jest on organizowany przez Przedszkole Miejskie nr 6 w Toruniu, a jego pomysłodawczyniami i koordynatorkami są nauczycielki Monika Kamińska i Hanna Muchewicz.

Konkurs adresowany jest do dzieci w wieku 4-6 lat; ich zadaniem jest wykonanie różańca. W tym roku wzięło w nim udział 31 placówek z Torunia, Osieka n.Wisłą, Złejwsi Wielkiej, Złejwsi Małej, Gruty, Kruszyn, Wrocek, Dąbrowy Chełmińskiej, Nowego Grodziczna, Czarnowa, Łubianki, Małek, Sławkowa i Chełmży. Prace były bardzo ładne, więc jury postanowiło nagrodzić wszystkich 93 laureatów drugiego etapu oraz przyznać dziesięć pierwszych miejsc ex aequo.

W Centrum Dialogu im. Jana Pawła II w Toruniu 29 października odbyło się zakończenie piątej edycji konkursu. Rozpoczęło się ono Mszą św. w kaplicy Wyższego Seminarium Duchownego w Toruniu, której przewodniczył i słowo Boże wygłosił ks. Mariusz Wojnowski, wicedyrektor Wydziału Katechetycznego Kurii Diecezjalnej Toruńskiej. Liturgię ubogacił śpiew zespołu ze Szkoły Podstawowej nr 24 w Toruniu pod kierunkiem Karoliny Wąsickiej. Do posługi liturgicznej byli włączeni klerycy, katechetka, rodzic oraz dwoje absolwentów z Przedszkola Miejskiego nr 6 w Toruniu.

Reklama

W trakcie kazania dzieci z entuzjazmem uczestniczyły w nowatorskiej, aktywnej nauce. Rodzice z radością przyglądali się i wsłuchiwali w wypowiedzi swoich dzieci i również aktywnie uczestniczyli w tej wyjątkowej katechezie.

Na drugą część uroczystości udano się do Centrum Dialogu im. Jana Pawła II, gdzie obejrzano prezentację „Wspomnienia z poprzednich edycji konkursu”. Organizatorki podziękowały za udział i wysiłek autorom prac oraz nauczycielom, a także osobom, które szczególnie wsparły przedsięwzięcie. Znaleźli się wśród nich: ks. Mariusz Wojnowski, o. Wojciech Zagrodzki CSsR, proboszcz parafii pw. św. Józefa w Toruniu, ks. kan. Bogusław Dygdała, dyrektor Centrum Dialogu i Biblioteki Diecezjalnej w Toruniu oraz pracownicy tegoż centrum, ks. kan. Dariusz Zagórski, rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Toruniu i klerycy, Dorota Pesta, dyrektor Przedszkola Miejskiego nr 6 w Toruniu, Małgorzata Szatkowska, katechetka, a także Anna Daszkowska i jej dzieci, Marta i Bartosz, absolwenci Przedszkola Miejskiego nr 6. Następnie uroczyście wręczono dyplomy i nagrody laureatom konkursu, którzy przybyli na galę finałową ze swoimi rodzinami oraz opiekunami z placówek przedszkolnych i szkolnych. Tę część uroczystości wzbogacił radosny występ dzieci przy akompaniamencie gitary Karoliny Wąsickiej.

Po części oficjalnej goście przeszli do galerii prac, by podziwiać różańce. Na wystawie widać było tradycyjne różańce z koralików, cukierków, żelków, chrupek i kasztanów. Największy zachwyt wzbudzały te wykonane z orzechów, styropianu zdobionego cekinami, kolorowego makaronu, pachnących pierników, śrubek oraz ręcznie robionych kwiatków.

Spotkanie, ku radości dzieci, zwieńczył słodki poczęstunek. Po raz kolejny konkurs zmobilizował do wspólnej pracy i zabawy wiele rodzin z diecezji toruńskiej. Dziękujemy wszystkim, którzy okazali nam życzliwość, wsparli finansowo i poświęcili swój wolny czas.

Tagi:
konkurs

Ogólnopolski sukces Nikoli

2018-02-22 10:40

Iwona Torończak-Kaczor
Edycja legnicka 8/2018, str. III

Archiwum autora
Nikola Łukawy z katechetką

Spośród 600 prac nadesłanych z ok. 100 szkół i przedszkoli w całej Polsce uczennica miejscowej szkoły Nikola Łukawy zdobyła II miejsce w Ogólnopolskim Konkursie „Jezus Chrystus naszym Królem”.

Organizatorem konkursu były stowarzyszenie „Róża” i fundacja „Serca Jezusa”. Wydarzenie to swoim patronatem honorowym objął bp Stanisław Jamrozek, delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. Ruchów Intronizacyjnych.

Nikola, pracująca pod opieką szkolnej katechetki, przystąpiła do konkursu w kategorii multimedialnej. Stworzyła animację komputerową, którą można obejrzeć na stronie YouTube.

Celem konkursu było propagowanie wśród dzieci i młodzieży treści proklamowanego w Polsce Aktu Przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana oraz zachęcenie do podjęcia wynikających z niego zobowiązań. Uroczyste wręczenie nagród odbyło się w bazylice Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Nikola nie mogła uczestniczyć w uroczystości. Dlatego dyplom i nagroda zostały przesłane pocztą.

Na tym nie koniec. Ten sukces Nikoli został dostrzeżony i nagrodzony również przez władze lokalne. 9 lutego w Męcince odbyła się sesja Rady Gminy, która miała wyjątkowy charakter. Wójt gminy Męcinka w obecności samorządu, radnych, sołtysów i zaproszonych gości pogratulował Nikoli Łukawie zajęcia II miejsca w ogólnopolskim konkursie. Gratulacje przekazano również na ręce katechetki przygotowującej Nikolę. Wyrazy uznania skierowano także do rodziców Nikoli. Nikoli serdecznie gratulujemy sukcesu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Poczta Polska emituje znaczek z wizerunkiem Matki Bożej Nauczycielki Młodzieży

2018-02-23 13:39

abd, Poczta Polska / Warszawa (KAI)

Znaczek z wizerunkiem Matki Bożej Nauczycielki Młodzieży wprowadza Poczta Polska z okazji przypadającej w tym roku 75. rocznicy objawień maryjnych na warszawskich Siekierkach. Znaczek o nominale 2,60 zł będzie dostępny od soboty 24 lutego.


Znaczek pocztowy przedstawiający wizerunek Matki Bożej Nauczycielki Młodzieży zaprojektował Bożydar Grozdew, umieszczając na nim obraz Maryi czczonej pod tym wezwaniem, namalowany przez Marię Wollenberg-Kluzę. Artystka jest autorką dwóch wizerunków, na których przedstawiła pierwsze ukazanie się Maryi na Siekierkach oraz wspólne objawienie się Jezusa i Maryi. Obraz Matki Bożej został przez nią namalowany wg wizji z objawień Władysławy Papis zd. Fronczak z dn. 8 września 1943 r. Wizjonerka w następujący sposób opisała to wydarzenie:

"Zobaczyłam Matkę Najświętszą, ale jakże inaczej wyglądała. Miała około 40 lat. Na białą suknię miała narzucony królewski płaszcz koloru chabrowego obramowany złotym szlakiem, spięty złotą klamrą. Na ręku trzymała Dzieciątko w białej sukieneczce. Włosy miała kasztanowego koloru. Na głowie kopulastą koronę. Dzieciątko też miało koronę. Od całej postaci biła powaga i majestat. To była królowa. Patrzyła na nas z miłością, uśmiechała się".

Objawienia Najświętszej Marii Panny i Jezusa Chrystusa, których świadkiem była jako dziecko Władysława Fronczak od 3 maja 1943 r. do 15 września 1949 r. zapoczątkowały kult Matki Bożej na warszawskich Siekierkach. Od początku tych wydarzeń, mieszkańcy Warszawy gromadzili się w miejscu objawień na wspólną modlitwę.

W 1980 r. kard. Stefan Wyszyński powierzył opiekę nad miejscem objawień wraz z kaplicą zakonowi pijarów, których charyzmatem jest troska o wychowanie dzieci i młodzieży, zwłaszcza ubogich, w duchu mądrości i pobożności.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Rachunek sumienia ze wspólnotowości

2018-02-23 19:12

Antoni Szymański

Mija drugi tydzień Wielkiego Postu w którym rozpoczęliśmy refleksję nad własną skłonnością do grzechu. Zło osłabia nie tylko nas samych ale każdą wspólnotę, którą tworzymy.

domagoj8888 / fotolia.com

Otwieram Ewangelię św. Marka i czytam: Niektórzy uczeni w Piśmie, spośród faryzeuszów, widząc, że je z grzesznikami i celnikami, mówili do Jego uczniów: «Czemu On je i pije z celnikami i grzesznikami?» Jezus usłyszał to i rzekł do nich: «Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników». (Mk 2, 16-17)

Zarzuty religijnych przywódców Izraela podszyte były niczym niezmąconym samozadowoleniem. Przekonani byli, że przestrzeganie odpowiednich przepisów, zachowań i rytuałów, a także skupienie się na osobistej doskonałości, zapewnia im sprawiedliwość w oczach Boga. Tymczasem obok „elity” żyła masa zwyczajnych ludzi, którzy lgnęli do Jezusa, czuli się bezpiecznie i coraz śmielej otwierali na wzajemne zaufanie i więzi.

Aby nie popaść w faryzeizm dano nam właśnie okres Wielkiego Postu. To doskonała okazja do zburzenia samozadowolenia – zarówno w wymiarze osobistym jak i wspólnotowym. Stając w prawdzie zdajemy sobie sprawę, że różnorakie społeczności, które tworzymy dalekie są od doskonałości.

Najdokładniej widzimy to w relacjach rodzinnych. Język, którym się do siebie zwracamy, zdolność do przebaczania, ilość i jakość wspólnie spędzanego czasu – mimo podejmowanych wysiłków często nie odpowiada oczekiwaniom. Nadal nie spada wskaźnik rozwodów i trwają cierpienia dzieci, które wychowują się bez obojga rodziców. Podobnie jest ze społecznościami zawodowymi (w korporacjach, urzędach, fabrykach) – wiemy to i czujemy, że nie jesteśmy nawzajem stuprocentowo lojalni, szczerzy i nie zawsze potrafimy działać zespołowo. Wciąż mamy kłopot z relacjami pracownik – pracodawca, z efektywnym zarządzaniem ludźmi, szacunkiem dla cudzego i własnego czasu.

Jakie są nasze rodziny i zakłady pracy, takie społeczności lokalne. Czy w wystarczającym stopniu odczuwamy odpowiedzialność za przestrzeń naszej ulicy, dzielnicy, miejscowości, czy regionu? Czy często zdarza się nam przedkładanie prywaty nad dobro wspólne oraz podkopywanie dobrego imienia osób i środowisk. Podobnie dzieje się przy budowaniu wspólnot edukacyjnych. Oświatę nierzadko uznajemy za domenę urzędników i dość łatwo dyspensujemy się od odwiedzania szkoły, w której uczą się nasze dzieci i wnuki. Dezerterujemy mimo, że młode pokolenie potrzebuje wspólnego wysiłku rodziców, nauczycieli, administracji i innych dorosłych, aby nauczyć się żyć w świecie wiedzy i wartości.

A jak angażujemy się w funkcjonowanie społeczeństwa obywatelskiego? Możliwość wolnego zrzeszania się obywateli i działania w kierunku osiągania zróżnicowanych pozytywnych celów, to sukces przemian społecznych w naszym kraju. Czy potrafimy go docenić i wykorzystać biorąc udział w działaniach różnorakich stowarzyszeń, fundacji, grup nieformalnych czy wolontariatów? Codzienne doświadczenie i badania wskazują, że aktywność obywatelska pozostaje u nas nadal na słabym poziomie. Spoglądamy wreszcie na nasz stosunek do polityki uprawianej w parlamencie i upowszechnianej w mediach – jaki obraz się wyłania? Czy stać nas na wysiłek samodzielnego myślenia i rozróżniania ziarna od plew? Czy potrafimy zachować dobry język, czy nie pozwalamy się podzielić przez poglądy i ideologie?

Te i podobne rozważania – jeśli prowadzimy je uczciwie, z pewnością nakierują nas prędzej czy później na przekonanie, że nie posiadamy wystarczających przesłanek do poczucia wyższości i mówienia o sobie „idealny obywatel”. I to będzie ważny sukces Wielkiego Postu! Być może dopadnie nas przy tym troska i pewnego rodzaju zasmucenie. To też dobry objaw pod warunkiem, że nie prowadzi do pesymizmu. Jeśli zdajemy sprawę jak bardzo jesteśmy niesolidni, niezorganizowani, nieopanowani, leniwi, nietolerancyjni, nieobiektywni, itd. – to znaczy, że do nas właśnie przychodzi Lekarz. Będąc w sytuacji podobnej do celników i grzeszników, uzbrojeni w pokorę, możemy zacząć czynić kroki, by zmieniać siebie i otaczający świat. Takiej właśnie refleksji – przeżycia Wielkiego Postu z pokorną nadzieją na przemianę, życzę w tym czasie nam wszystkim.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem