Reklama

Owoce Światowych Dni Młodzieży?

2017-08-24 10:12

Maciej Kaczor
Edycja warszawska 35/2017, str. 6-7

Rachele Ottaviani

Dzięki Dniom w Diecezjach nawiązały się nowe przyjaźnie, wymieniono się doświadczeniami wiary i kultury, młodzi bawili się razem w Warszawie i Krakowie, a teraz z nostalgią wspominają polską gościnność

Gdy rozmawiam z pielgrzymami, którzy brali udział w zeszłorocznym święcie, widać wyraźnie, że Duch Święty wciąż pomaga roznosić radość ze Spotkania na cały świat. Doświadczenie żywego Kościoła w Polsce pozostawiło w naszych gościach niezatarty ślad i nadal procentuje. Można mnożyć przykłady tego, jak nasi goście angażują się teraz w swoich parafiach.

– To wydarzenie na pewno zmieniło nasze życie – odpowiadają bez wahania pielgrzymi, którzy uczestniczyli w zeszłorocznych Światowych Dniach Młodzieży w Krakowie oraz w Dniach w Diecezjach. Bez względu na kraj pochodzenia, młodzi na całym świecie starają się wypełniać prośbę papieża Franciszka, żeby żyć tak, aby zostawić po sobie ślad. I zostawiają – przyjmując pielgrzymów, komponując pieśni uwielbienia, organizując wspólne modlitwy, czy nawet wielkie przedsięwzięcia, jak Mini Światowe Dni Młodzieży w swoich ojczyznach i szykują się już na spotkanie w Panamie.

Młody Polak patriota

Wiele osób przyznaje, że podczas wizyty w Polsce doszli do optymistycznego spostrzeżenia, że nas, młodych katolików, jest ogromna liczba, o czym rzadko słyszy się we współczesnych mediach. – Bardzo często rozmawiam o moim doświadczeniu ze ŚDM w Polsce i głównie mówię o ludziach, bo poznałam mnóstwo osób z różnych krajów i kultur, które były tam z tego samego powodu co ja: żeby modlić się razem – tłumaczy Rachele Ottaviani, włoska studentka działająca w Zespole Duchowym im. Jana Pawła II, która była gościem również Dni w Diecezjach. – Wspólna modlitwa była dla mnie najpiękniejszym i najważniejszym wydarzeniem. Na własnej skórze poczułam wartość ludzkiej gościnności – dodaje Włoszka.

Reklama

Rachele jest również przykładem na kolejny sukces Dni Młodzieży, który rozniósł się na cały świat. To wartość zapoznania młodych z polską tradycją, kulturą, gościnnością, a także skomplikowaną historią, w której ważną rolę odgrywała także wiara i postacie polskich świętych. – Najbardziej uwiodła mnie siła polskiego ducha. To piękne, że młodzi ludzie tak bardzo podkreślają swoją miłość do ojczyzny, do swojej trudnej historii… Bardzo interesujące wydało mi się to, że Polacy mocniej czują przynależność do swojego narodu, niż młodzi we Włoszech – zdradza studentka.

Czas „rewanżu”

Przyjaźnie nawiązane rok temu dają okazję również polskim wolontariuszom i osobom goszczącym pielgrzymów w swoich parafiach na składanie rewizyt i poznanie rodzinnych stron swoich zeszłorocznych gości. – Przyjąłem u siebie dwie Włoszki: Cristinę i Valentinę. Nawiązaliśmy świetną relację i chcieliśmy kontynuować tę przyjaźń – tłumaczy Szymon Rosiński, uczeń technikum, który rok temu pomagał przy organizacji Dni w Diecezjach. – Bardzo chciałem zobaczyć się z nimi jeszcze raz, więc gdy tylko nadarzyła się okazja postanowiłem pojechać do Włoch na wyjazd zorganizowany przez Siostry Apostolinki. Nasze „CampoScuola”, bo tak nazywał się ten wyjazd, nie było rekolekcjami czy pielgrzymką, a już na pewno nie wakacjami. Było to spotkanie z żywym Bogiem. Ten czas był bardzo intensywny, ale równie owocny. Najciekawsze było dla mnie to, że nasi włoscy rówieśnicy trochę się od nas nauczyli, np.: tak jak my zaczęli klękać przed Tabernakulum w kościele czy podczas Liturgii w czasie przeistoczenia – relacjonuje Szymon.

Włosi goszczący w Warszawie oraz w diecezji łowickiej ciągle utrzymują przyjacielskie więzi z Polakami. – Część moich znajomych postanowiła przyjechać do Włoch, aby wzmocnić nasze relacje i uważam, że to cudowne! Wspaniale było gościć ich, tak jak oni ugościli nas i cieszę się, że mieliśmy okazję do „rewanżu” – opowiada Rachele Ottaviani, która podczas przyjmowania polskich pielgrzymów uczestniczyła w spotkaniach modlitewnych, nocnych czuwaniach, czy zawodach sportowych. – Mam nadzieję, że pomoże to młodym zrozumieć, że różnice między nami nie są problemem, ale wspaniałą wartością! W obecnych czasach terroryzmu i przemocy ważne jest dać światu sygnał braterstwa i chrześcijańskiej wspólnoty. Dzięki ŚDM w Polsce, a także rewizyty w mojej parafii, zaczęłam odczuwać w drugiej osobie obecność Boga. Jest to dla mnie pojęcie dosyć trudne do wytłumaczenia nawet w moim ojczystym języku włoskim, ale naprawdę czuję Boga, kiedy rozmawiam z tymi ludźmi i nie widzę żadnych różnic, ponieważ wszyscy jesteśmy dziećmi jedynego Ojca.

My już mamy plany na Sylwestra

Rewizyty to także okazja do poznania problemów trapiących miejscową ludność, a nawet możliwość pomocy. Maciek Miklaszewski, zeszłoroczny wolontariusz podczas Dni w Diecezjach w lipcu wziął udział w wyjeździe do Włoch, który początkowo miał być wyjazdem wolontariackim. Nie udało się go zorganizować, bo chętnych było... zbyt wielu. –Za dużo nas było do pomocy. Nie byliby w stanie nas podzielić na grupy, żeby każdy mógł gdzieś pomagać – wyjaśnia Maciek. – Zaplanowano więc wyjazd formacyjny, podobny do tego, na jaki oni przyjechali do nas na ŚDM.

W trakcie wyjazdu prowadzono codzienne rozważania Pisma Świętego w łączonych międzynarodowych grupach, a także organizowano wycieczki do okolicznych miast z poznaniem historii ich świętych. – Byliśmy także w Nursji, miejscu zeszłorocznego trzęsienia ziemi. Widzieliśmy zawalone budynki, robi to duże wrażenie. Mówili nam: „Tutaj jest zawalona katedra”. W ogóle miasto umiera, przywitały nas puste uliczki. Proponowano nam nawet, żebyśmy kupili jakąś drobną pamiątkę, żeby pomóc tym ludziom, bo wcześniej to było miasteczko turystyczne – relacjonuje Maciek.

Takich przykładów, jak ważne stają się więzi zapoczątkowane na ŚDM, jest znacznie więcej. – Mój kolega gościł pielgrzymów i już trzy razy był we Włoszech. Przyjmował diakona, teraz już księdza i ten diakon zafundował mu wizytę w Italii i pobyt u jego rodziny podczas jego święceń – mówi Miklaszewski.

Z uśmiechem wspomina także pożegnanie, jakie zgotowali im Włosi. – Nie chcieli się z nami żegnać. Podczas Mszy św. kończącej wyjazd porozstawiali łańcuchy przed wyjściem z kościoła i napisali „No exit”. – Zapowiedzieli się, że przyjeżdżają do nas już na Sylwestra – dodaje Maciek. – Nawet nie było z naszej strony oficjalnego zaproszenia. Po prostu powiedzieli: „My przyjeżdżamy na Sylwestra, a wy moglibyście przyjechać za rok” – śmieje się wolontariusz.

Polaków wspominają w Afryce

Więź z nowymi znajomymi z całego świata utrzymuje również Justin Nanak z RPA. – Mam kontakt z pielgrzymami z Australii, Szwecji, Argentyny, Ukrainy i Polski. W lipcu na trzy tygodnie przyjechał do nas jeden z Polaków. To było wspaniałe, że mogliśmy mu pokazać nasz kraj – mówi Justin Nanak, 31-letni wokalista i przedsiębiorca muzyczny z Republiki Południowej Afryki.

Dzięki świadectwu, które dawał o wydarzeniach w Polsce mogli usłyszeć jego znajomi z dalekiego krańca południowej Afryki. – Szczerze mówiąc, nie mogłem przestać rozmawiać o tym doświadczeniu z moimi przyjaciółmi i rodziną. Po pierwsze, Polska jest niesamowita i pełna miłości – wspomina Justin, który obecnie jest w komitecie organizującym Mini Światowe Dni Młodzieży w Durbanie, w RPA.

Mini WYD to wydarzenie organizowane przez Południowoafrykańską Konferencję Biskupów (SACBC). Naśladuje „prawdziwe” ŚDM, tylko na mniejszą skalę, dla ludzi z południowej Afryki. Tegoroczne Mini WYD odbędą się w rodzinnym mieście Justina, który jest również współkompozytorem głównej pieśni tego święta. – Oficjalna pieść została napisana przeze mnie i ThandekęDube-Ndhlovu i mamy nadzieję, że wyjdzie poza Afrykę i dotrze do wielu osób na świecie. To pieśń uwielbiająco-dziękczynna za to, co Bóg dla nas uczynił – opisuje przepiękny utwór „The Mighty One”, dostępny na oficjalnym profilu Mini WYD Durban na YouTube. – Dla mnie, jako artysty, przygotowywanie tego wydarzenia jest jak podróż z wyznaczonym celu. Uważam, że Mini WYD ma potencjał zmienić życie wielu młodych i zaprosić ich do intymnej relacji z Jezusem, jak zrobiły to ŚDM w Krakowie ze mną – opowiada wokalista.

Spotkają się w Panamie

Ciągle powtarzającą się kwestią w relacjach młodych ludzi jest to, że ŚDM mają ogromny wpływ na pogłębianie i kształtowanie wiary, a także odnajdywanie żywego Chrystusa w innych ludziach. – Uważam, że doświadczenia w Polsce i teraz w RPA ogromnie wpłynęły na moją wiarę – przyznaje Justin. – Nauczyły mnie, że jeśli jesteśmy zdyscyplinowani i posłuszni na Boże wezwania w swoim życiu, to wiele dobra może się narodzić w naszym życiu.

Jeśli ktokolwiek z was jeszcze waha się, czy na serio brać pod uwagę wyjazd na następne ŚDM w Panamie, Justin ma tylko jedną wskazówkę: – Poleciłbym każdemu uczestnictwo w ŚDM przynajmniej raz w życiu. Rzeczą, której się nauczyłem jest to, że pielgrzym musi być przygotowany na wszystko. Świętowanie wiary z tak ogromną rzeszą młodych ludzi z całego świata jest bezcenne i naprawdę pomaga wznieść wiarę na wyższy poziom. Wystarczy skupić się na pogłębianiu relacji z Bogiem, a On na pewno was nie zawiedzie – radzi Afrykańczyk. – Tak więc do zobaczenia w Panamie!

Tagi:
ŚDM w Krakowie ŚDM

Ks. Parafiniuk dla KAI: duszpasterzem młodzieży powinien być każdy ksiądz

2018-01-23 19:24

Dorota Abdelmoula / Warszawa (KAI)

Duszpasterzem młodzieży powinien być każdy ksiądz, nie tylko ten, który ma wyznaczoną taką funkcję. Rolą tego ostatniego jest koordynacja, animowanie, ale nie zastępowanie innych - mówi w rozmowie z KAI ks. Emil Parafiniuk, dyrektor Krajowego Biura Organizacyjnego ŚDM. Na rok przed spotkaniem młodych w Panamie, zachęca do licznego udziału Polaków, na których obecność liczą panamscy gospodarze.

Ks. Waldemar Wesołowski

Ks. Emil Parafiniuk: Że czasu na wahanie jest coraz mniej, dlatego, że już wkrótce rozpocznie się rejestracja na ŚDM. Nie powinniśmy też odkładać na ostatnią chwilę zakupu biletów lotniczych, tym bardziej, że połączeń lotniczych z Europy nie ma zbyt wiele.

KAI: Czyli: warto jechać?

- Tak, i jest ku temu kilka powodów. Po pierwsze: jesteśmy tam bardzo mocno oczekiwani. Panamczycy przeżyli piękne doświadczenie ŚDM w Polsce i teraz chcieliby gościć u siebie Polaków. Poza tym będzie to piękne doświadczenie Kościoła powszechnego, a wcześniej, podczas Dni w Diecezjach, także doświadczenie Kościoła Ameryki Łacińskiej, który jest bardzo piękny, zróżnicowany i bogaty w tradycję. Tamtejsze zwyczaje i kultura są bardzo różne od tych, które znamy w Polsce. To także Kościół, w którym ogromna rolę odgrywają świeccy, zwłaszcza młodzi, bo ŚDM są przygotowywane przez rzeszę młodych wolontariuszy.

- Nie zapominajmy też, że ŚDM, to spotkanie z papieżem. On sam mówi o sobie, że jest jednym z pielgrzymów, który wspólnie z młodymi ludźmi chce spotkać się z Chrystusem.

- Jest też powód bardzo prozaiczny (śmiech): lato, które trwa w Panamie w styczniu, kiedy będą się odbywać Światowe Dni Młodzieży w Panamie. Temperatura wówczas, to ok. 30 stopni. A Polsce, jak jest za oknem – każdy widzi.

- Wspominał Ksiądz o tym, że Panamczycy do dziś wspominają ŚDM w Krakowie. A czy z Księdza perspektywy, to spotkanie wydało owoce także wśród nas, Polaków?

- Tak, czego dowodem jest m.in. zainteresowanie młodych spotkaniem w Panamie. Wielu koordynatorów diecezjalnych podkreśla, że młodzi chcą jechać na to spotkanie, że już teraz rezerwują sobie urlop, przekładają egzaminy na uczelniach, aby móc wziąć udział w tych wydarzeniach. Także ci, którzy wiedzą, że nie pojadą do Panamy, włączają się w te przygotowania. Ważne, że przygotowania do Panamy nie są dodatkiem do duszpasterstwa młodzieży, ale jego integralną częścią.

- A jaka jest dziś kondycja duszpasterstwa młodzieży w Polsce? Po ŚDM w Krakowie coś się zmieniło, czy wróciliśmy do tego, co było wcześniej?

- Nie możemy powiedzieć, że w Polsce jest idealnie, ale unikałbym też skrajnej opinii, że jest bardzo źle. Wszystko zależy od poszczególnych parafii, diecezji, ekip, które działają w duszpasterstwie młodzieży, w różnych jego formach: wspólnotach, ruchach, stowarzyszeniach, cy grupach parafialnych.

- Wszystko zależy od tego, jak układa się współpraca młodych z kapłanami, jak wykorzystywana jest kreatywność młodych ludzi, czy księża chcą z nimi współpracować.
Dla mnie bardzo ważne jest duszpasterstwo w parafii. To wielka różnica między Polską, a np. Francją, gdzie duszpasterstwo jest organizowane raczej przez ruchy i wspólnoty i na większą skalę. Dzięki Bogu w Polsce w dalszym ciągu bardzo ważnym miejscem duszpasterskim jest parafia.
Często wpadamy w taką pułapkę, że w diecezji, dekanacie, czy parafii, za duszpasterstwo młodych odpowiada wydelegowany do tego zadania ksiądz. Tymczasem duszpasterzem młodzieży powinien być każdy ksiądz, nie tylko ten, który ma wyznaczoną taką funkcję. Rolą tego ostatniego jest koordynacja, animowanie, ale nie zastępowanie innych.

- Załóżmy, że w takiej parafii – mniej, lub bardziej zaangażowanej w duszpasterstwo młodzieży, jest młody człowiek, który chciałby pojechać do Panamy. Co powinien zrobić?

- Przede wszystkim, powinien pójść do księdza w swojej parafii i o tym powiedzieć. Ksiądz wskaże mu najbliższą grupę, przygotowującą się do wyjazdu, a jeśli nie będzie wiedział, gdzie jej szukać, warto skontaktować się z diecezjalnym duszpasterzem młodzieży lub koordynatorem ŚDM, którego kontakt można znaleźć np. na stronie panama2019.pl. A jeśli ktoś zupełnie nie będzie wiedział, jak skontaktować się z odpowiednią osobą, może napisać do KBO ŚDM na adres podany na stronie kierunekpanama.pl Na tej stronie znajduje się mapa grup, które przygotowują się do wyjazdu na ŚDM.

- A nie można po prostu: kupić biletu i pojechać w pojedynkę?

- Zachęcamy i prosimy, żeby nie przygotowywać się indywidualnie, bo uczestnicy, to nie „zbiory punktów”, które tam jadą, ale grupy i wspólnoty, pod opieką księży. Samodzielna wyprawa trochę mija się z ideą ŚDM. Ponadto, młodzi przygotowują się do tego spotkania m.in. korzystając z programu „Oto ja”, po to, aby ten wyjazd był doświadczeniem duchowym, a nie tylko turystycznym.

- A co już wiemy o pobycie Polaków w Panamie?

- Wiemy, że większość Polaków chce wziąć udział nie tylko w spotkaniach w stolicy Panamy, ale też w Dniach w Diecezjach w dn. 17-21 stycznia 2019 r. Jeśli ktoś wybiera się do Panamy, udział w Dniach w Diecezjach nie podnosi znacząco kosztów, a jest wspaniałym przeżyciem duchowym. Miejsca dla Polaków przewidziane są w czterech diecezjach: Bocas del Toro, Chitré, Penonomé i Colon. Te diecezje bardzo liczą na jak obecność Polaków.

- Znamy oczywiście datę Wydarzeń Centralnych: 22-27 stycznia 2019 r. i hasło spotkania: "Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa!” (Łk 1,38). Spodziewamy się, że młodzieży będzie też towarzyszyć co najmniej 15 biskupów. Część z nich będzie głosić dla Polaków katechezy, choć miejsca katechez nie są jeszcze znane. W dobrze skomunikowanym miejscu przygotowujemy też polską kwaterę. Na przyjazd Polaków przygotowuje się również Ambasada RP w Panama City. Pracujemy też nad konkretnymi rozwiązaniami dotyczącymi transportu i obsługi medialnej.

- A jak wygląda kwestia udziału w ŚDM polskich wolontariuszy?

- W tej chwili mamy wybranych dwóch wolontariuszy długoterminowych, być może dołączy do nich trzecia osoba. Zachęcamy Polaków do udziału w wolontariacie krótkoterminowym, którego posługa rozpocznie się mniej więcej w tym samym czasie, co Dni w Diecezjach. Kandydaci do wolontariatu powinni zarejestrować się najpierw w naszym biurze. Kierujemy ten apel także do wszystkich Polaków, także tych, jadących z grupami zakonnymi, czy wspólnotowymi, bo naszą rolą jest koordynacja udziału w ŚDM wszystkich osób z Polski. Tę opiekę przygotowujemy wspólnie z Ambasadą RP w Panamie i polskimi ministerstwami.

- Mam nadzieję, że wspólny wyjazd będzie też okazją do promowania i świętowania stulecia odzyskania przez Polskę niepodległości.

- A co z tymi, którzy nie pojadą? Czy planowana jest jakaś „Panama w Polsce”?

- ŚDM odbywają się w konkretnym miejscu, do którego zaprasza papież. Kiedy jest ono bardzo odległe – tak było np. w przypadku Rio de Janeiro – owszem, organizuje się równoległe spotkania w Polsce. Także tym razem niektóre diecezje mają takie plany, ale musimy pamiętać, że w styczniu trudno będzie zorganizować spotkanie plenerowe, tym bardziej, że od Panamy dzieli nas różnica czasu. Dlatego chcielibyśmy, żeby jak najwięcej Polaków pojechało do Panamy.

- Dziękuję za rozmowę.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dlaczego nie możemy ulec

2018-02-07 10:50

Witold Gadowski, dziennikarz
Niedziela Ogólnopolska 6/2018, str. 15

zeevveez / Foter / Creative Commons Attribution 2.0 Generic (CC BY 2.0)

Stoimy dziś przed poważnym problemem: Jak ochronić naszą wolność, suwerenność i godność, a jednocześnie przetrwać we współczesnym świecie? Jak zachować godność w świecie, w którym znacząco wzrasta ciśnienie i w którym gwałtownie zmienia się jego porządek? Na Polskę wpływ wywierają dziś różne żywioły: tradycyjnie bardzo silne są tu wpływy i ukryte moce Rosji, tradycyjnie także wielkie wpływy w Polsce mają Niemcy. Teraz – po zmianie rządów w Polsce – wielkie wpływy zdobyły w Warszawie także Stany Zjednoczone i ściśle sprzęgnięta z nimi diaspora żydowska.

Wahania struktury władzy nad Wisłą od 1990 r. niestety – w dużym stopniu – uzależnione są od zmian w hierarchii wpływów zewnętrznych. Mieliśmy zatem rządy wyraźnie ciążące w kierunku Moskwy, koalicje uwzględniające przede wszystkim interesy Berlina, a teraz władzę objęła opcja polityczna wyraźnie czerpiąca inspiracje z Waszyngtonu. Nie może zatem budzić najmniejszego zdziwienia fakt, że wraz ze zwiększeniem amerykańskiej aktywności w Polsce rozbudziły się także postulaty i żądania, które od wielu lat podnoszone są przez światowe ośrodki diaspory żydowskiej.

Atak Tel Awiwu na Polskę był nieprzewidziany tylko dla tych, którzy nie dość pilnie przyglądają się narracji żydowskiej konsekwentnie budowanej wobec Polski, szczególnie przez amerykańską diasporę tego narodu. Do tej narracji przyłączył się obecnie Izrael, władze tego kraju podjęły strategię totalnej konfrontacji z polskim rządem. Komunikat płynący z Tel Awiwu brzmi: Albo całkowicie się poddacie i upokorzycie przed nami, albo zostaniecie wgnieceni w ziemię.

Władze Izraela zaskoczyły Warszawę, gdyż nie da się ukryć, że dzisiejsza Polska należała dotąd do najbardziej przychylnych Izraelowi krajów w Europie. W okresie, gdy lewicowe rządy w europejskich krajach coraz mocniej popierały Palestyńczyków i krytykowały działania Izraela wobec tego kraju, Polska konsekwentnie stała po stronie państwa żydowskiego. Popieraliśmy Izrael i bezwzględnie potępialiśmy działania arabskich organizacji wojskowych i terrorystycznych.

Dziś w Warszawie panuje powszechne zdumienie: Jak wobec oczywistej proizraelskości polskich władz można zrozumieć brutalny i bezczelny atak Izraela na Polskę? Izrael jest tak bardzo przekonany o swojej przewadze i sile w dzisiejszym świecie, że zupełnie nie liczy się ani z polską wrażliwością, ani też z oczywistymi faktami. Polska, która poniosła największe straty w czasie II wojny światowej, teraz jest oskarżana o to, że nieomal pomagała Niemcom w dokonaniu niewyobrażalnych zbrodni.

USA jest dziś u szczytu swojej potęgi, w Waszyngtonie rządzi najbardziej przychylny Izraelowi – od lat – prezydent. To wszystko sprawiło, że niewielkie państwo Izrael rości sobie prawo do dyktowania wydarzeń w Polsce. W tym zamieszaniu nie sposób oczywiście pominąć interesów Rosji i Niemiec. Znaczącym faktem stała się zatem niedawna wizyta premiera Izraela w Moskwie i jego serdeczne uściski wymieniane z Władimirem Putinem. Światowe media tak komentowały to spotkanie: Putin podkreślił, że jest wdzięczny władzom Izraela za postawę wobec historii i dodał: „Jest to szczególnie ważne na tle odbywającego się w niektórych krajach europejskich niszczenia i bezczeszczenia monumentów żołnierzy radzieckich, którzy oddali życie za wyzwolenie więźniów nazistowskich obozów koncentracyjnych, za uratowanie Europy i świata przed nazizmem”.

W tym kontekście odżyły także domysły mówiące o tym, że Niemcy zapłacili już światowej diasporze żydowskiej ogromne kwoty m.in. za to, aby nie były wymieniane już jako sprawca zbrodni popełnionych w czasie II wojny światowej. Wielu publicystów od dawna snuje także domysły, że postępuje proces poszukiwania tzw. winowajcy zastępczego, na którego przerzuci się część niemieckiej winy. Do tego od wielu miesięcy dochodziły wieści że w USA trwają prace nad wprowadzeniem prawa stanowiącego o tym, że mienie ofiar niemieckich zbrodni popełnionych w trakcie II wojny światowej – w całej Europie – powinno być zwrócone diasporze żydowskiej. W tak mało klarownej atmosferze nagle wybucha gwałtowna awantura z Izraelem, w której żydowskie państwo absolutnie nie liczy się z polską godnością i prawdą wynikającą z badań historycznych.

Jak w takiej sytuacji pozostać wolnym krajem, wolnymi obywatelami i jednocześnie nie dać się uwieść łatwej pokusie wzbudzenia w sobie skrajnych emocji i jak nie dać do siebie dostępu najgroźniejszemu uczuciu – nienawiści?! Właściwie – jako państwo, jako naród i jako pojedynczy ludzie – nie możemy już ustąpić. Nie możemy pozwolić na to, aby w naszym kraju główną rolę zaczęli odgrywać obcy. Musimy twardo stać na swoim stanowisku, otwarci na rozmowy, na wymianę argumentów, ale nieustępliwi, jeśli chodzi o prawdę historyczną i naszą narodową wrażliwość. Stanęliśmy na krawędzi – jeśli nasze władze ją przekroczą, to niestety wszyscy poczujemy się po prostu skrzywdzeni i poniżeni.

Jeśli władzom Izraela chodzi dziś o poniżenie Polaków, to muszą się przekonać, że napotkają twardą postawę. Tylko bowiem twarda postawa potrafi skłonić agresorów do przemyśleń i nie rozzuchwali ich w stosunku do naszych interesów. To ważny moment w naszej historii, on przesądzi o tym, czy będziemy w stanie dalej budować suwerenność naszego kraju.

W Polsce może być biednie, możemy mieć poważne problemy z wewnętrznym porozumiewaniem się i z gospodarką, ale nie wolno nam zrezygnować z poczucia własnej wartości, honoru i godności. To konieczny warunek, po spełnieniu którego nasza wspólnota nadal będzie miała potencjał do rozwoju. Jeśli natomiast damy sobie narzucić narrację, w której jesteśmy postrzegani jako współwinni niemieckich zbrodni, to niestety nic lepszego nas już nie będzie czekało.

Godnością i honorem nikogo się nie nakarmi, jednak bez tego etosu polskość będzie karlała i pogrążała się w marazmie, jakiego zwykle doświadczają narody, które dały się złamać i w konsekwencji skazane są już jedynie na karlenie. Narzucenie Polsce roli pomocnika Niemiec w zbrodni Holokaustu sprawi, że przestaniemy wierzyć w sens trudnego wysiłku budowania naszej trudnej niepodległości.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

10 celów młodzieżowego spotkania przedsynodalnego w Rzymie

2018-02-20 14:16

abd (KAI) / Rzym

19 marca w Rzymie rozpocznie się młodzieżowe spotkanie przedsynodalne z udziałem młodych ludzi, wybranych przez konferencje episkopatów na całym świecie. Sekretarz generalny Synodu Biskupów kard. Lorenzo Baldisseri podaje 10 powodów, dlaczego to wydarzenie jest ważnym wstępem do październikowego Synodu Biskupów nt. "Młodzież, wiara i rozeznawanie powołania".

ACKI/pixabay.com

1. Przygotowanie Synodu "młodych i z młodymi"

Jak wyjaśnia kard. Baldisseri, spotkanie przedsynodalne, to wydarzenie, którego bohaterami i protagonistami sa młodzi ludzie, którzy opowiedzą o swoim pokoleniu "swoim językiem, entuzjazmem i swoją wrażliwością". Podkreśla, że jesienny Synod Biskupów jest w swym zamierzeniu wydarzeniem nie tylko "o" młodzieży i "dla" młodych, ale też "Synodem młodych i z młodymi".

2. Słuchanie młodych - kluczowym zadaniem

Kard. Baldisseri przypomina, że słuchanie, to słowo-klucz, wielokrotnie przypominane przez papieża Franciszka. "Podczas tego spotkania przedsynodalnego, będziemy słuchać młodych ludzi 'na żywo', 'bezpośrednio', aby spróbować jak najlepiej zrozumieć ich sytuację: co myślą o sobie samych i o dorosłych, jak przeżywają wiarę i jakie trudności napotykają na drodze bycia chrześcijanami, jak planują swoje życie, z jakimi problemami stykają się rozeznając swoje powołanie, jak widzą Kościół, a jakiego Kościoła pragną" - wylicza purpurat.

3. Wyjście na peryferie

Ważnym aspektem spotkania przedsynodalnego będzie okazja do wysłuchania i zaproszenia do dyskusji młodzieży pochodzącej z tzw. "peryferii egzystencjalnych" i tych, którzy zazwyczaj nie mają możliwości ani odwagi opowiedzieć w Kościele o swojej sytuacji i oczekiwaniach. W marcowych obradach w Rzymie wezmą udział także ci młodzi, którzy nie są katolikami oraz ci, którzy nie są chrześcijanami i nie uważają siebie za ludzi wierzących.

4. Dogonienie młodych

Jak wyjaśnia kard. Baldisseri, Synod w swojej definicji zakłada podjęcie pewnej wspólnej drogi, w tym wypadku: z młodzieżą. Wymaga to wpierw "dogonienia młodych", także tych, którzy są z dala od Kościoła, zrozumienia w jakim momencie życia się znajdują, a następnie wyjaśnienia im, w jaki sposób Kościół chce towarzyszyć im w codzienności.

5. Zdefiniowanie dróg duszpasterskich

"Podążanie naprzód z młodymi oznacza także zdefiniowanie dróg duszpasterskich, które pomoże skonsolidować i wzmocnić inicjatywy, podejmowane w duszpasterstwie młodzieży, odpowiednio do wymagań współczesnej młodzieży" - wyjaśnia kardynał.

6. Wysłuchanie tych, którzy towarzyszą młodym

Spotkanie przedsynodalne będzie okazją do tego, by wysłuchać nie tylko przedstawicieli młodzieży, ale też wychowawców, animatorów i duszpasterzy, którzy są "ekspertami" w dziedzinie towarzyszenia młodym ludziom i umieją zagłębić się w sytuację młodych ludzi.

7. Prowadzenie dialogu międzypokoleniowego

Wymiana doświadczeń i współpraca międzypokoleniowa ludzi młodych i dorosłych, którzy w codzienności nie zawsze potrafią prowadzić konstruktywny dialog - to kolejny cel wspólnego spotkania. Jego owocem będzie opracowanie dokumentu, który zostanie przekazany papieżowi i ojcom synodalnym.

8. Współpraca ponad różnicami kulturowymi

Kard. Baldisseri wyraża też nadzieję, że spotkanie przedsynodalne będzie okazją do dialogu przedstawicieli różnych kultur, wyznań i środowisk i, że zaowocuje on wypracowaniem modelu współpracy, który znajdzie zastosowanie w różnych częściach świata.

9. Refleksja nt. powołania

"Będziemy zadawać sobie pytania o to, jak pomagać młodym w odkrywaniu sensu życia" - zapowiada sekretarz generalny Synodu Biskupów. Przypomina też, że rozeznawanie powołania, to jeden z tematów wybranych przez papieża Franciszka na najbliższy Synod.

10. Dokument dla biskupów

Jak zapowiada hierarcha, obrady przedsynodalne mają też na celu przygotowanie dokumentu, zbierającego opinie młodych ludzi. Zostanie on włączony do Instrumentum Laboris, przygotowywanego przed październikowym Synodem Biskupów. W Niedzielę Palmową zostanie on też przekazany papieżowi Franciszkowi.

Spotkanie przedsynodalne z udziałem ok. 300 młodych delegatów z całego świata odbędą się w Rzymie w dn. 19-24 marca. Kard. Baldisseri podał szczegóły dotyczące tego wydarzenia m.in. podczas ubiegłotygodniowej konferencji prasowej w Watykanie (16 lutego). Z kolei XV Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów będzie obradować w dn. 3-28 października nt. “Młodzież, wiara i rozeznanie powołania”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem