Reklama

Forum wizja Rozwoju

Wystarczy dać wiarę

2017-09-06 12:18

Anna Gliwa
Edycja lubelska 37/2017, str. 6-7

Paweł Wysoki
SMAL cieszy się coraz większym zainteresowaniem młodych ludzi

Za nami 5. edycja Spotkania Młodzieży Archidiecezji Lubelskiej. W dniach 25-27 sierpnia w Garbowie zgromadziło się ponad 500 osób na wspólnej modlitwie i zabawie. Spotkaniu zorganizowanemu przez Centrum Duszpasterstwa Młodzieży Archidiecezji Lubelskiej towarzyszyło hasło: „Dasz wiarę?”

Dzięki inicjatywie i zaangażowaniu samej młodzieży SMAL stał się wyczekiwaniem spotkaniem na zakończenie wakacji. – Są wśród nas osoby związane z różnymi grupami formacyjnymi, ale też poszukujące w swoim życiu prawdy i wartości – mówił Grzegorz Wierzchowski, od 2 lat rzecznik SMAL. Na przykościelnym placu w Garbowie ramię w ramię stali obok siebie członkowie Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, Ruchu Światło-Życie, Liturgicznej Służby Ołtarza, formacji harcerskich… W różnobarwnym tłumie ciemniały kapłańskie sutanny i zakonne habity. Corocznie niemal 100 osób jest zaangażowanych w bezpośrednie przygotowanie spotkania. Wolontariusze dzielą się talentami organizacyjnymi, formacyjnymi, artystycznymi. Są po to, by pokazać swoim rówieśnikom, że młodość przeżywana z Jezusem Chrystusem w Kościele – mimo różnych trudności – może być bogata radością wiary, wspólnoty, przyjaźni.

Droga Maryi

Trzy SMAL-owe dni upływają zbyt szybko pośród poważnych rozmów o wierze i życiu, ale też wspaniałej zabawy. – Tegoroczna edycja, podobnie jak poprzednie, wiązała się bezpośrednio z hasłem Światowych Dni Młodzieży. Ponadto nawiązujemy do obchodzonej w Polsce rocznicy 300-lecia koronacji Ikony Jasnogórskiej. Zresztą, data spotkania nie jest przypadkowa; gromadzimy się w uroczystość Matki Bożej Częstochowskiej – wyjaśniał Grzegorz Wierzchowski. – Zaproponowane przez nas hasło: „Dasz wiarę?” jest pytaniem do młodego człowieka, czy jest gotowy, jak Maryja, zaufać Bogu i przyjąć Jego plan na swoje życie nawet wtedy, gdy dzieją się rzeczy niezrozumiałe czy trudne. Jezus wie, kim będziemy, a my? Możemy iść wybraną przez siebie drogą, ale Boży plan jest jeden – mówił.

Osią spotkań są konferencje nawiązujące do głównego tematu. W roku wielkich rocznic maryjnych wygłosił je ks. Adam Bab, wikariusz biskupi ds. młodzieży. – Jesteście ludźmi wierzącymi, modlicie się, chodzicie do kościoła, ale czy Jezus w waszym życiu jest rzeczywisty, czy słyszycie, że On woła: „Pójdź za Mną?”. Żeby podjąć taką decyzję i naprawdę pójść za Jezusem, czyli przemienić swoje porządne przecież życie, trzeba wiary i przyjęcia Jezusa jako swego Pana i Zbawiciela. To zaś zmienia naszą perspektywę patrzenia na świat i wydarzenia, jakie nas otaczają. Wiara jest skokiem ryzyka, a my chcemy to ryzyko zminimalizować. Tak się nie da. Wiara to zaufanie w ciemno – mówił do młodych ks. Adam Bab. Przekonywał, że Bogu warto zaufać z prostego powodu: jest większy ode mnie, wie lepiej i więcej; wszystko może. – Lepiej pójść za Jezusem niż za światem – podkreślał.

Reklama

Dar słowa

Oprócz konferencji i spotkań formacyjnych w małych grupach w programie spotkania były też wielkie koncerty (uwielbienie z „Porozumieniem” i „niemaGOtu”) i „boska zabawa” animowana przez siostry salezjanki, gry terenowe, a także Msze św. i promocja Światowych Dni Młodzieży w Panamie. Gośćmi SMAL-u byli bp Marek Solarczyk, przewodniczący Rady ds. Duszpasterstwa Młodzieży i delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, oraz abp Stanisław Budzik.

Bp Marek Solarczyk zachęcał młodych do tego, by przyjmowali swoje życie jako najcenniejszy dar od Boga. – W odniesieniu do Matki Bożej można powiedzieć, że jest arcydziełem Boga. Także my jesteśmy dziełem Boga, może nie arcydziełem, ale dziełem, które wskazuje na Twórcę, którego my możemy nazywać Ojcem, a to świadczy o naszej bliskości i wyjątkowej więzi – mówił Ksiądz Biskup i apelował, by ta synowska więź była podtrzymywana. Nawiązując do Ewangelii o weselu w Kanie Galilejskiej, bp Solarczyk porównał relację Boga i człowieka do zaślubin, którymi są związani na zawsze. Zwrócił też uwagę na pełne zaufania postępowanie Maryi, które uczy konsekwencji, wyobraźni serca i duszy oraz tego, że nie można sobie wszystkiego zaplanować. – Życzę wam tej niesamowitej konsekwencji, abyście byli zwiastunami dotarcia innych do domu Boga; abyście potrafili być na tyle blisko Maryi, żeby każdego dnia móc usłyszeć Jej słowa: „Zrób wszystko, co powie mój Syn” – mówił gość z Warszawy.

W ostatnim dniu spotkania abp Stanisław Budzik, który przyjechał do młodych niemal wprost z Jasnej Góry, zachęcał, by każdy stawał się „cennym skarbem w koronie Matki Bożej przez odważną wiarę, wytrwałą nadzieję i gorącą miłość”. Nawiązując do hasła spotkania, wyjaśniał, że takiej postawy uczy św. Piotr: wzór zaufania, pełnego zawierzenia, ignorowania ludzkich wątpliwości oraz otwartości na działanie Ducha Świętego.

– Św. Piotr dał wiarę słowom Jezusa i sam stał się fundamentem wiary. Każdy z nas powinien powiedzieć w swoim sercu jak on: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego” i zdobyć się na odwagę wyjścia z anonimowego tłumu. Od wiary Piotra musi zapalić się nasza wiara, która jest darem Bożej łaski i miłosierdzia. Wpatrzeni w Maryję, módlmy się o jej zachowanie, umocnienie i pomnożenie – mówił Pasterz.

Nie potrzeba wiele…

Ze wspomnień uczestnika: – Na scenę wkroczyły siostry salezjanki i wraz z animatorami zaprosiły wszystkich do tańca. Takiej ofercie nie sposób odmówić. Po chwili Garbów stał się najbardziej roztańczoną miejscowością w okolicy. Po boskiej zabawie nadeszła chwila oficjalnego rozpoczęcia SMAL-u 2017 i uroczystego odśpiewania hymnu. Następnie ks. Adam Bab wygłosił pierwszą konferencję, której zakończeniem były spontaniczne świadectwa uczestników. Nie mogło zabraknąć spotkania w grupach z animatorami. Pierwszym tematem była wiara i sposób jej przeżywania w życiu codziennym. Wieczór spędziliśmy, starając wyciszyć się i pogłębić refleksję nad naszą wiarą, najpierw przez nabożeństwo pokutne, a następnie uwielbiając Boga wraz z ks. Krzaczkiem i zespołem Porozumienie. Szansa na spowiedź i pogodzenie się ze swoją przeszłością i trudnościami w obecności Najświętszego Sakramentu okazała się być przełomowym momentem dla niejednego SMAL-owicza. Taki moment nie zdarza się często, jednak by go dobrze wykorzystać nie potrzeba wiele, wystarczy tylko dać wiarę!

Tagi:
młodzi spotkanie

Odpowiadają za szczęście dziecka

2018-06-20 08:09

Małgorzata Cichoń
Edycja małopolska 25/2018, str. I

Uczestnicy Dialogów dziękowali Metropolicie za możliwość spotkania z nim i prosili organizatorów, by zadbali o większą frekwencję wśród słuchaczy

J. Adamik, K. Katarzyńska/Archidiecezja Krakowska
Uczestnicy Dialogów dziękowali Metropolicie za możliwość spotkania z nim i prosili organizatorów, by zadbali o większą frekwencję wśród słuchaczy

Życzenia dobrych wakacji złożył abp Marek Jędraszewski uczestnikom czerwcowych Dialogów w krakowskiej kolegiacie św. Anny. Ostatnie z cyklu spotkań w zakończonym właśnie roku akademickim dotyczyło tematu dla wielu trudnego: „IV Przykazanie. Szacunek – czy zawsze?”. W sondzie ulicznej jedna z dziewczyn odpowiedziała: – Zawsze należy szanować rodziców, ale nie zawsze się da.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Książka: Antymasońska komórka Episkopatu Polski

2018-06-20 18:39

Marian Florek

W dniu 20 czerwca 2018 r. w auli Tygodnika Katolickiego „Niedziela” odbyło się spotkanie z Tomaszem Krokiem, autorem książki zatytułowanej „Antymasońska komórka Episkopatu Polski w świetle badań i dokumentów (1946-1952)”.

Marian Florek/TV Niedziela

Zmistyfikowany temat czy też nieodkryty i niedostępny? „Antymasońska komórka Episkopatu Polski w świetle badań i dokumentów (1946-1952)” autorstwa Tomasza Kroka być może oświetli nieco ciemne zakamarki masońskich dziejów.

Sensacyjny materiał został zebrany w trakcie starannej kwerendy prowadzonej w archiwach IPN. Okazuje się, że w czasach PRL z poparciem również finansowym kard. Stefana Wyszyńskiego, „pod płaszczykiem” Episkopatu Polski działała tajna komórka wywiadowcza inflirtująca środowiska masońskie i pokrewne. Jej dokonania i efekty były wykorzystywane zarówno przez Kościół jaki i organy bezpieczeństwa Polski Ludowej.

Autor opisuje nieznane dotąd fakty z historii Kościoła Katolickiego w Polsce, nieznane działania i postanowienia hierarchów. W recenzji recenzji prof. dr hab. Tadeusza Cegielskiego (w latach 2000–2003 wielkiego mistrza Wielkiej Loży Narodowej Polski) - czytamy m. in.: „Autor podjął tematykę praktycznie nieobecną w polskiej historiografii: antymasońską aktywność środowisk katolickich po II wojnie światowej. Odniósł się z należytym dystansem tak wobec źródeł policyjnych, jak i pochodzących z kręgów związanych z Kościołem. Pokazał – pośrednio – straty, jakie poniosła społeczność katolicka w wyniku tej aktywności”. I dalej : „Zamiarem niniejszej pracy nie jest jednak przedstawienie wiarygodnych dziejów polskich środowisk wolnomularskich czy też paramasońskich po 1945 r. (ze względu na specyfikę materiału źródłowego byłoby to niemożliwe), lecz ukazanie spiskowego sposobu myślenia osób z tych grup, ich destruktywnej roli i wynikających z tego konsekwencji”.

Rozmowę z autorem publikacji poprowadził Bartosz Kapuściak z katowickiego IPN.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Franciszek do szwajcarskich katolików: prośmy o łaskę uczynienia pierwszego kroku

2018-06-21 18:50

tlum. st (KAI) / Genewa

Ojciec Święty zachęcił szwajcarskich katolików, by nie zamykali się na innych, ale byli gotowi na uczynienie pierwszego kroku w modlitwie, w braterskim spotkaniu, w konkretnej miłości. Przewodnicząc Eucharystii w Pałacu Wystaw i Kongresów Palexpo w Genewie papież nawiązał do czytanego dziś fragmentu Ewangelii (Mt 6,7-15), zawierającego słowa Modlitwy Pańskiej.

Oto tekst papieskiej homilii w tłumaczeniu na język polski:

Ojciec, chleb, przebaczenie. Trzy słowa, które daje nam dzisiejsza Ewangelia. Trzy słowa, które prowadzą nas do serca wiary.

„Ojcze”. Tak zaczyna się modlitwa. Może rozwijać się różnymi słowami, ale nie może zapomnieć o pierwszym, ponieważ słowo „Ojciec” jest kluczem, by uzyskać dostęp do serca Boga. Jedynie bowiem mówiąc Ojcze modlimy się w języku chrześcijańskim. Modlimy się „po chrześcijańsku”: nie do Boga ogólnikowego, ale Boga, który jest przede wszystkim tatą. Jezus prosił nas bowiem, byśmy mówili „Ojcze nasz, któryś jest w niebie”, a nie „Boże niebieski, który jesteś Ojcem”. Bóg, zanim jest nieskończonym i wiecznym, jest przede wszystkim Ojcem.

Od Niego pochodzi wszelkie ojcostwo i macierzyństwo (por. Ef 3, 15). W Nim jest źródło wszelkiego dobra i naszego życia. „Ojcze nasz” jest zatem formułą życia, która ujawnia naszą tożsamość: jesteśmy ukochanymi dziećmi. Jest to formuła, która rozwiązuje twierdzenie o samotności i problem osierocenia. To równanie wskazujące, co czynić: kochać Boga, naszego Ojca i innych, naszych braci. Jest to modlitwa nas, Kościoła; modlitwa bez ja i bez moje, cała skierowana do ty Boga („imię Twoje”, „królestwo Twoje”, „wola Twoja”) i odmienia się wyłącznie w pierwszej osobie liczby mnogiej. „Ojcze nasz”, dwa słowa, które wyznaczają kierunek życia duchowego.

Tak więc za każdym razem, gdy czynimy znak krzyża na początku dnia i przed każdą ważną czynnością, za każdym razem, gdy odmawiamy „Ojcze nasz”, przyswajamy sobie korzenie, na których opiera się nasze życie. Potrzebujemy tego w naszych często wykorzenionych społeczeństwach. „Ojcze nasz” umacnia nasze korzenie. Kiedy jest Ojciec, nikt nie jest wykluczony; nie dominują lęk i niepewność. Powraca pamięć o dobru, ponieważ w sercu Ojca nie jesteśmy wirtualnymi statystami, ale umiłowanymi dziećmi. Nie łączy On nas w grupach dzielenia się, ale odradza nas razem jako rodzinę.

Niestrudzenie odmawiajmy „Ojcze nasz”. Modlitwa ta przypomni nam, że żadne dziecko nie istnieje bez Ojca, a zatem nikt z nas nie jest sam na tym świecie. Ale przypomni nam również, że nie ma Ojca bez dzieci: nikt z nas nie jest jedynakiem, każdy musi zatroszczyć się o braci w jednej ludzkiej rodzinie. Odmawiając „Ojcze nasz”, stwierdzamy, że należy do nas każda istota ludzka, i w obliczu wielu niegodziwości, które obrażają oblicze Ojca, my Jego dzieci jesteśmy wezwani, by reagować jako bracia, jako dobrzy opiekunowie naszej rodziny i dawać z siebie wszystko, aby nie było obojętności wobec brata, każdego brata: dziecka, które jeszcze się nie urodziło, podobnie jak starca, który już nie mówi, znajomego, któremu nie potrafimy wybaczyć, jak ubogiego odrzuconego. Tego żąda od nas Ojciec, nakazuje nam, byśmy się miłowali sercem dzieci, które są między sobą braćmi i siostrami.

Chleb – następne słowo. Jezus mówi, aby każdego dnia prosić Ojca o chleb. Nie trzeba prosić o więcej: tylko o chleb, to znaczy o to, co jest niezbędne do życia. Chleb jest przede wszystkim pożywieniem wystarczającym na dziś, dla zdrowia, na dzisiejszą pracę. Niestety tego pokarmu brakuje wielu naszym braciom i siostrom. Dlatego mówię: biada tym, którzy spekulują na chlebie! Podstawowy pokarm, niezbędny dla codziennego życia narodów, musi być dostępny dla wszystkich.

Proszenie o chleb powszedni to także stwierdzenie: „Ojcze, pomóż mi uczynić moje życie prostszym”. Życie stało się bardzo skomplikowane. Chciałbym powiedzieć, że dziś dla wielu jest jakby „narkotyczne”: biega się od rana do wieczora, pośród tysięcy rozmów telefonicznych i sms-ów, niezdolni do zatrzymania się przed twarzami, zanurzeni w złożoności, która czyni kruchymi i w szybkości, która wznieca niepokój. Konieczny jest wybór życia wstrzemięźliwego, wolnego od zbędnych balastów. Wybór wbrew dominującym nurtom, podobnie jak to czynił w swoim czasie św. Ludwik Gonzaga, którego dziś wspominamy. Wybór, aby odrzucić wiele rzeczy, które wypełniają życie, ale opróżniają serce. Bracia i siostry, wybierajmy prostotę, wybierajmy prostotę chleba, by odzyskać odwagę milczenia i modlitwy, będących zaczynem życia prawdziwie ludzkiego. Wybierajmy osoby, a nie rzeczy, abyśmy rozwijali relacje osobowe, a nie wirtualne. Pokochajmy na nowo prawdziwą woń tego, co nas otacza. Kiedy byłem dzieckiem, w domu, gdy chleb spadł ze stołu, uczono nas, abyśmy go podnosili natychmiast i ucałowali. Doceńmy to, co proste, które mamy każdego dnia, strzeżmy tego: nie używajmy i wyrzucajmy, ale doceńmy i strzeżmy.

Nie zapominajmy, że „Chlebem powszednim” jest także Jezus. Bez Niego nic nie możemy uczynić (por. J 15,5). On jest podstawowym pokarmem, aby żyć dobrze. Czasami jednak sprowadzamy Jezusa do dodatku. Ale jeśli nie jest On naszym pokarmem życia, centrum dni, tchnieniem codzienności, to wszystko jest próżne, wszystko jest dodakiem. Prosząc o chleb, zwracajmy się do Ojca i mówmy samym sobie codziennie: prostota życia, troska o to, co nas otacza, Jezus we wszystkim i ponad wszystko.

Trzecie słowo: przebaczenie. Trudno jest przebaczać. Zawsze nosimy w naszym sercu trochę żalu, urazy, a kiedy jesteśmy sprowokowani przez tych, którym już odpuściliśmy, uraza wraca wraz z zaległym oprocentowaniem. Ale Pan domaga się naszego przebaczenia jako daru. Zastanawiające, że jedyny komentarz oryginalny do Ojcze nasz, komentarz Jezusa, skupia się tylko w jednym zdaniu: „Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski. Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień” (Mt 6, 14-15). To jedyny komentarz, jaki czyni Pan! Przebaczenie jest wiążącym warunkiem Ojcze nasz. Bóg uwalnia nasze serce od wszelkiego grzechu, przebacza wszystko, wszystko, ale prosi nas tylko o jedno: abyśmy ze swej strony niestrudzenie przebaczali. Chce, aby każdy z nas udzielił powszechnej amnestii w odniesieniu do win innych osób. Należałoby dokonać dobrego prześwietlenia serca, aby zobaczyć, czy są w nas zablokowania, przeszkody do przebaczenia, kamienie, które trzeba usunąć. A wówczas powiedzieć Ojcu: „Zobacz ten głaz, powierzam go Tobie i modlę się za tę osobę, za tę sytuację; chociaż trudno mi przebaczyć, proszę cię o siłę, aby to uczynić”.

Przebaczenie odnawia, działa cuda. Piotr doświadczył przebaczenia Jezusa i stał się pasterzem Jego owczarni. Szaweł został Pawłem, gdy otrzymał przebaczenie od Szczepana. Każdy z nas rodzi się jako nowe stworzenie, gdy otrzymawszy przebaczenie od Ojca miłuje swoich braci. Tylko wtedy możemy wprowadzić w świat prawdziwe nowości, bo nie ma wspanialszej nowości niż przebaczenie, które przemienia zło w dobro. Widzimy to w historii chrześcijaństwa. Jakże dobrze nam zrobiło i nadal czyni przebaczenie między nami, odkrycie siebie na nowo jako braci po wiekach sporów i rozdarć! Ojciec jest szczęśliwy, gdy miłujemy się nawzajem i z głębi serca sobie przebaczamy (por. Mt 18, 35). A wówczas daje nam swego Ducha. Prośmy o tę łaskę: by nie barykadować się z zatwardziałym sercem wymagając zawsze od innych, ale by uczynić pierwszy krok, w modlitwie, w braterskim spotkaniu, w konkretnej miłości. W ten sposób będziemy bardziej podobni do Ojca, który kocha nie oczekując niczego w zamian. I wyleje na nas Ducha jedności.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem