Reklama

Pierwsze na świecie sanktuarium Dzieci Fatimskich

2017-09-13 11:20

Ks. Paweł Płaczek
Edycja szczecińska 38/2017, str. 1

Archiwum prywatne

9 września 2017 r. arcybiskup metropolita szczecińsko-kamieński Andrzej Dzięga konsekrował pierwsze na świecie sanktuarium, którego patronami są Dzieci Fatimskie. W wypełnionym po brzegi kościele w parafii pw. św. Tomasza Ap. na os. Kasztanowym w Szczecinie Mszę św. koncelebrowali bp Henryk Wejman oraz kilkudziesięciu księży, w tym wielu z innych diecezji w Polsce

Pomysłodawcą i osobą zabiegającą o powstanie tego sanktuarium, a następnie dbającą o to, by zostało ono zbudowane w duchu fatimskim, tzn. m.in. z repliką Kaplicy Objawień Fatimskich, jest ks. kan. Marek Maciążek, kustosz sanktuarium. 13 lat pracy i modlitwy zaowocowało nie tylko piękną budowlą sakralną, ale przede wszystkim pogłębieniem wiary i wiedzy o Fatimie parafian oraz gości odwiedzających to miejsce.

Ksiądz Kustosz wielokrotnie powtarzał, że to jest wielkie Boże dzieło, a jeśli przychodzą trudności to Maryja pomoże, bo „u Boga wszystko jest możliwe…”. Z tej wiary on i jego parafianie czerpali siły do przezwyciężania problemów, jakie napotykali przez wiele lat, m.in. (pożar, wandalizm, przejawy nienawiści do Kościoła). Pielgrzymowali do Fatimy i prosili Panią Fatimską o opiekę nad wspólnotą parafialną i nad dziełem, którego się podjęli. Na miejscu w powstającym sanktuarium nieustannie się modlili, nawiedzali kaplicę, gdzie od 2012 r. znajdowały się relikwie błogosławionych Pastuszków.

Ks. Marek twierdzi, że „w tym miejscu dokonywały się prawdziwe cuda. Już nie tylko parafianie się tutaj modlili, ale przyjeżdżali wierni, zarówno indywidualnie, jak i całe grupy pielgrzymów. W maju sanktuarium nawiedzili katecheci naszej archidiecezji, aby w tym miejscu dziękować za cały rok pracy i doznane w tym czasie łaski”.

Reklama

9 września br., dokładnie w piątą rocznicę wprowadzenia przez biskupa Fatimy Antonio Marto relikwii św. Franciszka i Hiacynty Marto, przybyli do sanktuarium księżą ze swoim Arcypasterzem, parafianie oraz wierni z całej archidiecezji. Wszyscy przeżywali tę uroczystość z wielką radością, a także z wielkim wzruszeniem. Mówili, że czuli się jak w Fatimie, bo przecież jest tutaj obecna Pani Fatimska, a i sceneria jest identyczna.

Metropolita w swoim słowie zwrócił uwagę na aktualność orędzia, codzienne życie pastuszków oraz rolę i ważność rodziny, jak i na zagrożenia wynikające z atakowania jej w dzisiejszych czasach. Mówił: „Warto patrząc na tę tajemnicę, uświadomić sobie na nowo i w naszym pokoleniu, jak ważne jest, byśmy umieli jako pokolenie ochronić dzieci i jak ważne jest, byśmy umieli jako pokolenie ochronić sakramentalne małżeństwa i ochronić rodziny pełne miłości i Bożego życia”. Ksiądz Arcybiskup zapraszał słuchaczy, by otwierali swoje serca na Boga, nie bali się żyć maryjnym orędziem i z modlitwą różańcową szli w codzienność – jako odpowiedź na orędzie fatimskie i kanonizację Dzieci Fatimskich. Wymownym znakiem, który Ksiądz Arcybiskup określił jako cud, był moment uroczystego przeniesienia cudownej figury z dotychczasowej kaplicy do konsekrowanego sanktuarium Dzieci Fatimskich. Na tę krótką chwilę zaświeciło słońce i przestał padać deszcz. Metropolita powiedział wtedy: „Spójrz teraz na zewnątrz, zobacz słońce, które wyszło na ten moment. To znak, mały cud, Maryja wchodzi do swojej świątyni w blasku słońca. Zapamiętaj tę chwilę”.

Mieszkańcy osiedla Kasztanowego twierdzą, że w czasie powstawania sanktuarium zmieniali się też ludzie. Wyraźnie widać, że wzrosła pobożność i gorliwość parafian. Tak liczna obecność wiernych przybyłych na konsekrację sanktuarium daje nadzieję na to, że będzie ono miejscem, gdzie będą się gromadzili na modlitwie nie tylko parafianie czy mieszkańcy szczecińskiego Prawobrzeża, ale również będą tutaj chętnie pielgrzymowali mieszkańcy całego Szczecina i archidiecezji. Ksiądz Kustosz zaprasza wszystkich, również spoza archidiecezji, obiecując serdeczne przyjęcie oraz wierzy, że wszyscy będą się tutaj czuli dobrze, bo przecież będą w gościnie u kochającej Matki i świętych pastuszków.

Tagi:
sanktuarium Szczecin

Podsumowanie roku w Kościele na Pomorzu Zachodnim

2018-01-01 16:14

pk / Szczecin (KAI)

Poświęcenie pierwszego na świecie sanktuarium, rocznica powstania metropolii i śmierć wieloletniego prawosławnego metropolity to najważniejsze wydarzenia mijającego roku w Kościele na Pomorzu Zachodnim.

Radoslaw Ziemniewicz / fotolia.com
Katedra szczecińska

W marcu przypadło 25 lat od momentu, kiedy Szczecin stał się stolicą metropolii. Metropolia szczecińsko-kamieńska składa się z archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej i zielonogórsko-gorzowskiej. Pierwszym metropolitą był abp Marian Przykucki.

Jan Paweł II specjalną bullą papieską 25 lat temu dokonał zmian w organizacji Kościoła w Polsce. W dokumencie „Totus Tuus Poloniae populus” podzielił administracyjnie struktury polskiego Kościoła na nowo. Utworzył 13 nowych diecezji, a osiem z dotychczasowych podniósł do rangi archidiecezji, w tym archidiecezję szczecińsko-kamieńską.

W 100-lecie objawień Matki Bożej w Fatimie we wrześniu abp Andrzej Dzięga poświęcił na os. Kasztanowym w Szczecinie pierwsze na świecie Sanktuarium Dzieci Fatimskich, w którym jest też wierna kopia Kaplicy fatimskiej.

W październiku kolejny okrągły jubileusz obchodzili szczecińscy pallotyni, którzy już 60 lat posługują w stolicy Pomorza Zachodniego.

Również w archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej odbyła się akcja "Różaniec do granic". Modlitwa o pokój, wiarę, za Polskę, świat i rodziny zgromadziła w październiku w całym kraju na granicach i nie tylko ponad milion osób. Objęła swoim zasięgiem 300 kościołów na terenie 22 diecezji. Jej kontynuacja odbyła się w kolejnych miesiącach m.in. we Włoszech, Irlandii i Stanach Zjednoczonych.

W grudniu papież Franciszek podpisał dekret o heroiczności cnót kard. Stefana Wyszyńskiego. Do tego, by został ogłoszony błogosławionym pozostaje jedynie uznanie cudu za przyczyną Prymasa Tysiąclecia. Proces w tej sprawie na etapie diecezjalnym zakończył się cztery lata temu w Szczecinie. Teraz dokumenty zbada Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych.

Ogromną stratę poniósł również Kościół prawosławny. W kwietniu zmarł abp Jeremiasz, który ponad 30 lat był prawosławnym metropolitą wrocławsko-szczecińskim. Nowym ordynariuszem diecezji został abp Jerzy Pańkowski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież ogłosił dzień modlitwy i postu w intencji pokoju

2018-02-04 14:43

st, pb (KAI) / Watykan

Papież ogłosił dzień modlitwy i postu w intencji pokoju. Odbędzie się on 23 lutego, w piątek pierwszego tygodnia Wielkiego Postu. - Ofiarujemy go szczególnie za mieszkańców Demokratycznej Republiki Konga i Sudanu Południowego - zapowiedział Franciszek. Zaprosił również „niekatolików i niechrześcijan do przyłączenia się do tej inicjatywy w sposób, jaki uznają za najbardziej stosowny”.

Grzegorz Gałązka

Publikujemy słowa papieża w tłumaczeniu na język polski:

A teraz ogłoszenie. W obliczu tragicznego przedłużania się sytuacji konfliktów w różnych częściach świata, zachęcam wszystkich wiernych do udziału w specjalnym dniu modlitwy i postu w intencji pokoju - 23 lutego, w piątek pierwszego tygodnia Wielkiego Postu. Ofiarujemy go szczególnie za mieszkańców Demokratycznej Republiki Konga i Sudanu Południowego. Podobnie jak przy innych okazjach, zapraszam także braci i siostry niekatolików i niechrześcijan do przyłączenia się do tej inicjatywy w sposób, jaki uznają za najbardziej stosowny.

Nasz Niebiański Ojciec zawsze wysłuchuje swoich dzieci, które wołają do Niego w udręce i cierpieniu: „podtrzymuj złamanych na duchu i opatrz ich bolesne rany” (Ps 147,3). Zwracam się z serdecznym apelem, abyśmy również my usłyszeli to wołanie i każdy w swoim sumieniu, przed Bogiem, zadali sobie pytanie: „Co mogę uczynić dla pokoju?”. Z pewnością możemy się modlić; ale nie tylko: każdy może konkretnie powiedzieć „nie” przemocy, na ile zależy to od niego czy też od niej. Ponieważ zwycięstwa zyskane przy użyciu przemocy są fałszywymi zwycięstwami; natomiast praca na rzecz pokoju służy wszystkim!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

"Gurgacz. Kapelan Wyklętych"

2018-02-23 14:15

Filmowy portret niezwykłego kapłana, który nie wahał się konsekwentnie podążać drogą sumienia w najczarniejszych latach powojennej Polski. Ksiądz Władysław Gurgacz, jezuita, był kapelanem Polskiej Podziemnej Armii Niepodległościowej.


Głosił prawdę w czasach zniewolenia, ratował zbłąkane dusze, prowadził ludzi do Boga. Idąc za głosem sumienia, trwał do końca przy młodych żołnierzach, którzy z bronią w ręku przeciwstawiali się komunistycznemu reżimowi. W 1939 roku, na początku swej kapłańskiej drogi, przed obrazem Maryi Królowej Polski złożył siebie w ofierze za ratowanie ukochanej Ojczyzny. Osiem lat później został skazany na śmierć.

„Gurgacz. Kapelan Niezłomnych” to przejmujący obraz na styku dokumentu i fabuły. Archiwalne fotografie, zapiski kapłana, świadectwa przeplatają się ze scenami fabularnymi, w których znakomitą kreację głównego bohatera stworzył Wojciech Trela. Najnowsze dzieło Dariusza Walusiaka, współtwórcy „Teraz i w godzinę śmierci”, to nie tylko filmowy zapis dramatycznej, prawdziwej historii. To przede wszystkim poruszająca opowieść o wolności, poświęceniu dla ideałów i głębokiej wierze.

PREMIERA: 2 MARCA 2018 r.
gatunek: dokument fabularyzowany
czas trwania: 76 min
www.gurgaczfilm.pl
Film jest częścią oficjalnych obchodów Narodowego Dnia Pamięci "Żołnierzy Wyklętych" 2018

Władysław Gurgacz urodził się 2 kwietnia 1914 roku we wsi Jabłonica Polska u stóp Pogórza Dynowskiego. W sierpniu 1931 roku wstąpił do nowicjatu Ojców Jezuitów w pobliskiej Starej Wsi. Po złożeniu ślubów zakonnych wyjechał do Pińska, gdzie w tamtejszym kolegium jezuickim przebywał do 1937 roku. Dalszą naukę kontynuował w krakowskim kolegium Towarzystwa Jezusowego.

7 kwietnia 1939 roku w Częstochowie na Jasnej Górze w obliczu zbliżającej się wojny z Niemcami Władysław Gurgacz złożył swoje życie w ofierze za odkupienie win narodu polskiego. Akt ten był zapowiedzią jego męczeńskiej drogi – „Przyjm, Panie Jezu Chryste, ofiarę, jaką Ci dzisiaj składam, łącząc ją z Twoją Najświętszą krzyżową Ofiarą. Za grzechy Ojczyzny mojej, tak za winy narodu całego, jako też i jego wodzów, przepraszam Cię, Panie, i błagam zarazem gorąco, byś przyjąć raczył jako zadośćuczynienie całkowitą ofiarę z życia mego”.

Święcenia kapłańskie Władysław Gurgacz otrzymał 24 sierpnia 1942 roku. W tym czasie w Warszawie przygotowywał się do złożenia egzaminu licencjackiego. Z powodu ciągłych dolegliwości musiał jednak rozpoczął kurację zdrowotną. Jednocześnie otrzymał zgodę na zdawanie egzaminu w Starej Wsi. Decyzja ta uratowała mu życie, bowiem po wybuchu powstania warszawskiego Niemcy wymordowali jezuitów z kolegium przy ul. Rakowieckiej.

W kwietniu 1945 roku ks. Gurgacz trafił do szpitala powiatowego w Gorlicach, gdzie spędził niemal trzy lata. Tam sprawował posługę kapłańską. „Szpital dla wielu jest domem rekolekcyjnym; zmienia całkowicie dawnych niedowiarków lub nałogowych grzeszników, nawet rodzi powołania zakonne” – pisał.

Od września 1947 roku ks. Władysław pełnił posługę w domu Sióstr Służebniczek w Krynicy, gdzie dał się poznać jako gorliwy duszpasterz. Głoszone przez niego kazania przyciągały do kościoła tłumy wiernych, co nie podobało się komunistycznej władzy. Tak sam o tym pisał: „W Krynicy publiki było tak dużo, że stali ludzie już na zewnątrz. (…) Rano obstawili konfesjonał, w którym miałem spowiadać, sami mężczyźni. Dotąd ciągle jeszcze spowiadam w kościele i w domu, a raz po raz zamawiają się telefonicznie albo pośrednio przez kogoś jubilaci, co po kilkadziesiąt lat nie praktykowali. Prawdziwa ulewa z nieba. Powodzenie to rozwścieczyło lewicę”. W tym czasie dwukrotnie próbowano kapłana zabić.

Podczas pobytu w Krynicy z ks. Gurgaczem nawiązał kontakt Stanisław Pióro, twórca działającej na Nowosądecczyźnie konspiracyjnej organizacji Polska Podziemna Armia Niepodległościowa. W maju 1948 roku ksiądz przyjął funkcję kapelana w tworzonym oddziale leśnym Żandarmerii PPAN. W konspiracji występował pod pseudonimem „Sem” – Sługa Maryi. „Obowiązkiem moim była opieka moralna nad grupą, a więc odprawiałem msze święte, spowiadałem członków grupy, objaśniałem im Ewangelię świętą. Poza tym miałem wykłady dotyczące dziedziny filozoficznej, a mianowicie przeprowadzałem krytykę materializmu marksistowskiego” – pisał o swoich zadaniach.

Odział Żandarmerii PPAN przygotowywał przyszłe kadry na ostateczną rozprawę z komunistami po wybuchu trzeciej wojny światowej. Partyzanci wspierani przez miejscową ludność przetrwali w lesie ponad rok. 2 lipca 1949 roku, po nieudanej akcji zdobycia pieniędzy potrzebnych na dalszą działalność, Urząd Bezpieczeństwa w Krakowie aresztował ks. Gurgacza. „Nie uciekłem po napadzie, ponieważ nie chciałem pozostawić członków organizacji i tak samo jak i oni chciałem ponieść odpowiedzialność” – wyznał kapłan.

13 sierpnia 1949 roku, po pokazowym procesie, podczas którego ksiądz przedstawiany był jako herszt zbrodniczej bandy, skazano go na karę śmierci wraz z dwoma towarzyszami: Stefanem Balickim i Stanisławem Szajną. Na sali sądowej powiedział: „Ówczesny rząd nie jest rządem polskim, tylko to są uzurpatorzy nasłani przez Kreml… Wierzę, że każda kropla krwi niewinnie przelanej zrodzi tysiące przeciwników i obróci się wam na zgubę”.

Wyrok wykonano w więzieniu przy ul. Montelupich w Krakowie 14 września 1949 roku. Ciała zamordowanych pochowano na cmentarzu wojskowym przy dzisiejszej ul. Prandoty. Tuż przed śmiercią ks. Gurgacz napisał do swego prowincjała: „Teraz, gdy stoję przed bramą wieczności, odczuwam wielki spokój. Niedługo wypowiem ostatnie «Ite, missa est!» (Idźcie, ofiara spełniona)”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem