Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Mamusiu, bądź dzielna, Kasia jest dzielna

2017-06-21 10:04


Niedziela Ogólnopolska 26/2017, str. 55

Z panią Zdzisławą Kośmider – mamą Kasi, która oczekuje na naszą pomoc – rozmawia Magdalena Bartoszewicz

MAGDALENA BARTOSZEWICZ: – Ile lat ma Kasia? Na jaką chorobę cierpi i jakie są jej objawy?

ZDZISŁAWA KOŚMIDER: – Kasia ma 2,5 roku, choruje na dysplazję diastroficzną. Medyczna definicja oznacza skrócenie kończyn, łokciowe ustawienie rąk z odstającymi kciukami, obrzęk chrząstek małżowin usznych, zły rozwój chrząstek i kości powodujący zniekształcenia stawów. Mówiąc prostym językiem – każdy staw Kasi jest źle zbudowany.

– Jakim dzieckiem jest Kasia?

– Kasia jest cudowną, bardzo mądrą i dzielną dziewczynką. Wiem, że tak mówi każda matka o swoim dziecku, ale biorąc pod uwagę to, co Kasia przechodzi w swoim krótkim życiu (4 operacje, 10 narkoz, rehabilitacja od 2. tygodnia życia), trzeba stwierdzić, że jest bardzo silna i cierpliwa. Po ostatnich operacjach jej nóżki były zagipsowane przez 3 miesiące, w tym czasie mogła tylko siedzieć, ale zniosła to bardzo dzielnie. Czasami myślę, że jest silniejsza ode mnie. W klinice po operacji, gdy zobaczyła u mnie łzy, powiedziała: „Mamusiu, nie płacz, bądź dzielna, Kasia jest dzielna”.

– W serwisie: pomagam.caritas.pl zbieraliśmy już fundusze na operację bioderek dla Kasi. Jak przebiegła operacja?

– Dzięki darczyńcom Caritas zgromadziliśmy na operację całą sumę. Początkowo lekarze planowali wykonać operację bioder, jednak dzięki ortezom, w których Kasia chodziła przez pół roku, stan jej bioder uległ znacznej poprawie. Lekarze zdecydowali się więc operować kolana i stopy. Pierwsza operacja odbyła się 15 listopada, druga – 10 stycznia. Obie trwały po 5 godzin. To był dla nas najgorszy czas. Niepewność i przerażające czekanie. Modliliśmy się tylko, żeby Kasia się obudziła. Gdy na nasz widok się uśmiechnęła i usłyszeliśmy jej pierwsze słowa: „Jestem głodna”, wiedzieliśmy, że wszystko jest już dobrze.

– Teraz zbieramy środki na ortezy dla Kasi. Jakie znaczenie mają te ortezy właśnie w tym momencie?

– Kasia rośnie, dlatego musimy wymienić ortezy. W czasie operacji kolan zostały wszczepione tytanowe płytki, które wraz z noszeniem ortez leczą kolanka. Poza tym te ortezy wspomagają chodzenie Kasi, bez nich nie zrobi żadnego kroku. Dlatego tak ważne jest, aby je nosiła. Chodzenie i prawidłowe obciążanie stawów jest niezbędne, dzięki temu Kasia rośnie.
Bardzo często ludzie pytają nas, dlaczego te ortezy są takie drogie. Gdy były robione po raz pierwszy, ich cena była dla nas przerażająca, jednak gdy zobaczyliśmy pracę techników nad dopasowaniem ich do nóżek Kasi, która trwała ponad 10 dni, oraz rezultat ich noszenia, wiemy, że są warte swojej ceny.
Jeszcze rok temu Kasia poruszała się po mieszkaniu na pupie, a po 2 tygodniach od otrzymania ortez zaczęła chodzić. Dla nas to był cud. Ortezy są tak dobrze dopasowane, że córka nie chce ich ściągać. Spędza w nich 24 godziny. Ćwiczenia i chodzenie są dla niej największą radością. Dla porównania dodam, że korzystaliśmy z polskich ortez, ale Kasia nie mogła w nich wytrzymać nawet godziny. Powodowały bolesne otarcia i odparzenia.
Tak naprawdę zadaniem niemieckich ortez nie jest jedynie stabilizacja i pionizacja dziecka, ale również leczenie, w przypadku Kasi – skręconych kolan. Dla nas najważniejsze jest to, że nasza mała córeczka chodzi!

– Co czeka Kasię w przyszłości w związku z chorobą? Do czego mają doprowadzić wszystkie operacje? O co Państwo walczą dla córki?

– To są bardzo trudne pytania. Życie nauczyło mnie nie wybiegać tak daleko w przyszłość. Gdy byłam w ciąży, marzyłam o tym, żeby moja córeczka chodziła na balet, dlatego teraz bardzo ostrożnie marzę. Obecnie trzymamy się planu, który wyznaczyli niemieccy lekarze. Oni jedyni dali nam gwarancję, że po przejściu całego procesu leczenia Kasia będzie chodzić. W Polsce lekarze twierdzili, że nasza córeczka będzie siedzieć na wózku. Nie mogliśmy się z tym pogodzić. Wiemy, że kwoty, które musimy zebrać na leczenie, są ogromne, ale widok Kasi, która chodzi, dodaje nam sił do walki. Cieszymy się z jej postępów ruchowych, rozwoju intelektualnego, nie wybiegamy w przyszłość. Żyjemy od operacji do operacji i dziękujemy Bogu, że po każdej narkozie córka się budzi i jest niezmiennie naszą Kasieńką.
Jestem członkiem międzynarodowej grupy zrzeszającej ludzi, którzy walczą z tą chorobą u swoich bliskich i mogę powiedzieć na podstawie obserwacji, że każdy przypadek jest inny. Niemieccy lekarze są zadowoleni z postępów Kasi i są dobrej myśli. Ja się boję marzyć. Jesteśmy tu i teraz, razem, i tylko to się dla nas liczy. Robimy wszystko, aby zapewnić córce najlepszą opiekę medyczną, ale, niestety, nie w Polsce. Walczymy o jej sprawność ruchową – ta walka stała się naszym jedynym celem w życiu.
W najbliższym czasie zaplanowana jest operacja kręgosłupa, a co będzie w przyszłości – tylko Bóg jeden wie.

– Co jest dla Was najtrudniejsze w chorobie Kasi?

– Kasia jest cudowną córeczką. Gdy na dzień dobry mówi: „Mamusiu, kocham Cię”, nic nie wydaje się trudne. Jednak nasze życie od 2 lat to ciągłe zbiórki pieniędzy i zwracanie się do ludzi z prośbą o wsparcie. Niektórzy na nasz widok się uśmiechają, oferują swoją pomoc, wspierają nas dobrym słowem. Niestety, są też instytucje, które najchętniej zamknęłyby przed nami drzwi. Również odmienność w wyglądzie Kasi zaczyna przykuwać uwagę innych. Jedni mówią, że to wspaniale, iż urodziła się w naszej rodzinie, a inni twierdzą, że to kara za grzechy.
Mamy dużo sił, żeby walczyć o nią, o jej zdrowie i przyszłe życie. Kasia ma szansę żyć podobnie jak jej rówieśnicy. Jedyne, co musimy zrobić, to zdobyć potrzebne środki finansowe na jej leczenie. Dlatego – proszę, nie odwracaj wzroku. Pomóż! Dobro na pewno powróci!

W serwisie: www.pomagam.caritas.pl prowadzimy zbiórkę na zakup ortez dla Kasi i będziemy ogromnie wdzięczni za każde wsparcie: pomagam.caritas.pl/kasia-nas-potrzebuje/.

Wpłat można też dokonywać na konto: RACHUNEK MILLENNIUM FIRMA 47 1160 2202 0000 0003 2305 9331, z dopiskiem: „Kasia_Sosnowiecka 9999999”.

Reklama

Reportaż przygotowany przez Program I Polskiego Radia we współpracy z Caritas wyemitowany zostanie w radiowej Jedynce w audycji „Reportaż w Jedynce” 30 czerwca br. Audycja „Reportaż w Jedynce” – w każdy ostatni piątek miesiąca po godz. 21.30.

Asia Bibi prosi o post i modlitwę w swej intencji – 27 kwietnia

2018-04-26 16:59

vaticannews.va / Islamabad (KAI)

Asia Bibi zaapelowała do chrześcijan na całym świecie, by podjęli post i modlitwę w intencji jej uwolnienia. Po dziewięciu latach spędzonych w więzieniu jej sprawa jest bliska rozstrzygnięcia. W najbliższym czasie odbędzie się rozprawa sądowa, decydująca o jej ewentualnym oswobodzeniu.

www.christianisinpakistan.com

Pakistańska matka i chrześcijanka, która pod fałszywym zarzutem bluźnierstwa przeciwko Mahometowi, a tak naprawdę za swą wiarę w Chrystusa od lat przetrzymywana jest w więzieniu apeluje, by w najbliższy piątek - 27 kwietnia - podjąć post i modlitwę w intencji sprawiedliwego przebiegu procesu i jej uwolnienia.

Wiadomość tę przekazał Ashiq Bibi, który w ubiegłych dniach odwiedził żonę w więzieniu, by poinformować ją o zbliżającej się rozprawie Sądu Najwyższego. Mężczyzna wyznał, że jego żona jest w dobrej formie, pełna nadziei i ufności. „Powiedziała nam, że cały najbliższy piątek spędzi na modlitwie i prosi o nią wszystkich ludzi dobrej woli” – dodał mąż Asii Bibi. Wyraził nadzieję, że wsparcie jego żonie okaże cały chrześcijański świat, jednocząc się w prawdziwie uniwersalnej modlitwie. Adwokat kobiety podkreślił, że jest ona dla wszystkich przykładem ogromnej siły i niezachwianej wiary.

Data rozprawy apelacyjnej ma być podana w przyszłym tygodniu. Rozprawę poprowadzi prezes Sądu Najwyższego, co daje nadzieje na przejrzysty i sprawiedliwy proces.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Rzym: konferencja "Jan Paweł II i jego dziedzictwo"

2018-04-26 19:53

vaticannews.va / Rzym (KAI)

"Jan Paweł II i jego dziedzictwo" – to temat międzynarodowej konferencji na papieskim uniwersytecie Angelicum. Zorganizowała ją w 40. rocznicę wyboru Karola Wojtyły na papieża polska ambasada przy Stolicy Apostolskiej.

Ze zbiorów Natalii Janowiec

Zdaniem kard. Pietra Parolina - który nie mogąc osobiście wziąć udziału w konferencji, przysłał swoje przesłanie – prawdziwym dziedzictwem Jana Pawła II jest Sobór Watykański II. To bowiem soborowe nauczanie niczym kompas wyznaczało kierunek jego pontyfikatu.

Ks. prof. Piotr Mazurkiewicz podkreślił jednak, że rozważając pontyfikat św. Jana Pawła II, trzeba mieć świadomość, że należy on do grona najznamienitszych papieży w historii Kościoła. Jego dziedzictwo sytuuje się na tym samym poziomie, co teksty św. Augustyna czy św. Tomasza z Akwinu. Jest to skarb, który nie ulegnie zapomnieniu – mówi ks. Mazurkiewicz.

- Jan Paweł II zostawił nam bardzo wiele bardzo głębokich tekstów, które mogą dziś być trochę zakurzone, dlatego, że pokolenia się zmieniają i jest moda także na nowość. Nawet jeśli coś jest wyrażone mniej trafnie, mniej głęboko, ale wyrażone zostało wczoraj, to ludzie na to często bardziej reagują – powiedział Radiu Watykańskiemu ks. prof. Mazurkiewicz. – Natomiast myślę, że dla nas, także jako tych, do których Jan Paweł II przemawiał bezpośrednio i na których wywarł olbrzymi wpływ, zadaniem jest to, żeby nie tylko powtarzać, lecz dalej prowadzić refleksję Jana Pawła II, czyli tekst rozumieć w ten sposób, że on odnosi się do nas w dzisiejszych warunkach. To jest nasze zadanie. Nie zamknąć w muzeum myśli Jana Pawła II, tylko nieustannie prowadzić nad tym tekstem refleksję, a ta nasza refleksja będzie ożywiała te teksty.

Wśród uczestników konferencji znaleźli się również naoczni świadkowie tego pontyfikatu, jak abp Mieczysław Mokrzycki, jeden z sekretarzy osobistych Jana Pawła II, a dziś metropolita lwowski. W swym wystąpieniu mówił w wkładzie Papieża Polaka w pojednanie z Kościołem prawosławnym.

- Jan Paweł II od samego początku wziął sobie do serca tę modlitwę: "Spraw, aby nastała jedna owczarnia i jeden pasterz". Ojciec Święty spotykał się z przedstawicielami Kościoła prawosławnego – powiedział Radiu Watykańskiemu abp Mokrzycki. – Bardzo zabiegał o spotkanie z patriarchą Moskwy. Różne spotkania i wspólne modlitwy przełamywały bariery. Mogliśmy to odczuć na nieoficjalnych spotkaniach. Nawet jeśli nie było oficjalnego zbliżenia, deklaracji, to jednak w spotkaniach osobistych, mniej urzędowych było widać tę wielką rolę, jaką Jan Paweł II odegrał w przełamaniu barier. My tego osobiście doświadczamy. Na Ukrainie śmiało mogę pójść do arcybiskupa z Patriarchatu Moskiewskiego. W Poczajowie, w wielkim sanktuarium prawosławnym jesteśmy przyjmowani z wielkimi honorami.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem