Reklama

Ewangelia czytana z twarzy

2017-06-07 09:43

Ks. Paweł Rozpiątkowski
Niedziela Ogólnopolska 24/2017, str. 12-13

Andrzej Gulak
Anna Gulak przy portrecie Jana Pawła II w jego oryginalnej skali

„Twarze Jana Pawła II” to tytuł wystawy, którą w czerwcu br. można obejrzeć w Sejmie RP. Wystawa upamiętnia kolejną – 18. rocznicę wizyty największego z Polaków w polskim parlamencie w czerwcu 1999 r.

Ktokolwiek w Roku Świętym Miłosierdzia pielgrzymował samolotem do Rzymu, lądując na Fiumicino – lotnisku im. Leonarda da Vinci, miał już okazję zetknąć się z pracami polskiej artystki Anny Gulak tworzącymi unikalną wystawę, która teraz prezentowana jest na ziemi Papieża Polaka. „Twarze Jana Pawła II” stanowiły wizytówkę Roku Świętego Miłosierdzia wobec wszystkich korzystających w tym czasie z największego włoskiego portu lotniczego. Anna Gulak w Polsce gości z wystawą po raz pierwszy, choć sama wystawa ma już kilkuletnią historię i była prezentowana w wielu miejscach, szczególnie we Włoszech. Przede wszystkim jednak w Rzymie, w najchętniej odwiedzanych przez turystów miejscach, takich jak: Piazza del Popolo, Piazza Navona, Santa Maria Maggiore, Fori Imperiali, Chiesa Nuova, Castel Sant’Angelo. Wystawę docenił również papież senior Benedykt XVI, pisząc do niej słowo wprowadzające. Na wystawie czynnej w dniach 5-9 czerwca w najważniejszym budynku na warszawskiej ulicy Wiejskiej zaprezentowane zostały grafiki watykańskich portretów Jana Pawła II, kopie dwóch watykańskich rzeźb Papieża Polaka i medal papieski wybity przez Państwo Watykan z okazji 100. jubileuszowej pielgrzymki Jana Pawła II.

Twarze, które wyrażają prawdę życia

– Pragnęłam ukazać piękno i głębię psychologicznego wyrazu postaci Jana Pawła II oraz prawdę i siłę jego charakteru w sposób, w jaki ja odbierałam jego osobę, nie tylko jako artysta, ale także jako młody człowiek – tłumaczy Anna Gulak.

Każdy z portretów wchodzących w skład wystawy został połączony z wybranymi cytatami z nauczania św. Jana Pawła II. Na twarzach można zobaczyć m.in.: miłość, odwagę, siłę, radość życia, ducha młodości i oczywiście cierpienie. – Żaden z portretów nie został wybrany przypadkowo – wyjaśnia polska artystka. – Każdy był zainspirowany nauczaniem Jana Pawła II, jego gestami, spojrzeniami i zachowaniem. Mam cichą nadzieję, iż każdy, niezależnie od wieku i doświadczenia życiowego, znajdzie „to coś”, co „przemówi” do niego w chwili refleksji nad samym sobą, nad własnym człowieczeństwem – stwierdziła Anna Gulak, zachęcając w tych słowach do odwiedzenia wystawy.

Reklama

Polka ceniona przez Watykan

Anna Gulak jest młodą polską artystką, absolwentką warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych i stypendystką słynnej mediolańskiej uczelni Accademia di Belle Arti di Brera. Może się pochwalić tym, że należy do nielicznego grona laureatów Nagrody Papieskich Akademii („Premio delle Pontificie Accademie”), do której nominowała ją Papieska Akademia Sztuk Pięknych i Literatury Wirtuozów przy Panteonie. Polka otrzymała nagrodę z woli Ojca Świętego Benedykta XVI za wybitne osiągnięcia w dziedzinie sztuki oraz szerzenie piękna i wartości humanistycznych. Jej prace można znaleźć w kolekcjach muzealnych i prywatnych na całym świecie, m.in. w Watykanie, we Włoszech, w Niemczech, w Polsce, we Francji, w USA, Kanadzie, Arabii Saudyjskiej, Indiach. Wielokrotnie współpracowała ze Stolicą Apostolską, m.in. projektując na zamówienie Watykanu medale z okazji 25-lecia pontyfikatu Jana Pawła II czy w 2011 r. dla Benedykta XVI. Jako wielkie wyróżnienie artystka poczytuje sobie także to, że w 2013 r. jako reprezentantka światowego środowiska przyjmowała adhortację apostolską „Evangelii gaudium” z rąk papieża Franciszka.

Główne obszary twórczości Anny Gulak to malarstwo, rzeźba i grafika, a także design. – Ponadczasowe wypowiedzi św. Jana Pawła II nadal są bardzo aktualne. Jan Paweł II, także jako człowiek odwagi, stanowi wzór dla każdego, ponad podziały religijne i kulturowe. Był człowiekiem, który żył „pełnią” człowieczeństwa, dotykając swoją postawą głębię jestestwa każdego nowoczesnego człowieka.

* * *

Watykańska wystawa „Twarze Jana Pawła II”

polskiej artystki Anny Gulak po raz pierwszy w Polsce z okazji rocznicy wizyty Jana Pawła II w Parlamencie Polskim

Możliwa jest ekspozycja wystawy w innych miastach Polski.

W przypadku zainteresowania (możliwe różne formy ekspozycji), uprzejmie prosi się o kontakt pod adresem: expo.jp2@gmail.com

Tagi:
sztuka Ewangelia

Rola dialogu ekumenicznego w głoszeniu Ewangelii według Benedykta XVI (2)

2018-04-25 11:32

Ks. Zbigniew Chromy
Edycja świdnicka 17/2018, str. VIII

Ks. Daniel Marcinkiewicz

Już dziś można powiedzieć, że wielką rolę na drodze pojednania między Kościołem katolickim a Wspólnotą anglikańską odegrał Benedykt XVI i jego „Anglicanorum coetibus”, konstytucja apostolska z 4 listopada 2009 r., powołująca ordynariaty personalne dla anglikanów, którzy chcą uznać zwierzchnictwo papieża, zachowując jednocześnie dotychczasową tradycję liturgiczną. Spotkało się to jednak z krytyką „postępowej części ekumenistów”, dla których ekumenizm w formie powrotu do jedności z Rzymem jest nie do przyjęcia. Podobnie krytykowane były posunięcia papieża Benedykta XVI w ramach dialogu katolicko-katolickiego. Watykaniści, tacy jak np. Marco Politi, przez lata zachwycali się otwarciem Kościoła katolickiego na inne wyznania. Zachwycano się, kiedy św. Jan Paweł II przekraczał próg rzymskiej synagogi, a Benedykt XVI próg Błękitnego Meczetu w Stambule. Poklask dla ekumenizmu i dialogu międzyreligijnego wydawał się nie mieć granic. Aż do rozmów z Bractwem św. Piusa X, chociaż Benedykt XVI zastosował w praktyce encyklikę o ekumenizmie św. Jana Pawła II „Ut unum sint”. Ponieważ jednak zrobił to wobec tradycjonalistycznych lefebrystów, a nie wobec któregoś z „nowoczesnych” wyznań protestanckich, wywołało to wrzawę, jakiej dawno nie słyszeliśmy. Podobnie reagowano, gdy przyjmie na mocy „Anglicanorum coetibus” przyjęto grupę anglikanów, którzy deklarowali chęć jedności z Rzymem.

Jaki powinien być, zdaniem Benedykta XVI, cel dążeń ekumenicznych? Oprócz likwidacji zgorszenia spowodowanego podziałem i nienawiścią wśród wyznawców Boga, który jest Miłością, właściwym celem wszystkich starań ekumenicznych musi być przekształcenie wielości oddzielonych od siebie Kościołów wyznaniowych, w wielość Kościołów lokalnych, stanowiących w swej różnorodności realnie jeden Kościół. W obecnej zaś chwili ważne jest, zdaniem Ratzingera, wytyczenie celów tymczasowych, których realizacja zabezpieczy cały ruch ekumeniczny przez rezygnacją i popadnięciem w rozgoryczenie z powodu dreptania w miejscu.

Do owej „jedności wśród różnorodności”, będącej paradygmatem ekumenizmu jako takiego, przynależy także zasada, by nie narzucać drugiemu niczego, co na dzień dzisiejszy naruszałoby istotę jego tożsamości chrześcijańskiej. Katolicy nie powinni więc nakłaniać protestantów, aby uznali papiestwo oraz katolickie rozumienie sukcesji apostolskiej. Z kolei protestanci powinni przestać namawiać Kościół katolicki do wspólnej Komunii św. (interkomunii), która z protestantami jest niemożliwa, gdyż zgodnie z nauką Kościoła tam sakramentu Ciała i Krwi Chrystusa po prostu nie ma. Takie pochopne przyjęcie interkomunii oznaczałoby podeptanie zarówno Kościoła, jak i sakramentu. Kościół będący wyłącznie „naszym” Kościołem, który możemy dowolnie sami zmieniać lub zachowywać w obecnym kształcie, byłby nikomu nie potrzebnym zamkiem z piasku.

Zdaniem Ratzingera, paradoksalnie rzecz ujmując, poszanowanie tego, co zmusza obie strony dialogu do rozłamu, nie odwleka jedności, lecz przeciwnie – jest jej podstawowym warunkiem. Ponieważ z takiej postawy może wyrosnąć o wiele większe poszanowanie i miłość, a w związku z tym i bliskość, niż z wzajemnego gwałtownego nalegania członków dialogu, które wywołuje tylko reakcję obronną, a w końcu niechęć drugiej strony. Taka postawa, zdaniem Ratzingera, zaowocuje w końcu spokojnym dojrzewaniem do jedności. Koncepcja ta – choć niemiecki teolog zdaje sobie sprawę z jej kontrowersyjności – jest próbą pozostawienia Bogu tego, co może uczynić tylko On oraz próbą zorientowania się, co z kolei mogą uczynić uczestnicy dialogu.

Do sfery działań ludzkich Ratzinger zalicza czyny i cierpienia, jak również aktywność, ale i cierpliwość. Jego zdaniem, kto skreśla jeden z tych czynników, psuje całość. Trzeba więc, aby chrześcijanie uwolnieni od presji wykazania się sukcesem, zbliżyli się do siebie na sposób duchowy, pokładając ufność w mocy Ducha Świętego i oddając się na służbę ekumenizmowi wiary. Modlitwa stanowi centrum ruchu ekumenicznego (por. UR 8). Bez niej wszelkie struktury, instytucje i programy ekumeniczne zostałyby pozbawione serca i duszy. Kościół, któremu jest powierzana prawda, wierząc w powszechny zamysł zbawienia, musi być od początku do końca misyjny. Dlatego dialog, choć jest częścią misji ewangelizacyjnej, jest tylko jednym z działań, które wchodzą w skład misji „ad gentes” (zob. DI 22). Kto nie ukazuje bratu prawdy o Miłości, ten nie oddał się wystarczająco głoszeniu Jezusa jedynego Zbawiciela (SC 86).

Dekret o działalności misyjnej Kościoła Soboru Watykańskiego II rozpoczyna się od stwierdzenia, że „Kościół posłany jest do narodów, aby był powszechnym sakramentem zbawienia” (DM 1). Działalność misyjną uzasadnia się wolą Boga, „który pragnie, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy. Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus” (1 Tm 2, 4-6). Dialog ekumeniczny ma temu wielkiemu dziełu służyć, nie zaś go zastępować.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Były żołnierz w Afganistanie: Jezus do mnie mówił, że oddał za mnie życie

2018-05-24 14:52

kana / Kraków (KAI)

To Jezus do mnie mówił, że oddał za mnie życie - mówił w środowy wieczór ppor. Karol Cierpica, były żołnierz w Afganistanie. Świadectwem swojego ocalenia dzielił się podczas kolejnego spotkania „Gość na Polach” organizowanego przez Papieskie Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie.

Andrzej Hrechorowicz / KPRP
Ppor. Karol Cierpica i rodzice śp. sierż. Michaela Ollisa

Karol Cierpica opowiadał o tym, jak wyglądało jego życie przed nawróceniem. – Nie liczyłem się z ludźmi, traktowałem ich przedmiotowo. Ja byłem w centrum. Wiedziałem o Bogu, o Jezusie, ale to ja byłem na tronie swojego życia, swojego serca - mówił.

Jak podkreślił, od maleńkości miał w sobie pragnienie robienia czegoś wielkiego. – Dziś wiem, że potrzebę robienia wielkich rzeczy wzbudza w nas Jezus - mówił żołnierz. Wyjaśnił, że służba ojczyźnie i drugiemu człowiekowi zaprowadziła go do wojska.

Niestety, liczba trudnych wydarzeń, które spotkały go podczas służby wojskowej, ciągły stres, życie w napięciu doprowadziły go do depresji. – Moja choroba była tak poważna, że chciałem odebrać sobie życie. Przez wiele miesięcy nie spałem, miałem fobię społeczną - mówił. Jego zdaniem choroba była częścią Bożego planu. – Bóg wiedział, że kiedy mnie złamie przez tę chorobę, to zacznę go szukać. Dziś dziękuję mu za każdy mroczny dzień swojego życia - dodał.

Cierpica zwrócił się do słuchaczy: – Jeśli jesteś dziś chory, sfrustrowany, martwisz się o przyszłość, to zostaw to wszystko. Bóg chce tylko powiedzieć, żebyś mu zaufał. Zostaw to wszystko. On chce Twojej całkowitej ufności, ufności dziecka - powiedział.

Podczas spotkania nie zabrakło wspomnienia wydarzeń z Afganistanu. – Michael to był 24-letni chłopak z Nowego Jorku. Ciągle się uśmiechał. 28 sierpnia broniliśmy bazy polsko-amerykańskiej. Kilkunastu terrorystów z pasami szahida znalazło się wewnątrz bazy. Wjechała ciężarówka, baza była ostrzeliwana, terroryści biegali - opowiadał żołnierz. W pewnym momencie zobaczył, że za jego plecami znajduje się Michael Ollis. Zaczęli działać razem, „jakby się znali całe życie”. – Ostatni z terrorystów wysadził się za moimi plecami. A tam był Michael. On był jak mój Mistrz, jak Jezus. Był gotowy, by oddać życie za drugiego człowieka. Dziś to wiem - powiedział.

– Miesiąc później zobaczyłem się z jego rodzicami. Bałem się tego spotkania. A oni mnie przytulili i powiedzieli: „dziękujemy ci za twoją służbę. Witaj w rodzinie”. - wspominał Cierpica. Słowa wypowiedziane przez rodziców swojego wybawcy odczytał jako słowa samego Jezusa. – To Jezus do mnie mówił, że oddał za mnie życie - wyjaśnił.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Nuncjusz apostolski na KUL: katolickie uczelnie powstały aby służyć prawdzie

2018-05-25 17:46

dab / Lublin (KAI)

Kościół i wszystkie jego instytucje, w tym katolickie uczelnie są wezwani do głoszenia prawdy o Bogu i człowieku - powiedział abp Salvatore Pennacchio. Nuncjusz apostolski w Polsce przewodniczył mszy św. z okazji spotkania Federacji Europejskich Uniwersytetów Katolickich (FUCE). Gospodarzem tegorocznych obrad jest Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II.

KEP
Nuncjusz Apostolski w Polsce Salvatore Pennacchio

W kazaniu nuncjusz odniósł się do słów, jakie św. Jan Paweł II skierował do studentów i pracowników KUL podczas wizyty w Lublinie w 1983 r. Stwierdził, że wezwanie papieża do służenia prawdzie nie jest jedynie skierowane do jednego uniwersytetu, ale całej rodziny katolickich uczelni na całym świecie. „Kościół i wszystkie jego instytucje, w tym katolickie uczelnie, są wezwani do głoszenia prawdy o Bogu i człowieku. To szczególne wyzwanie musi odbywać się duchu diakonii, służby” – mówił arcybiskup.

Hierarcha zwrócił uwagę, że katolickie uczelnie powinny postawić sobie trzy cele: poszukiwanie prawdy, głoszenie i bronienie prawdy i życie w prawdzie. „Człowiek ze swojej natury jest powołany do poznawania i nie może żyć bez zaspokojenia tej potrzeby. Dlatego szczególnym powołaniem katolickich uczelni jest opowiedzenie człowiekowi prawdy o nim samym, o jego powołaniu i godności. Nie jednej z wielu koncepcji czy teorii, bo nie ma wielu prawd, jest tylko jedna prawda” – tłumaczył abp Pennacchio.

Kaznodzieja wskazał, że źródłem każdej prawdy jest Bóg i tylko w komunii z Nim, człowiek może poznać prawdę o sobie i o świecie. „Podstawowym pytaniem, jakie musimy sobie postawić nie jest kwestia - co to jest prawda, ale kim jest prawda. Wierzymy, że to Chrystus, jak sam o sobie powiedział, jest drogą, prawdą i życiem” – powiedział nuncjusz apostolski w Polsce.

Od 24.05 do 26. 05 na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim obradują przedstawiciele uczelni zrzeszonych w Federacji Europejskich Uniwersytetów Katolickich (FUCE). W ramach tematu spotkania, który brzmi „Katolicka edukacja, a nauki społeczne i humanistyczne” uczestnicy będą rozmawiać o perspektywach i wyzwaniach uniwersyteckiej edukacji katolickiej we współczesnym świecie i otaczającej nas rzeczywistości.

Obecny kształt federacji powstał w 1991 r., gdy organizacja zaczęła działać w ramach Międzynarodowej Federacji Uniwersytetów Katolickich (FIUC), jako regionalna sekcja tej organizacji, skupiająca uniwersytety katolickie z terenu Europy, m.in. z Polski, Francji, Belgii, Niemiec, Holandii, Hiszpanii, Słowacji, a także pięć uczelni katolickich z Libanu.

Do FUCE należą polskie uczelnie, m.in. Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła w Lublinie, Uniwersytet Kard. Stefana Wyszyńskiego w Warszawie i Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie.

Spotkania rektorów uniwersytetów katolickich z naszej części świata odbywają się co roku. Rektorzy europejskich uczelni katolickich w Polsce spotykają się już po raz kolejny. Wcześniej obrady toczyły się m.in. w 2003 r. na UKSW, na KUL w 2012 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem