Reklama

Chcę Ci, Tato, opowiedzieć o Niebie

2017-09-06 12:16

Agnieszka Porzezińska
Niedziela Ogólnopolska 37/2017, str. 38-39

JenkoAtaman/fotolia.com

Co ja mogę o nim wiedzieć? Niewiele. Nie byłam tam przecież. Mogę tylko podzielić się z Tobą moją intuicją, pragnieniem.

Chciałbyś czuć się kochany jeszcze bardziej, niż jesteś?

Uśmiechasz się. To zawsze jest możliwe.

Reklama

Chciałbyś nie czuć już więcej żadnego cierpienia?

Wiem, że tak. Przecież ja też. To taki naturalny ludzki odruch.

Jakimś cudem mam pewność, że życie w Niebie jest niewyobrażalnie piękniejsze od najpiękniejszego życia na ziemi.

Widzę, że zaczyna Ci się podobać ta perspektywa. Możesz zamknąć oczy. Wiem, że mnie słuchasz. Kto nie lubi pięknych historii o miłości. Nawet twardziele, chociaż się nie przyznają.

Sama miłość

Mam dzieci, Twoje wnuczki. Ty też masz dzieci, więc będziesz wiedział, o czym mówię. Kocham je nad życie. Dosłownie. Chcę dla nich jak najlepiej. Wiem, że Ty też tego chcesz dla swoich. Bez wahania wzięłabym na siebie ich cierpienie, gdyby istniała szansa, że mogę im w ten sposób pomóc, ochronić je. (Wiem, że czasami własne cierpienie ratuje cierpiącemu życie, ale nie o takiej sytuacji tu mowa). Wskoczyłabym za nimi w ogień, rzuciłabym się do wody, gdybym czuła, że ich życie jest zagrożone. Oddałabym ostatnią kromkę chleba. Tak postąpiłaby większość rodziców. Bez wahania. A przecież jesteśmy tylko słabymi grzesznikami. Myślę, że w podobny sposób myśli Bóg o każdym człowieku, tylko nieskończenie, nieskończenie bardziej i czulej, bo On jest samą miłością. My nie. My jesteśmy grzesznikami i to nam przysłania niewyobrażalnie radosną perspektywę Nieba. Myślimy, że skoro my nie potrafimy wybaczyć sobie i bliźniemu, Bóg postępuje tak samo. Pokutuje w nas myślenie, że Bóg to obojętny na nasz los sędzia, który za złe karze.

Dobry Łotr

Wiem, że kiedyś straszono Bogiem, ale przecież Ty miałeś w życiu wiele wzruszających doświadczeń, które niwelowały ten obraz. Dzięki doświadczeniu Jego miłości chciałeś się zmieniać. Czułeś, że Bóg jest łagodny, cierpliwy i delikatny.

Gdy zaczynam wątpić w miłość Boga, próbuję utożsamić się z postacią Dobrego Łotra, który życiowych zasług nie miał żadnych, a dobry był tylko w tym, że w ostatniej chwili ziemskiego życia umiał spojrzeć we właściwym kierunku. Jezusowi wystarczył moment skruchy łotra, by otworzyć przed nim bramy Nieba. Żadnej pokuty, żadnej reprymendy, żadnej poczekalni – nie słyszę w tym fragmencie ani jednego słowa o czyśćcu. Pobrzmiewają mi w uszach słowa: „Dziś jeszcze będziesz ze Mną w raju” (Łk 23, 43). Dziś jeszcze. Dziś. Będziesz. Ze Mną. W raju. Podoba Ci się, Tato, ta perspektywa? Przyznaj, że podoba.

A przypowieść o marnotrawnym synu? Co zrobił ojciec, gdy wyrodny syn wrócił do domu przerażony po latach degrengolady? Z otwartymi ramionami wyszedł mu na spotkanie. Nie powiedział złego słowa. Ani na moment nie wrócił do złej przeszłości syna. Nie kazał odpokutować. Jeszcze tego samego dnia urządził swojemu dziecku wspaniałe przyjęcie. Tego samego dnia.

Drzwi otwarte

Bramy Nieba zamykamy sobie sami, bo myślimy ludzkimi kategoriami: tego nie da się zapomnieć, dla mnie nie ma przebaczenia, jestem skończony. A jakie mogą być kategorie Boga, który jest samą miłością? Gdy nasze kochane dziecko czegoś bardzo pragnie, a my wiemy, że to jest dobre, chcemy dać mu to od razu. Nie czekamy na lepszy moment. Nie kalkulujemy. Nie chcemy zwlekać. Czerpiemy niesamowitą radość z obserwowania naszych bliskich, bo sami lepiej się czujemy, gdy wiemy, że są szczęśliwi. Doświadczamy, że dawanie cieszy nie mniej niż branie. A przecież jesteśmy tylko słabymi grzesznikami. O ile bardziej przynaglony do miłości musi być Bóg, który jest nią cały? Myślę, że Bóg nie skazuje nikogo na czyściec. Skazujemy się na niego sami, gdy wątpimy w Jego miłosierdzie. On, podobnie jak my, którzy uwielbiamy obdarowywać tych, których kochamy, pragnie dawać nam to, co najlepsze. Pragnie uszczęśliwiać. Od razu.

Darujesz sobie, Tato, wieczorne oglądanie sensacji? Aż takie wrażenie robi na Tobie to, co mówię? O taki efekt mi chodziło. Nie chcę, żebyś był smutny.

Gotowy na wszystko

Dostajemy tyle, ile jesteśmy gotowi przyjąć. Bóg nie ogranicza swojej miłości do nas. To my ograniczamy siebie w przyjmowaniu miłości Boga. Jezus udowodnił, że z miłości do człowieka jest gotowy na wszystko.

Przyznaj przed Nim i przed sobą samym, że chcesz doświadczyć Nieba od razu. Poproś Boga jak dziecko, szczerze i bez lęku, żeby dał Ci to, co dla Ciebie najlepsze. A czy jest coś lepszego od bycia blisko Boga?

Masz rację. On doskonale wie, że nie ma większego szczęścia.

***

Gdy córka pyta mnie o Niebo, odpowiadam, że to takie wyjątkowe miejsce, w którym będzie miała wszystko, czego potrzebuje, żeby być w pełni szczęśliwa.

- Czy w Niebie nawet drapieżniki będą łagodne?

- Tak, jeśli to właśnie najbardziej Cię uszczęśliwi.

- Czyli w Niebie nawet wąż boa dusiciel będzie mnie lubił?

- Nie wyobrażam sobie, żeby było inaczej.

- A czy ten wąż poświęci się i będę mogła się na nim bujać jak na huśtawce?

- Z pewnością będzie zachwycony.

- A czy w Niebie lew będzie mnie mógł wozić na swoim grzbiecie?

- Tak, jeśli dzięki temu będziesz bardzo szczęśliwa.

- A czy w Niebie będą moje przyjaciółki?

- Znajdą się tam wszyscy, którzy Cię kochają.

- A czy w Niebie nikt z nikim nie będzie się kłócił?

- Wszyscy będą dla Ciebie bardzo dobrzy.

- Mamusiu?

- Słucham?

- To dlaczego tak wielu ludzi boi się umierać?

- Może się nie boją, tylko smucą, że kończy się świat, który kochali.

- Przecież za chwilę zacznie się ten, który pokochają jeszcze bardziej.

- Ale oni jeszcze o tym nie wiedzą.

- Czy Pan Bóg nie mógłby przekonać wszystkich ludzi naraz, że Niebo istnieje naprawdę i że jest cudowne?

- Myślę, że próbuje, ale my nie jesteśmy w stanie na razie tego ogromnego szczęścia przyjąć ani go sobie wyobrazić.

- Nie rozumiem...

- Gdy byłaś w moim brzuszku, to słyszałaś, że coś do Ciebie mówię. Gdybym wtedy opowiadała Ci o skakaniu przez fale, lodach kokosowych, parkach linowych i trampolinach, to mogłabyś sobie to dokładnie wyobrazić?

- Masz rację. Nie dałabym rady.

- Pan Bóg cieszy się, że przygotował dla nas taki wspaniały prezent, ale my będziemy w stanie go docenić dopiero, gdy go rozpakujemy.

- Czyli po śmierci?

- Tak, dopiero wtedy, moja mądra córeczko.

Agnieszka Porzezińska, Dziennikarka, scenarzystka, w TVP ABC prowadzi program „Moda na rodzinę”

Tagi:
wiara

Ukrzyżowane relacje

2018-02-14 10:25

Ks. Krzysztof Pawlina
Niedziela Ogólnopolska 7/2018, str. 30

W życiu czerpiemy inspirację z różnych źródeł. Nie zawsze jednak są one w stanie ugasić nasze najgłębsze pragnienia. Ale jest źródło szczególne – źródło wiary. Kto z niego czerpie, potrafi pięknie żyć

Graziako

Tu, na ziemi, jesteśmy podróżnikami. Pielgrzymujemy przez życie, szukając bezpiecznego miejsca, schronienia. Chcielibyśmy gdzieś zamieszkać, gdzieś się zakotwiczyć.

Kiedyś dziennikarz zapytał pewnego mężczyznę: „Gdzie jest niebo?”. Ten bardzo chciał odpowiedzieć, lecz nie wiedział jak. Następnie dziennikarz o to samo zapytał dziecko. Maluch palcem wskazał na swoje serce. „A gdzie jest piekło?” – spytał znów dorosłego. Mężczyzna bez wahania wskazał swoje serce. Z tym samym pytaniem dziennikarz ponownie zwrócił się do dziecka. „Piekło jest tam, gdzie kłócą się mama i tato” – zapłakało.

Zanim znajdziemy dom nie ludzką ręką zbudowany, trzeba nam pomyśleć, jaki dom tworzymy dla siebie i najbliższych.

Henryk Schliemann, odkrywca Troi i Myken, często zmieniał miejsce pobytu. W archeologicznych wyprawach zazwyczaj towarzyszyła mu żona. Wszędzie tam, gdzie się udawali, zabierała ona ze sobą ikonę Matki Bożej. Stawiała ją na nocnym stoliku. Pewnego dnia powiedziała do męża: „Henryku, to zdumiewające, że kiedy stawiamy ikonę na stoliku, obcy dom staje się naszym domem”. Wtedy Schliemann odpowiedział żonie: „Zofio, domy mają uczucia – jak ludzie. Jeśli traktujesz dom źle, mieszkanie w nim staje się udręką”.

Cechą naszych czasów jest egoizm. Człowiek uwierzył, że tylko on jest ważny, tylko jemu ma być dobrze, tylko on musi być szczęśliwy. Egoizm patrzy jedynie oczyma ciała, nie patrzy sercem. Egoizm w pewnym sensie jest niewidomy. Mówi o tym poetycko Józef Baran w wierszu „Fotografia rodzinna z Marsa”:

„Jacy jesteśmy sobie bliscy

Szkoda że przy wywoływaniu

zatarła się ostrość

Nikt z nas nie mógł nikogo rozpoznać

Rodzinne zdjęcie się nie udało”.

Tam, gdzie brakuje miłości, wszystko jest niewyraźne. Nie widać domu, ludzi, a czasem i drogi do nieba. Co gorsza, ci, którzy nie mają w sobie miłości, budują krzyże dla innych. Jak wtedy żyć? Jak mieszkać w domu, który stał się krzyżem?

W okresie rozbiorów pani Łubieńska zorganizowała w Paryżu szkołę dla dziewcząt. Była to placówka na dobrym poziomie, dlatego posyłano do niej nawet dziewczęta z paryskich domów. Pewnego popołudnia jeden z ojców przyjechał odebrać ze szkoły swoją córkę. Wszedł do kaplicy i zobaczył zdumiewającą scenę. Wszystkie dziewczęta leżały krzyżem na podłodze. Oburzony mężczyzna zwrócił się do pani Łubieńskiej: „Co pani z nimi robi?!”. W odpowiedzi usłyszał: „Cicho. Niech się pan kładzie!”. Po chwili wahania położył się. Gdy wszyscy wstali, pani Łubieńska zapytała go: „Czy to panu coś wyjaśnia?”. W jego oczach pojawiły się łzy. Wziął córkę za rękę i w milczeniu wyszedł ze szkoły.

Jak zrozumieć krzyż? Jak pojąć to miejsce, na którym umarł Chrystus? Może właśnie trzeba zamilknąć, położyć się krzyżem i trwać w miejscu konania naszego Pana?

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież przyjął dymisję biskupa zbuntowanej diecezji

2018-02-19 13:43

st (KAI) / Watykan

Ojciec Święty przyjął rezygnację z rządów pasterskich diecezją Ahiara w południowe-wschodniej Nigerii złożoną przez bpa Petera Ebere Okpaleke, pochodzącego z innego plemienia niż dominujące na tym obszarze. Jednocześnie jej administratorem apostolskim sede vacante et ad nutum Sanctae Sedis mianował ordynariusza diecezji Umuahia, Luciusa Iwejuru Ugorji.

Mazur/episkopat.pl

Liczący niemal 55 lat biskup Peter Ebere Okpaleke został mianowany ordynariuszem diecezji Ahiara 7 grudnia 2012 roku, jeszcze przez Benedykta XVI. 21 maja 2013 przyjął sakrę biskupią. Ze względu na waśnie etniczne większość księży, osób zakonnych i świeckich odrzuciła tę nominację, nie dopuszczając do ingresu nowego biskupa. 8 czerwca ub. roku Papież Franciszek przyjął na specjalnej audiencji przedstawicieli tej diecezji. Zażądał, aby każdy z należących do diecezji kapłanów osobiście w ciągu 30 dni napisał do niego list, w którym poprosi o wybaczenie, wyrazi pełne posłuszeństwo Papieżowi oraz gotowość przyjęcia biskupa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Wielkopostne dni skupienia z cyklu "Poznaj Serce Boga"

2018-02-20 13:03

Siostry Służebnice Wynagrodzicielki Najświętszego Serca Jezusa zapraszają młodzież ze szkół średnich oraz studentów na wielkopostne dni skupienia z cyklu "Poznaj Serce Boga" pod hasłem "Wybieraj dobro, byś żył". Spotkanie odbędzie się 3 marca 2018 r. w godzinach od 9:00 do 18:00 w domu przy ul. Judyma 47 w Lublinie.


W programie przewidziane są:
- warsztaty psychologiczne, które poprowadzi p. Katarzyna Krasnodębska (psychoterapeuta, arteterapeuta, pedagog)
- konferencja - ks. dr Mariusz Salach (teolog duchowości)
- adoracja Najświętszego Sakramentu
- wspólny obiad

Zapisy pod numerem tel.: 606 397 960 oraz przez e-mail: sr.a.kaczmarczyk@gmail.com. Szczegółowe informacje na plakacie.


CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem