Reklama

Biały Kruk 2

Na wezwanie Franciszka

2017-09-13 11:20

Andrzej Tarwid
Edycja warszawska 38/2017, str. 6

Andrzej Tarwid
Jakub Troszyński wybiera się na misje do Urugwaju

Andrzej Tarwid: – Kiedy Czytelnicy „Niedzieli” zasiądą do lektury tej rozmowy, Pan najprawdopodobniej będzie już w Urugwaju. Co sprawiło, że młody człowiek zawiesza swoją przygodę z dziennikarstwem i zostaje misyjnym wolontariuszem?

Jakub Troszyński: – Nie mogę podać jednej, konkretnej przyczyny, gdyż do tej decyzji doprowadziła mnie z jednej strony cała seria zdarzeń, a z drugiej – były to własne przemyślenia. Przede wszystkim uważam, że każdy człowiek ma w sobie coś takiego, że jest gotowy nieść pomoc osobom potrzebującym. I ja od zawsze chciałem coś takiego w swoim życiu robić. Kiedy ponad dwa lata temu zacząłem pracę w Radiu Warszawa, to poznałem projekty, jakie realizuje Pallotyńska Fundacja Misyjna Salvatti.pl w Rwandzie i Kolumbii. Wtedy zapaliło mi się światełko w głowie, że chciałbym być częścią tych dzieł. A kiedy rok temu podczas Światowych Dni Młodzieży Franciszek powiedział do młodych, aby ruszyli się z kanapy, to moją odpowiedzią na papieski apel było zgłoszenie się do fundacji na wolontariusza.

– Co było po tym, jak przyszedł Pan do Salvatti.pl?

– W pallotyńskim seminarium w Ołtarzewie razem z innymi kandydatami na wolontariuszy zaczęliśmy uczęszczać na zajęcia, które przygotowywały nas do pracy wolontariackiej.

– Na czym polegały te przygotowania?

– Na początku poznaliśmy samą fundację Salvatti.pl, bo choć każdy z nas o niej słyszał, to znaliśmy tylko niektóre jej programy. Potem mieliśmy spotkania z misjonarzami. Oni opowiadali nam o specyfice posługi w różnych krajach, niemniej za każdym razem powtarzali, że najważniejsze jest dobre poznanie ludzi, do których się przyjechało. Mieliśmy również spotkania z wolontariuszami z ostatnich lat.

– Czego dowiedział się Pan od bardziej doświadczonych koleżanek i kolegów?

– Oni przede wszystkim przekazywali nam wiedzę praktyczną. Na przykład: jak przygotować się do podróży, co ze sobą koniecznie zabrać i czego nauczyć się o kraju, do którego jedziemy, itp.

– Jak Pan opowiada, to brzmi to prosto...

– ...ale w praktyce już tak prosto nie jest. Są też chwile delikatnie bolesne, choćby w trakcie wykonywania obowiązkowych szczepień (śmiech).

– Do tej pory Salvatti.pl organizowało pomoc dla Afryki, wysyłało wolontariuszy na Bliski Wschód oraz do Kolumbii i Wenezueli. Dlaczego teraz Urugwaj, który nie należy do krajów najbiedniejszych?

– Jest to wynik prac i analiz wykonywanych przez Salvatti.pl, która stara się nieść pomoc potrzebującym w różnych rejonach świata. I chociaż rzeczywiście Urugwaj nie należy do państw biednych, to ludzi ubogich i opuszczonych w nim nie brakuje. Opowiadali o tym liczni pielgrzymi, którzy byli w Warszawie przed wyjazdem na ŚDM do Krakowa.

– Jaki jest główny problem, z którym zmaga się Kościół w Urugwaju?

– Urugwaj to najbardziej sekularyzowany kraj Ameryki Południowej. Ateiści i agnostycy to niemal 40 proc. społeczeństwa. Do Kościoła katolickiego należy 45 proc. Urugwajczyków, ale regularnie praktykuje niewiele ponad 1proc. Jednocześnie są tam duże obszary biedy. Teraz jest trochę lepiej, ale jeszcze kilka lat temu w skrajnym ubóstwie żyło ponad 30 proc. Urugwajczyków.

– Pan leci do Montevideo. To stolica i największe miasto tego kraju. Co Pan będzie robił i gdzie przebywał w tej ponad milionowej metropolii?

– Razem z Katarzyną Olszewską zostaliśmy skierowani do parafii św. Wincentego Pallottiego. Na jej terenie znajduje się duszpasterstwo akademickie i punkt socjalny, gdzie organizowane są zajęcia dla dzieci z ubogich rodzin oraz przygotowywane są dla nich posiłki. Mamy prowadzić zajęcia dla dzieci. Ale szczegóły będą dograne po przyjeździe, ponieważ naszym podstawowym zadaniem jest pomoc miejscowemu proboszczowi. Tak więc to on będzie nam wyznaczał kolejne zadania. Ponadto z racji tego, że będziemy pionierami Salvatti.pl w Urugwaju naszym zadaniem będzie także poszukiwanie dzieci, które pilnie potrzebują wsparcia.

– Co będzie później, jak takie dzieci znajdziecie?

– Fundacja będzie starała się zorganizować dla nich stałą pomoc finansową. Dla młodych Urugwajczyków mógłby to być całoroczny posiłek.

– Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem wróci Pan za dziewięć miesięcy. Czy dopiero wtedy zda Pan relację z czasu spędzonego w Urugwaju?

– Mam plany, aby na bieżąco pisać blog. Może uda się też zrobić jakąś relację do Radia Warszawa. Ale dopiero na miejscu okażę się, czy te dziennikarskie zamierzenia uda mi się zrealizować, czy też dopiero w maju przyszłego roku opowiem o tym, co mnie spotkało w Urugwaju.

Tagi:
wywiad

Lenka potrzebuje naszej pomocy

2018-06-13 10:08

Alicja Magura
Edycja zamojsko-lubaczowska 24/2018, str. IV

Alicja Magura
Lenka z rodzicami Joanną i Bartłomiejem Medyńskimi

Siedmiomiesięczna Lenka Medyńska z Lubaczowa choruje na Zespół Pradera-Williego. Ta rzadka choroba dotyka 1 na 20 tys. noworodków. Lenka przez całe życie będzie musiała być pod kontrolą wielu specjalistów, m.in.: pediatry, genetyka, fizjoterapeutów, neurologopedy, neurologa, endokrynologa, dietetyka, psychologa, ortopedy, okulisty i wielu innych. Dziewczynka wymaga codziennej rehabilitacji, stałej specjalistycznej opieki oraz dożywotniej terapii hormonalnej. O symptomach tej choroby, skutkach i leczeniu Lenki z rodzicami dziewczynki – Joanną i Bartłomiejem Medyńskimi – rozmawia Alicja Magura.

Alicja Magura: – Lenka choruje na Zespół Pradera-Williego. Myślę, że większość ludzi w ogóle nie ma pojęcia, co to za choroba...

Joanna i Bartłomiej Medyńscy: – To bardzo rzadko spotykana choroba genetyczna. Wynika ona z poważnych zmian w układzie genów znajdujących się na 15 chromosomie. A czym się objawia? Niskorosłością, chorzy nie mają uczucia sytości i mogą jeść bez końca. Występuje spowolniony metabolizm, chorzy mają wysoki próg odczuwania bólu, opóźniony rozwój psycho-ruchowy i mowy. Mają wybuchy złości i agresji, zaburzenia obsesyjne i kompulsywne, są też możliwe depresje, zaburzenia autystyczne, skubanie skóry. W młodszym wieku objawia się to zmniejszonym napięciem mięśniowym, co teraz wiąże się głównie z tym, że musimy Lenkę rehabilitować. Jeździmy trzy razy w tygodniu do Jarosławia – jest to ok. 40 km od Lubaczowa. Kolejne dwa dni przeznaczone są na prywatną rehabilitację prowadzoną w Lubaczowie, czyli razem pięć razy w tygodniu. Zaburza to cały dzień i pracę w domu. Ciężko zorganizować się z tym wszystkim. Obiady w większości jemy na mieście albo kupione gdzieś w restauracji, ponieważ nie mamy czasu ich przygotować.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Kard. Dziwisz: czy św. o. Pio miał intuicję ws. wyboru kard. Wojtyły na Stolicę Piotrową?

2018-06-17 09:50

md / Krakow (KAI)

Czyżby Ojciec Pio miał intuicję o tym, co wydarzyło się podczas konklawe w październiku 1978 roku? – zastanawiał się kard. Stanisław Dziwisz podczas Mszy św. dla czcicieli Stygmatyka, odprawionej w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach. Według osobistego sekretarza Jana Pawła II, miałby o tym świadczyć fakt, że słynny kapucyn poprosił współbraci, by zachowali listy wysyłane do niego przez młodego biskupa Karola Wojtyłę.

ANSA FILES/STR/pal/mr /PAP/EPA

W homilii kard. Dziwisz przypomniał związki Jana Pawła II ze św. Ojcem Pio. Przywołał m.in. spowiedź młodego księdza Karola Wojtyły u charyzmatycznego zakonnika w czasie jego studiów rzymskich. Mówił również o korespondencji w sprawie „chorej na chorobę nowotworową osoby”, w której bp Wojtyła prosił o. Pio o modlitwę, a potem, gdy okazało się, że operacja jest niepotrzebna, dziękował włoskiemu kapucynowi.

O. Pio nigdy nie odpowiedział na listy bp. Wojtyły. „Jest natomiast pewne, że Ojciec Pio przekazał listy swoim współbraciom mówiąc, by je zachowali. Czyżby miał intuicję o tym, co wydarzyło się po latach, podczas konklawe w październiku 1978 roku?” – zastanawiał się kard. Dziwisz, dodając, że sam Jan Paweł II nigdy nie potwierdził, by Ojciec Pio wypowiedział się wprost o jego wyborze na Stolicę św. Piotra w Rzymie.

Wieloletni sekretarz Jana Pawła II wspominał również, że Ojciec Święty bardzo interesował się procesem beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym Ojca Pio i zdawał sobie sprawę z wielkiego pragnienia wielu ludzi na całym świecie, by Ojciec Pio został wyniesiony do chwały ołtarzy.

Hierarcha nawiązał ponadto do 100. rocznicy otrzymania stygmatów przez św. Ojca Pio, które nazwał „dramatycznym przełomem w jego życiu”. „Jak wiemy, stało się ono źródłem wielkiego cierpienia Ojca Pio, zarówno fizycznego, jak i duchowego. Ale stało się także źródłem jego niezwykłego apostolstwa oraz oddziaływania na wspólnotę Kościoła, i to oddziaływanie nadal trwa i zatacza coraz szerszy krąg” – podkreślił.

Źródłem cierpień zakonnika były jednak, zdaniem kaznodziei, nie tylko stygmaty, ale również podejrzenia i niezrozumienie ze strony niektórych ludzi Kościoła. Jak podkreślał, Ojciec Pio całą swoją ufność złożył w Bogu, inaczej, po ludzku sądząc, nie udźwignąłby takiego doświadczenia. „Wiemy, jaki lęk budziły w nim stygmaty, których do końca nie mógł ukryć. Przeżywał je w duchu wielkiego upokorzenia. Ale ufność i nadzieja złożona w Bogu nie pozwoliły się mu zamknąć w sobie. Stawał się człowiekiem i kapłanem dla innych” – wspominał.

„Święty i pokorny kapucyn z Pietrelciny uczy nas, jak powinniśmy utożsamiać się z Chrystusem i żyć dla Chrystusa” – wskazał kard. Dziwisz.

Ogólnopolskie czuwanie czcicieli św. Ojca Pio odbyło się po raz 16. W Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach jako jeden z elementów obchodów Jubileuszowe Roku św. Ojca Pio, związanego z 50. rocznicą jego śmierci oraz 100. rocznicą otrzymania przez niego stygmatów.

W 1918 r. na dłoniach, nogach i piersi Ojca Pio pojawiały się otwarte rany – stygmaty, które pozostały na jego ciele do końca życia. Wkrótce potem do o. Pio i jego klasztoru w San Giovanni Rotondo zaczęły przybywać rzesze pielgrzymów, licznie uczestnicząc w odprawianych przez niego Mszach św. Zakonnik zasłynął jako spowiednik, a jego proroczy dar przyniósł mu jeszcze większą sławę. Jednak władze kościelne zdystansowały się od osoby stygmatyka.

W latach 1922-1934 na mocy decyzji Świętego Oficjum (obecnie Kongregacji Nauki Wiary) otrzymał on zakaz publicznego sprawowania Eucharystii. Na prośbę władz kościelnych stygmaty o. Pio były poddawane kilkakrotnie badaniom medycznym. W 1964 r. kard. Ottaviani, ówczesny zwierzchnik Świętego Oficjum ogłosił, że papież Paweł VI zdecydował, aby „Ojciec Pio pełnił swą służbę, ciesząc się wolnością”. O. Pio zmarł 23 września 1968 roku w opinii świętości.

Wielkim czcicielem Stygmatyka był Jana Paweł II. Ks. Karol Wojtyła osobiście odwiedził go w 1947 r. Ponadto już jako biskup pisał listy do o. Pio prosząc go, by modlił się m. in. o uzdrowienie Wandy Półtawskiej. Papież Polak ogłosił o. Pio w 1999 r. błogosławionym (31 lat po śmierci), a trzy lata później (w 2002 r.) – świętym.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Chiny: zmarł 94-letni biskup diecezji Quingdao

2018-06-18 12:53

pb (KAI/AsiaNews) / Qingdao

W wieku 94 lat zmarł 15 czerwca bp Giuseppe Li Mingshu, ordynariusz diecezji Qingdao, uznawany przez Stolicę Apostolską. Chciał sprowadzić do Chin Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Miłości, założone przez św. Matkę Teresę z Kalkuty, lecz list w tej sprawie, wysłany w 2005 r. przez ówczesną przełożoną generalną, s. Nirmalę Joshi, nie doczekał się nigdy odpowiedzi chińskich władz.

foulline

Wierni wspominają go jako biskupa lękliwego, posłusznego Patriotycznemu Stowarzyszeniu Katolików Chińskich, za którego pośrednictwem partia komunistyczna próbuje podporządkować sobie Kościół i uniezależnić go od Stolicy Apostolskiej.

Opublikowany po śmierci bp. Li nekrolog pomija okres 1953-1978, co może świadczyć o tym, że w tym czasie przebywał on w obozach pracy przymusowej, tak jak wielu innych chińskich kapłanów.

Giuseppe Li Mingshu urodził się w grudniu 1924 r. w wiosce Lijia w prowincji Szantung na wschodnim wybrzeżu Chin. Po ukończeniu niższego i wyższego seminarium duchownego, w kwietniu 1949 r. przyjął święcenia kapłańskie. Do 1953 r. pracował duszpastersko w Shaoguan (w prowincji Guangdong na południu kraju), ucząc także w szkole podstawowej i średniej. Z kolei po 1978 r. uczył metodyki pedagogicznej w szkole dla nauczycieli oraz angielskiego w szkole wyższej w Boxing. Od 1986 do 1994 był wiceprefektem ds. studiów w seminarium duchownym w prowincji Szantung.W 1994 r. został administratorem diecezji Qingdao, a 13 sierpnia 2000 r. otrzymał sakrę biskupią z mandatu Stolicy Apostolskiej jako ordynariusz tej diecezji. Jednocześnie w latach 2000-2005 był wicerektorem krajowego seminarium duchownego w Pekinie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem