Reklama

Arche Hotel

Nie znałem o. Maksymiliana

2017-10-11 11:11

Z Adamem Woronowiczem – odtwórcą głównej roli w filmie „Dwie korony” – rozmawia Artur Stelmasiak
Niedziela Ogólnopolska 42/2017, str. 20-21

Artur Stelmasiak
Główną rolę w filmie „Dwie korony” gra Adam Woronowicz

ARTUR STELMASIAK: – Jest Pan „świętym” aktorem. Zagrał Pan już bł. ks. Jerzego Popiełuszkę, a teraz św. Maksymiliana Marię Kolbego. Kto będzie następny?

ADAM WORONOWICZ: – Po pierwsze nie jestem „świętym” aktorem, a po drugie ja tego nie planuję i nie wiem, kogo w przyszłości zagram. Ale jeśli chodzi o tych dwóch świętych, to historia w pewien sposób zatoczyła koło. Była nawet scena w filmie „Popiełuszko. Wolność jest w nas”, gdy mały Alek Popiełuszko przeglądał i czytał „Rycerza Niepokalanej”. Ks. Jerzy był zafascynowany o. Maksymilianem.

– Tytułowe „Dwie korony” oznaczają czystość i męczeństwo. One też są wspólnym mianownikiem dla bł. ks. Jerzego i św. Maksymiliana.

– Kto wie, czy mały Alek, wpatrując się w postać św. Maksymiliana, nie pragnął takich koron dla siebie. Historia pokazała, że tak się stało. Ks. Jerzy żył w kulcie prymasa Stefana Wyszyńskiego oraz o. Maksymiliana. Pamiętam swoją ministrancką pielgrzymkę w latach 80., podczas której nawiedziliśmy grób ks. Popiełuszki i Niepokalanów. W jakiś sposób moje życie też jest wpisane w kult tych dwóch wyjątkowych kapłanów.

– Czy zagrał Pan w tym filmie z pobudek religijnych, misyjnych?

– Moim zdaniem, powinniśmy pamiętać o naszych wielkich świętych. Tak jak naród wybrany przekazywał historię wielkich cudów z pokolenia na pokolenie, tak my w Polsce musimy kultywować pamięć wielkich osób. Należy opowiadać ich niesamowite historie na nowo, byśmy nigdy o nich nie zapomnieli. Na świętych możemy budować ducha narodu i umacniać naszą wiarę. Ten film powstał właśnie dlatego, by ukazać niezwykłość i aktualność św. Maksymiliana. Wydaje mi się, że pokazaliśmy go w nowym,wcześniej nieznanym świetle.

– Jest Pan jedynym w Polsce, a być może i na świecie aktorem, który zagrał dwóch męczenników dwóch totalitaryzmów XX wieku – nazizmu i komunizmu. Który z tych świętych jest Panu bliższy?

– Faktycznie jest to niesamowite doświadczenie, bo ci święci są ważną częścią polskiej historii i naszej duchowości. Cieszę się, że pomogłem przybliżyć postaci ks. Jerzego, a teraz św. Maksymiliana. Oczywiście bł. ks. Popiełuszko jest mi bliższy, bo wiążą się z nim moje osobiste wspomnienia. Gdy został zamordowany, miałem 11 lat. Ale z dzieciństwa pamiętam też wspomnienia moich dziadków z II wojny światowej. Lata 70. i 80. były czasem, gdy wspomnienia z okresu okupacji były bardzo żywe. Wszyscy się cieszyli, gdy w 1982 r. o. Maksymilian został ogłoszony świętym. Był on jednocześnie pierwszym męczennikiem II wojny światowej wyniesionym do chwały ołtarza. Jestem więc z pokolenia, które jeździło do Niepokalanowa i Częstochowy na pielgrzymki i jednocześnie na własne oczy widziało, co się dzieje w PRL-u. Ks. Jerzy i o. Maksymilian wpisują się w historię Polski oraz Bożej opieki nad nami.

– Czy można powiedzieć, że w mrocznych czasach naszej historii drogę oświetlali nam święci?

– W tym czasie, gdy św. Maksymilian oddawał swoje życie w Auschwitz, kilkadziesiąt kilometrów dalej młody Karol Wojtyła pracował w kamieniołomie Solvay, a tuż obok tego kamieniołomu w 1938 r. umarła prosta i nikomu nieznana s. Faustyna Kowalska. Wydaje mi się, że nagle w dziejach świata Polska urasta do duchowej potęgi. Prymas August Hlond wskazał, że jeżeli przyjdzie zwycięstwo, to przyjdzie przez Maryję, a kard. Wyszyński mówił, że ostateczne zwycięstwo nad komunizmem dokona się w Polsce.

– Powiało mesjanizmem...

– Jestem daleki od takich wielkich haseł, bo takie określenia mogą nam przeszkadzać i odcinać tlen potrzebny do duchowego rozwoju. Gdy grałem młodego ks. Stanisława Dziwisza w spektaklu „Totus Tuus” dla Telewizji Polskiej, uświadomiłem sobie, że 13 maja 1981 r. na Placu św. Piotra wydarzyło się coś, co opatrznościowo zmieniło losy świata. Zamach był realnym złem, z którego Niepokalana wyprowadziła bardzo wielkie dobro. Ona cudownie uratowała życie Papieża i skierowała całą uwagę świata na tajemnice fatimskie. Kilka lat później jak domek z kart upadł cały komunistyczny blok wschodni. Być może zawierzenie Maryi przez prymasa Wyszyńskiego, a później Jana Pawła II uratowało cały nasz świat.

– O. Maksymilian też chciał ratować świat przez Niepokalaną.

– O. Maksymilian całkowicie zawierzył się Niepokalanej. Mówił nawet, że jak Ona będzie chciała, to może rozrzucić jego kości. Pragnieniem o. Kolbego było zdobywanie świata dla Niepokalanej, a więc jego życie i śmierć okazały się opatrznościowe w perspektywie tego, co się wydarzyło później. Proszę spojrzeć: prymas Wyszyński zawierza Polskę Maryi, a Jan Paweł II zawierza Jej Rosję i cały świat. Można powiedzieć, że o. Maksymilian był zapalnikiem, a wielki płomień został rozniecony już po jego śmierci.

– A więc zwycięstwo i losy Polski są w rękach Maryi?

– Czy nam się to podoba, czy nie, Polska jest królestwem Maryi. Ta ośmieszana, prosta i przaśna maryjność Polaków jest naszym największym atutem. Proszę zobaczyć, że wszyscy wielcy w naszej historii oddawali hołd naszej Królowej na Jasnej Górze. Jedynym królem, który tego nie uczynił, był Stanisław August Poniatowski.

– I nie najlepiej się to dla Polski skończyło... Ale wróćmy do filmu „Dwie korony” i św. Maksymiliana.

– Jego całkowite zawierzenie Niepokalanej doskonale wpisuje się w historię opieki Maryi nad Polską i światem. Nawet nasz film ukazuje się w październiku 2017 r. – w setną rocznicę ostatnich objawień fatimskich oraz w 100-lecie powstania Rycerstwa Niepokalanej. Ta zbieżność dat nie była planowana, bo film powstawał długo i w wielkich trudach. Dziś bardzo się cieszę, że możemy pokazać go szerokiej widowni.

– Wydaje mi się, że film odkurza postać franciszkanina z Niepokalanowa. Jaki jest św. Maksymilian w „Dwóch koronach”?

– Stacje telewizyjne z całego świata transmitowały pielgrzymkę papieża Franciszka do obozu Auschwitz-Birkenau. Wszyscy widzieli, jak Ojciec Święty modli się w celi głodowej św. Maksymiliana. Wówczas cały świat zapytał: Kim jest ten Kolbe, co to za postać? I myślę, że ten film jest odpowiedzią na to pytanie. Liczę na to, że o św. Maksymilianie usłyszał teraz cały świat.

– Do każdej roli bardzo starannie się Pan przygotowuje. Pewnie powstawanie filmu o św. Maksymilianie było dla Pana jak rekolekcje z kolejnym świętym. Czego Adam Woronowicz dowiedział się o św. Maksymilianie w tym czasie?

– Uświadomiłem sobie, że bardzo mało wiedziałem o o. Maksymilianie. Swoją całą wcześniejszą wiedzę zapakowałem do obrazka, na którym o. Kolbe jest w obozowym pasiaku. Patrzy z niego starszy, wychudzony człowiek w okularach, który oddał życie za Franciszka Gajowniczka. Aż wstyd przyznać, że go praktycznie w ogóle nie znałem.

– Film pokazuje, że o. Maksymilian był wulkanem pozytywnej energii, który czerpał z życia pełnymi garściami. Czy można powiedzieć, że w pewien sposób był szalony?

– To był człowiek, który bardzo mocno wykraczał poza swój czas i ówczesne schematy. Wiele osób, oglądając „Dwie Korony”, będzie przecierać oczy ze zdumienia, gdy zobaczy, jakie o. Maksymilian miał zainteresowania, jakie miał idee i co próbował wcielić w życie. Moim zdaniem, wszyscy święci są na swój sposób szaleni. Przecież Matka Teresa z Kalkuty szła na lotnisko bez jednego dolara w kieszeni i mówiła, że musi lecieć. W filmie pokazujemy, jak o. Maksymilian jedzie do Japonii bez znajomości tego egzotycznego języka i zabezpieczenia finansowego, a już miesiąc po przyjeździe wydaje po japońsku „Rycerza Niepokalanej”, który zresztą ukazuje się do dnia dzisiejszego.

– Był Pan już ubekiem, seryjnym mordercą, ks. Dziwiszem, bł. ks. Popiełuszką i św. Maksymilianem. Na koncie Adama Woronowicza jest bardzo dużo ról. Kogo woli Pan grać – dobrych czy złych?

– Te wszystkie postacie łączy słowo: człowiek. Zło też musi być dobrze zgrane i powinno być wyraziste. Staram się pokazać człowieka, który jest w dramatycznej sytuacji. Często są to ludzie na samym dnie swojego człowieczeństwa. Maksymilian pokazuje nam, że człowiek może znaleźć się na samym dnie nieludzkiego piekła i jednocześnie doświadczać wyjątkowej obecności Pana Boga. Gdy człowiek potrafi w ekstremalnych warunkach włączyć swoje cierpienie w Ofiarę Chrystusa, to wówczas ten świat staje się lepszy. Dzięki takim ludziom wygrywa dobro i ten świat może przetrwać.

Tagi:
film

Premiera polsko-brytyjskiego filmu o Dywizjonie 303

2018-08-10 10:59

Łukasz Krzysztofka

- Wpływ pilotów z Dywizjonu 303 był przeogromny i tak naprawdę nie wiemy, czy bitwa o Anglię bez udziału polskich pilotów mogłaby być wygrana – przyznał David Blair, reżyser superprodukcji „303. Bitwa o Anglię”, której uroczysta premiera z udziałem twórców i aktorów odbyła się w Multikinie Złote Tarasy w Warszawie.

Łukasz Krzysztofka/Niedziela

- Mimo że urodziłem się i wychowałem w Wielkiej Brytanii, zawsze uważałem, że jestem Polakiem i ja oraz moi wspólnicy mieliśmy cel pokazać całemu światu coś pozytywnego o Polakach. Chcieliśmy pokazać całemu światu, na co stać Polaków – zaznaczył producent filmu Krystian Kozłowski. Historia Polaków walczących o swoją ojczyznę nawet poza jej granicami jest Kozłowskiemu szczególnie bliska bowiem jego dziadkowie brali udział w bitwie o Monte Cassino i osiedlili się w Anglii.

Łukasz Krzysztofka/Niedziela

Film będzie pokazywany nie tylko w Polsce, ale i m.in. w Wielkiej Brytanii, Japonii, Chinach, Korei, Niemczech, USA.

David Blair, reżyser filmu, przyznał, że przed przystąpieniem do realizacji zdjęć niewiele wiedział o historii dywizjonu 303. - Po przeczytaniu scenariusza zdałem sobie sprawę z tego, że doszło tu do niesprawiedliwości, dlatego że wkład polskich pilotów w wygranie bitwy o Anglię nie był powszechnie znany. Ogólnie w Wielkiej Brytanii wszyscy sądzą, że wojna została wygrana przez Brytyjczyków przy niewielkim udziale USA. To jest bardzo niesprawiedliwe i ten wkład Polaków nie powinien być w żadnym razie zapomniany – podkreślił reżyser.

Brytyjsko-polski film opowiada historię legendarnych lotników z Dywizjonu 303, którzy stali się najskuteczniejszymi pilotami podczas bitwy o Anglię w okresie II wojny światowej. Ten film to opowieść o jednym z najcenniejszych polskich skarbów historycznych, o legendzie, której nawet władze komunistyczne nie były w stanie stłamsić ani zdławić. Dywizjon 303 stał się fenomenem, który łączył żelazną dyscyplinę, rzetelną wiedzę i ułańską brawurę. A wszystko to po to, aby walczyć o Polskę, walczyć na obcym niebie o rodzinny kraj.

Łukasz Krzysztofka/Niedziela

Film wejdzie na ekrany kin 17 sierpnia. Honorowy patronat nad produkcją objął Prezydent RP Andrzej Duda, minister spraw zagranicznych Jacek Czaputowicz ora wiceminister kultury i dziedzictwa narodowego Jarosław Selin. Patronem medialnym filmu jest „Niedziela”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Zioła, kwiaty, kłosy i owoce Matce Boskiej Zielnej

Jan Teofil Siciński
Niedziela Ogólnopolska 33/2003

Dagmara Zalewska

...O! wy kwiaty mej młodości, prosto z łąki zioła,
Co na Matkę Boską Zielną znoszą do kościoła
I stawiają Częstochowskiej, by podniosła rączkę,
Nad firletkę, macierzankę i nad srebrną drżączkę,
Nad rozchodnik i lawendę, nad rutę i miętę,
Bo to wszystko przecież Boże, bo to wszystko święte
Jak stajenka betlejemska z prostym polskim bydłem.
Więc zrównane są te zioła z mirrą i kadzidłem.
(Jan Lechoń, "Rymy częstochowskie")

5 sierpnia Kościół katolicki obchodzi wielką uroczystość - Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, nazywane też dawniej świętem Zaśnięcia Bogurodzicy - bardziej swojsko świętem Matki Boskiej Zielnej.
Zaczęto je obchodzić na Wschodzie za cesarza Maurycego (582- 602), ale w całym cesarstwie stało się obowiązujące dopiero pod panowaniem Manuela Komnena (1143-80). W tym dniu już prawdopodobnie w końcu X wieku znany był zwyczaj święcenia ziół polnych i łąkowych oraz owoców z sadów i lasów, wywodzący się z wczesnochrześcijańskiej legendy o tym, jak Apostołowie po otwarciu grobu Matki Bożej nie znaleźli tam Jej ciała, a jedynie same zioła i kwiaty. Na tę pamiątkę po dzień dzisiejszy niesione są do kościoła zioła, kwiaty, zboża i owoce, a dzieje się to w myśl starego powiedzenia: "Każdy kwiatek w ten dzień woła: weź mnie z sobą do kościoła".
We wspaniałej scenerii pełnego lata i bogactwa ojczystej przyrody lud święci uroczystość swej Królowej. W naszym kraju obchodzona jest ona w sposób szczególny i wyjątkowy. Przypada w okresie, kiedy ponownie na łąkach rośliny kwitną różnobarwnymi kwiatami. Owe piękności rodzimej flory zdobią brzegi lasów i borów, doliny rzek i strumieni, potoków i stawów, zbocza i pagórki, przydroża i miedze, zarośla i upłazy.
Mimo że od dawna, uczęszczając do szkoły średniej i wyższej, a następnie mieszkając poza miejscem urodzenia, przebywałem poza moim domem rodzinnym, to prawie zawsze święto Matki Boskiej Zielnej i następny dzień - odpust św. Rocha spędzałem w swej rodzinnej parafii w Widawie, w diecezji łódzkiej i obecnie archidiecezji, w ziemi sieradzkiej.
Do kościoła jeździło się zawsze do Widawy, a także chodziło się z bliższych miejscowości. Nadal czynią to dorośli, młodzież i dzieci z Rogóźna, Podgórza, Świerczowa, Dębiny, Woli Kleszczowej, Dąbrowy, Grabówia, Zborowa, Kątów, Zawad, Chrustów i innych miejscowości. Chodzili na to jedyne w swojej wymowie święto moi dziadkowie, rodzice, krewni i znajomi, a także uczestniczą w nim młodsze pokolenia - Ania i Bartek, Mateusz, Szymek i Marcel oraz Łukasz i Marta. Widawski kościół parafialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, interesującym barokowym wystrojem i polichromią, jeszcze bardziej w tym dniu ubogacają kolorowe wiązanki kwiatów, ziół, owoców i warzyw oraz unoszące się w powietrzu roślinne aromaty i zapachy. Ileż tam kolorów i woni... Przecież przynoszone są kwiaty najpiękniejsze, kłosy najdorodniejsze, owoce najsmaczniejsze i zioła najurodziwsze - polskie, ojczyste, które zrodziła nasza matka ziemia. Te cuda, perły i klejnoty ojczystej flory bez większych kłopotów i przy niewielkim nakładzie pracy dają się ułożyć w małe arcydzieła sztuki bukieciarskiej. W miasteczku, jakim jest Widawa, i w pobliskich wsiach możliwość zdobycia roślin o wyjątkowej urodzie do tych barwnych kompozycji jest wręcz nieograniczona, gdyż prawie wszystkie są "pod ręką".
W naszej wiązance obowiązkowo winna znajdować się trawa łąkowa, której kłoski sercowate nazywane są tutaj serduszkami Matki Boskiej. Chodziło się po nią wcześniej lub zbierało przy okazji pobytu na Podgórskim lub Gliniankach, gdzie występowała na ugorkach lub w sąsiedztwie rowów odwadniających. Również kłosy i wiechy zbóż - najczęściej żyta, pszenicy, jęczmienia i owsa - zbierało się trochę wcześniej. Uzupełniały je rośliny zielne zbierane na polach, murawach, łąkach, miedzach, podwórkach itp. Musiały to być zioła odznaczające się czymś szczególnym: kolorem, kształtem, zapachem... Wzięciem cieszyły się błękitne chabry, bławatki, różowe kąkole, tobołki polne, wesołe cieciorki, kropkowane dziurawce, wątłe maki, poszarpane firletki, pachnące mięty, lecznicze serdeczniki, ożankowe przetaczniki, białe pyleńce, szorstkie żywokosty, kropkowane goździki, niebieskie niezapominajki, piaskowe macierzanki, ostre rozchodniki i setki innych roślin z bogatego zielnika polskiej flory, których nie sposób tutaj wymienić. Wreszcie - rośliny ozdobne, jak: żółte słoneczniki, żółto-białe złocienie, barwne petunie, wytworne gipsówki, lekarskie nagietki, okazałe rudbekie, ogrodowe warszawianki, wyniosłe aksamitki, kędzierzawe malwy i inne piękności z ogrodowych grządek.
Nieodzownymi składnikami bukietów pozostają warzywa oraz owoce z sadów. Prawie wszystkie rośliny i ich części mogą być składnikami wiązanek, a zależy to jedynie od zamysłu twórczego osoby tworzącej. Gałązki i pędy, kwiaty i kwiatostany, nasiona i owoce, części kminku i lubczyku, a nawet korzenie marchwi i pietruszki bywają wkładane do tych małych dzieł sztuki na to wyjątkowe święto. Dobrze jest wybierać rośliny z olejkami eterycznymi i aromatycznym zapachem. Wzbogacają one odczucia zmysłu powonienia i czynią pełniejszym rezultat naszych dokonań. O ileż uboższe byłyby bez nich te spontanicznie i z potrzeby serca tworzone kompozycje zbożowo-kwiatowo-owocowo-warzywne.
15 sierpnia zapełniają się kościoły wiernymi, którzy przynoszą barwne wiązanki, mniejsze lub większe, ale zawsze strojne i wonne. I tak jest w Widawie nad Niecieczą. Każdego roku podczas uroczystej Sumy odbywa się tu wyjątkowe misterium, w którym ważną rolę odgrywają wspaniałe dzieła natury uformowane przez dzieci, młodzież i starszych, wyjątkowej urody wiązanki.
Pamiętam jeszcze pierwsze lata powojenne, jak starsze kobiety w sieradzkich strojach ludowych z tymi małymi dziełami sztuki szły na Sumę do widawskiego kościoła. Kolory ubrań uzupełniały kolory kwiatów i ziół. Dziś nie widać już tradycyjnych regionalnych strojów, ale wciąż żywe są dawne zwyczaje i jak pierwej babcie z wnukami, osoby w sile wieku i młodzież najpiękniejsze kwiaty, owoce i zioła przynoszą do poświęcenia.
Najbardziej wzrusza widok kruchych i delikatnych staruszek oraz małych dzieci, które z dużym przejęciem i radością niosą swe dzieła sztuki na tę uroczystość o wyjątkowym charakterze. To taki rodzaj prezentacji możliwości twórczych i dokonań artystycznych, pokaz i wystawa, a może i cichy konkurs na najładniejsze wiązanki i bukiety związane z tym jednym z najpiękniejszych świąt w roku. W święcie tym nie tylko wypowiada się oficjalny kult liturgiczny Kościoła, ale wszystko, co najpiękniejsze w naturze przyrody i człowieka. Przyniesione do kościoła, pod koniec Mszy św. błogosławi kapłan, by służyło ludziom i zwierzętom w różnych okolicznościach życia.
W mojej rodzinnej miejscowości ziarno z kłosów zostawia się do siewu, ale również podaje zwierzętom domowym. Zielną wiązankę wiesza się pod obrazem Matki Bożej lub w oknie, by chroniła od piorunów, ognia, chorób, zarazy, powodzi, klęski, wojny i innych przeciwności losu. W wielu domach przetrwała tradycja przybierania obrazu Matki Bożej w taki sposób, by zasuszone kwiaty tworzyły wielobarwne, pachnące obramowanie - jakby kwietną ramę.
W tym dniu gorącego lata nie ma odpustu w Widawie, jak to ma miejsce w Częstochowie na Jasnej Górze i w Kalwarii Zebrzydowskiej, i innych miejscowościach, ale w tym i w następnym odpustowym dniu (św. Rocha) wierni licznie uczestniczą w kościelnych uroczystościach parafialnych.
"Od Zielnej Maryi Panny przychodzą mgły i chłód poranny"... a za rok znów przyniesiemy do kościoła świeże, niewiarygodnie piękne wiązanki i bukiety.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Świat w panoramie

2018-08-16 17:52

AKW

Stowarzyszenie Senior Tur zaprasza na wystawę Zbigniewa Dudy zatytułowaną „Świat w panoramie”, która jest prezentowana w budynku Urzędu Stanu Cywilnego w Częstochowie przy ul. Focha.

Archiwum stowarzyszenia

Autor wystawy Zbigniew Duda przedstawia swoje prace fotograficzne wykonane techniką panoramy w Polsce i w innych krajach. Autor jest członkiem stowarzyszenia i jak mówi, fotografuje amatorsko od 45 lata. Jego pierwszym aparatem była pożyczona od ojca „Leica”, a pierwszym własnym „Practica Super TL”. Zaczynał od pamiątkowych zdjęć ze szkolnych wycieczek i harcerskich rajdów, potem zaczął się specjalizować w zdjęciach architektury i krajobrazu. Wystawa „Świat w panoramie” jest jego pierwszą wystawą indywidualną, wcześniej prezentował zdjęcia na 25 wystawach Stowarzysznie „Senior Tur”, którego jest członkiem od pięciu lat. – Zdjęciami panoramicznymi interesuję się od około 12 lat, od czasu, gdy odkryłem możliwości pokazania świata w szerszej perspektywie – mówi Zbigniew Duda. – Tworzę panoramy obiektów, widoków i miast. W mojej kolekcji mam około tysiąca tego typu zdjęć, na wystawie prezentuję zaledwie 50.

Archiwum stowarzyszenia

Zbigniew Duda łączy pasję fotografowania z pasją odkrywania świata i zachęca innych do korzystania z techniki panoramy. Na jego wystawie zobaczymy zdjęcia z Polski, Niemiec, Włoch, Gruzji, Francji. Litwy, Hiszpanii, Ukrainy, Czech, Austrii, Czarnogóry i innych krajów.

Podczas otwarcia Zbigniew Duda otrzymał, jako wyraz uznania, odznakę Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, która wręczył Zbigniew Fedyczek. Wystawa będzie czynna do końca sierpnia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem