Reklama

Jestem od poczęcia

W Roku Józefa Piłsudskiego

Wystawy, billboardy, marsze

2017-08-24 10:11

A. D.
Edycja kielecka 35/2017, str. 8

TD

Sierpień to czas przemarszu kadrówki, która wpisała się w historię Kielc i stała w pewnym sensie wyznacznikiem miejscowej tożsamości, co m.in. podkreślał Jan Paweł II. W tegorocznym 52. Marszu Szlakiem I Kompanii Kadrowej członkowie grup rekonstrukcyjnych, organizacji strzeleckich czy harcerze przez tydzień zmierzali w stronę Kielc, wspominając szlak bojowy formacji utworzonej w 1914 r. przez Józefa Piłsudskiego. 2017 r. Sejm ustanowił Rokiem Marszałka Piłsudskiego z racji 150. rocznicy jego urodzin.

– W wielu miastach regionu przypomina się legionowy czyn. Kilkanaście billboardów prezentujących sylwetkę marsz. Józefa Piłsudskiego i jego bliskie związki z Kielcami umieszczonch zostało w Warszawie, Krakowie, Łodzi, Wrocławiu, Gdańsku, Rzeszowie, Olsztynie i Szczecinie – poinformowała Beata Kamińska z wydziału kultury, sportu i promocji w Ratuszu. To kampania promocyjna organizowana przez Miasto Kielce, którego marszałek Piłsudski jest honorowym obywatelem. To również jeden z elementów obchodzonego Roku Marszałka Józefa Piłsudskiego.

Bilbordy z herbem stolicy województwa świętokrzyskiego oraz informacją, że rok 2017 został ustanowiony Rokiem Józefa Piłsudskiego, eksponowane będą do końca września. Podobne informacje pojawiły się na telebimach i bilbordach na terenie Kielc. Na pl. Wolności można oglądać wystawy, których głównym bohaterem jest marsz. Józef Piłsudski. Muzeum Historii Kielc, inicjator akcji, przygotowało dwie ekspozycje planszowe.

Reklama

Pierwsza z nich prezentuje pomniki marszałka. To 20 plansz, na których umieszczono ponad 100 zdjęć monumentów, przede wszystkim z okresu międzywojnia. Druga ekspozycja pokazuje karykatury Józefa Piłsudskiego. Bazą do zbudowania wystawy były także materiały ze wspomnianego okresu. Zamieszczone na 22 planszach rysunki odnoszą się do różnych aspektów działalności Piłsudskiego, a także wychwytują i pokazują jego wady.

20 sierpnia przy kościele w Chmielniku otwarto wystawę edukacyjną pn. „Szlakiem kadrówki – w rocznicę wymarszu I Kompanii Kadrowej Józefa Piłsudskiego do boju o wolną Polskę”. Wystawa w formie 13 banerów została przygotowana przez Ośrodek Myśli Patriotycznej i Obywatelskiej w Kielcach. Przedstawiono historię wkroczenia do Kielc strzelców Józefa Piłsudskiego w sierpniu 1914 r. oraz tworzenie w tym mieście zalążków polskiego wojska i polskiej władzy państwowej, a także krótką historię marszów szlakiem I Kompanii Kadrowej, upamiętniających czyn legionowy. Wystawa przypomina, że mieszkańcy ziemi świętokrzyskiej udzielili strzelcom wszechstronnej pomocy. Zajmowali się aprowizacją, organizowali noclegi. Patriotyczna młodzież z organizacji niepodległościowych z entuzjazmem wstępowała pod sztandary Legionów Polskich, by realizować swój sen o wolności. Zwraca uwagę fakt, że w historii walki Polaków o niepodległość Kielce zapisały się trwale jako miasto czynu legionowego – miejsce, gdzie po 120 latach niewoli odrodziło się Wojsko Polskie i tworzyły się zalążki polskiej państwowości.

Syntetyczny tekst uzupełniają archiwalne i współczesne ilustracje. Projekt graficzny wystawy przygotował Dariusz Ścisło.

Wystawa jest dostępna w Chmielniku do Święta Niepodległości.

Tagi:
Józef Piłsudski

83. rocznica śmierci J. Piłsudskiego

2018-05-14 11:53

Sławomir Błaut

W sobotę 12 maja na placu dr. W. Biegańskiego w Częstochowie odbyły się – w 100-lecie odzyskania niepodległości przez Polskę – uroczystości upamiętniające 83. rocznicę śmierci twórcy Niepodległej marszałka Józefa Piłsudskiego.

Henryk Kolmasiak

Przed pomnik Marszałka przybyły licznie poczty sztandarowe częstochowskich szkół, w tym klas mundurowych – kadetów, a także mieszkańcy miasta. Głos zabrali dr Ryszard Stefaniak – zastępca Prezydenta Miasta Częstochowy oraz dr Mariusz Kolmasiak z częstochowskiego oddziału Związku Piłsudczyków Rzeczpospolitej Polskiej. Jak podkreślali w swoich wystąpieniach, przed 83 laty wieść o śmierci Marszałka spadła na naszych rodaków niespodziewanie, u wielu wywołując prawdziwy szok i wielki lęk o los Polski i Polaków.

W niedzielę 12 maja 1935 r., o godz. 20.45, w obecności żony, córek, ks. Władysława Korniłowicza i premiera Felicjana Sławoja-Składkowskiego, zmarł w swoim ulubionym pokoju narożnym w Belwederze Józef Piłsudski. Dożył tylko 67 lat. Przyczyną zgonu był nowotwór złośliwy wątroby. Przed śmiercią ks. Korniłowicz udzielił Marszałkowi rozgrzeszenia i dokonał namaszczenia olejami świętymi.

Po śmierci Marszałka ogłoszono w kraju trwającą sześć tygodni żałobę narodową. Pogrzeb Piłsudskiego był iście królewski. Uroczystości trwały sześć dni, od 13 do 18 maja. Mszy św. pogrzebowej 17 maja w archikatedrze św. Jana przewodniczył arcybiskup warszawski, kard. Aleksander Kakowski, a kazanie wygłosił biskup polowy Józef Gawlina, podkreślając, że Józef Piłsudski w całym swoim życiu walczył o sprawiedliwość i o Polskę. W kondukcie pogrzebowym ulicami stolicy, z archikatedry na Pole Mokotowskie, gdzie miała miejsce defilada wojskowa przed trumną Marszałka otuloną wielkim sztandarem z Orłem Białym, szły wielotysięczne tłumy.

W nocy przewieziono specjalnym pociągiem ciało Marszałka do Krakowa, by pochować je na Wawelu. Wzdłuż torów ludzie palili ogniska pożegnalne. Zgodnie z ostatnią wolą Piłsudskiego, jego serce zostało pochowane wraz z prochami matki na cmentarzu na Rossie w Wilnie, a mózg przekazano Uniwersytetowi Stefana Batorego w Wilnie do badań naukowych. 1 czerwca 1935 r. na cmentarzu w Sugintach na Litwie Kowieńskiej ekshumowano ciało matki Piłsudskiego, Marii z Billewiczów, i przewieziono je do Wilna. Jej prochy przełożono do trumny, w której przewożone było ciało Marszałka z Warszawy do Krakowa. W 1. rocznicę śmierci Marszałka złożono na Rossie prochy matki i urnę z sercem syna.

Do jego niewątpliwych zasług należy stworzenie Legionów Polskich, walny udział w odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r., a potem budowanie armii i organizowanie państwa, oraz zwycięstwo w Bitwie Warszawskiej 1920 r.

Podczas uroczystości 12 maja br. na placu Biegańskiego delegacje złożyły kwiaty pod pomnikiem Józefa Piłsudskiego. Następnie odbył się koncert pieśni legionowych w wykonaniu chóru Basilica Cantans pod dyrekcją Włodzimierza Krawczyńskiego.

Organizatorami obchodów byli: Związek Piłsudczyków Rzeczpospolitej Polskiej, Towarzystwo Przyjaciół Józefa Piłsudskiego w Częstochowie oraz Urząd Miasta Częstochowy.

Sławomir Błaut
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Papież Franciszek podpisał dekret o heroiczności cnót kard. Hlonda

2018-05-21 17:25

tk, st, abd / Warszawa (KAI)

Miłość do Matki Bożej i patriotyczna niezłomność – to cechy charakteryzujące kard. Augusta Hlonda - powiedział KAI ks. Kozioł Bogusław Kozioł SChr, komentując podpisanie dziś przez Franciszka dekretu o heroiczności cnót Prymasa Polski. Papieska decyzja oznacza zamknięcie formalnego etapu procesu beatyfikacyjnego, a do wyniesienia zmarłego w 1948 r. kard. Hlonda na ołtarze potrzebny będzie jeszcze cud.

Archiwum
Kard. Hlond kierował Kościołem w trudnych czasach

Ks. Kozioł wyraził radość, że podpisanie dekretu o heroiczności cnót wielkiego polskiego patrioty nastąpiło w roku obchodów 100. rocznicy odzyskania niepodległości. Przypomniał, że w październiku przypada 70. rocznica śmierci Prymasa Polski.

Po promulgowaniu dekretu przez Franciszka, formalny etap procesu beatyfikacyjnego został zakończony. Słudze Bożemu przysługuje odtąd tytuł „Czcigodny Sługa Boży”.

Proces beatyfikacyjny toczył się od 9 stycznia 1992 roku. Jego postulatorem był z urzędu postulator generalny salezjanów ks. Pierluigi Cameroni, a wicepostulatorem chrystusowiec ks. Bogusław Kozioł.

Jeszcze przed dzisiejszym wydarzeniem ks. Kozioł zaznaczył w rozmowie z KAI, że po podpisaniu dekretu przez papieża, sprawa kard. Hlonda będzie formalnie na tym samym etapie co sprawa kard. Wyszyńskiego, to znaczy w obydwu wypadkach do beatyfikacji niezbędny będzie uznany przez Kościół cud.

Wicepostulator przyznał, że postać Prymasa Hlonda została w świadomości Polaków przyćmiona przez jego wielkiego następcę, kard. Stefana Wyszyńskiego. Zauważył jednak, że podjęte w ub. roku starania o przywrócenie pamięci o kard. Hlondzie zaczyna przynosić efekty. Coraz więcej osób sięga bowiem do dzieł i przemówień.

„Te teksty są nieraz bardzo aktualne, sprawiają wręcz wrażenie pisanych niemal tu i teraz” – ocenia ks. Kozioł. Jego zdaniem należy wciąż popularyzować osobę Prymasa na różnych płaszczyznach oraz prostować narosłe wokół jego postaci fałszywe informacje, jak ta, że w 1939 roku uciekł z Polski, że był antysemitą czy też, że nadużył kompetencji otrzymanych od papieża.

„Trzeba też mieć świadomość, że to zapomnienie kard. Hlonda było wynikiem celowego działania: Niemców podczas II wojny światowej, a po wojnie – reżimu komunistycznego” – zaznaczył ks. Kozioł.

August Hlond urodził się w 1881 r. w Brzęczkowicach, należących obecnie do Mysłowic, w rodzinie dróżnika kolejowego. Jako 12-letni chłopiec opuścił rodzinny dom i rozpoczął naukę w salezjańskim kolegium misyjnym w Turynie. W 1896 r. wstąpił do zgromadzenia salezjanów, w 1905 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował m.in. w Krakowie, Przemyślu i Wiedniu.

W 1922 r. został administratorem apostolskim polskiej części Górnego Śląska, a potem pierwszym biskupem diecezji katowickiej. W 1926 r. papież Pius XI mianował go arcybiskupem gnieźnieńskim i poznańskim, co było równoznaczne z objęciem funkcji prymasa. W 1927 r. abp Hlond został kardynałem. Po śmierci Piusa XI wymieniany był jako kandydat na papieża lub watykańskiego sekretarza stanu.

Wojna zastała go w Warszawie, potem przeniósł się do Lublina. Wkrótce udał się na emigrację; nie przyjął propozycji objęcia stanowiska pierwszego premiera polskiego rządu na emigracji. Mieszkał w Rzymie, potem w Lourdes, a następnie - na żądanie rządu Vichy - w benedyktyńskim opactwie w Sabaudii.

W 1944 r. został aresztowany przez gestapo i namawiany do kolaboracji. Był internowany we Francji i w Niemczech. Po zakończeniu wojny odebrał od papieża nadzwyczajne pełnomocnictwa, na mocy których ustanowił organizację kościelną na Ziemiach Odzyskanych. Odmawiał współpracy z komunistycznymi władzami Polski.

Zmarł 22 października 1948 r., przeżywszy lat 67, w tym 25 lat w zgromadzeniu salezjańskim, 21 w kapłaństwie, 22 w biskupstwie, i 21 lat jako kardynał. Ciało prymasa Hlonda złożono w ruinach warszawskiej katedry. Taka była jego ostatnia wola. Jego pogrzeb był wielką religijną i patriotyczną manifestacją.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież Franciszek podpisał dekret o heroiczności cnót kard. Hlonda

2018-05-21 17:25

tk, st, abd / Warszawa (KAI)

Miłość do Matki Bożej i patriotyczna niezłomność – to cechy charakteryzujące kard. Augusta Hlonda - powiedział KAI ks. Kozioł Bogusław Kozioł SChr, komentując podpisanie dziś przez Franciszka dekretu o heroiczności cnót Prymasa Polski. Papieska decyzja oznacza zamknięcie formalnego etapu procesu beatyfikacyjnego, a do wyniesienia zmarłego w 1948 r. kard. Hlonda na ołtarze potrzebny będzie jeszcze cud.

Archiwum
Kard. Hlond kierował Kościołem w trudnych czasach

Ks. Kozioł wyraził radość, że podpisanie dekretu o heroiczności cnót wielkiego polskiego patrioty nastąpiło w roku obchodów 100. rocznicy odzyskania niepodległości. Przypomniał, że w październiku przypada 70. rocznica śmierci Prymasa Polski.

Po promulgowaniu dekretu przez Franciszka, formalny etap procesu beatyfikacyjnego został zakończony. Słudze Bożemu przysługuje odtąd tytuł „Czcigodny Sługa Boży”.

Proces beatyfikacyjny toczył się od 9 stycznia 1992 roku. Jego postulatorem był z urzędu postulator generalny salezjanów ks. Pierluigi Cameroni, a wicepostulatorem chrystusowiec ks. Bogusław Kozioł.

Jeszcze przed dzisiejszym wydarzeniem ks. Kozioł zaznaczył w rozmowie z KAI, że po podpisaniu dekretu przez papieża, sprawa kard. Hlonda będzie formalnie na tym samym etapie co sprawa kard. Wyszyńskiego, to znaczy w obydwu wypadkach do beatyfikacji niezbędny będzie uznany przez Kościół cud.

Wicepostulator przyznał, że postać Prymasa Hlonda została w świadomości Polaków przyćmiona przez jego wielkiego następcę, kard. Stefana Wyszyńskiego. Zauważył jednak, że podjęte w ub. roku starania o przywrócenie pamięci o kard. Hlondzie zaczyna przynosić efekty. Coraz więcej osób sięga bowiem do dzieł i przemówień.

„Te teksty są nieraz bardzo aktualne, sprawiają wręcz wrażenie pisanych niemal tu i teraz” – ocenia ks. Kozioł. Jego zdaniem należy wciąż popularyzować osobę Prymasa na różnych płaszczyznach oraz prostować narosłe wokół jego postaci fałszywe informacje, jak ta, że w 1939 roku uciekł z Polski, że był antysemitą czy też, że nadużył kompetencji otrzymanych od papieża.

„Trzeba też mieć świadomość, że to zapomnienie kard. Hlonda było wynikiem celowego działania: Niemców podczas II wojny światowej, a po wojnie – reżimu komunistycznego” – zaznaczył ks. Kozioł.

August Hlond urodził się w 1881 r. w Brzęczkowicach, należących obecnie do Mysłowic, w rodzinie dróżnika kolejowego. Jako 12-letni chłopiec opuścił rodzinny dom i rozpoczął naukę w salezjańskim kolegium misyjnym w Turynie. W 1896 r. wstąpił do zgromadzenia salezjanów, w 1905 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował m.in. w Krakowie, Przemyślu i Wiedniu.

W 1922 r. został administratorem apostolskim polskiej części Górnego Śląska, a potem pierwszym biskupem diecezji katowickiej. W 1926 r. papież Pius XI mianował go arcybiskupem gnieźnieńskim i poznańskim, co było równoznaczne z objęciem funkcji prymasa. W 1927 r. abp Hlond został kardynałem. Po śmierci Piusa XI wymieniany był jako kandydat na papieża lub watykańskiego sekretarza stanu.

Wojna zastała go w Warszawie, potem przeniósł się do Lublina. Wkrótce udał się na emigrację; nie przyjął propozycji objęcia stanowiska pierwszego premiera polskiego rządu na emigracji. Mieszkał w Rzymie, potem w Lourdes, a następnie - na żądanie rządu Vichy - w benedyktyńskim opactwie w Sabaudii.

W 1944 r. został aresztowany przez gestapo i namawiany do kolaboracji. Był internowany we Francji i w Niemczech. Po zakończeniu wojny odebrał od papieża nadzwyczajne pełnomocnictwa, na mocy których ustanowił organizację kościelną na Ziemiach Odzyskanych. Odmawiał współpracy z komunistycznymi władzami Polski.

Zmarł 22 października 1948 r., przeżywszy lat 67, w tym 25 lat w zgromadzeniu salezjańskim, 21 w kapłaństwie, 22 w biskupstwie, i 21 lat jako kardynał. Ciało prymasa Hlonda złożono w ruinach warszawskiej katedry. Taka była jego ostatnia wola. Jego pogrzeb był wielką religijną i patriotyczną manifestacją.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem