Reklama

Donald Trump na straży granic

2017-03-15 09:27

Tomasz Winiarski
Niedziela Ogólnopolska 12/2017, str. 36-37

Stephen Crowley/East News

Prezydent Donald Trump znajduje się właśnie w budynku Pentagonu, gdzie podpisuje swój dekret imigracyjny. Jest 27 stycznia 2017 r. Jak się niebawem okaże, nowe obostrzenia wywołają liczne kontrowersje oraz napotkają zdecydowany opór części społeczeństwa. Chociaż amerykańskie sądy doprowadzą ostatecznie do blokady prezydenckiego dekretu, rząd USA nie zaprzestanie starań o jego przywrócenie. Czy Biały Dom postawi na swoim?

Dekret Donalda Trumpa wprowadzający ograniczenia imigracyjne stał się urzeczywistnieniem obietnic wyborczych, które kandydat Republikanów umieścił na swoich sztandarach jeszcze w trakcie kampanii prezydenckiej. Jego obrońcy dziwią się zatem, że lewica ma pretensje do nowego prezydenta o to, iż dotrzymuje słowa danego Amerykanom. Uszczelnienie granic czy wycofanie Waszyngtonu z programu przyjmowania uchodźców z Syrii nie były koncepcją wygłaszaną jedynie przez nowojorskiego miliardera. Wielu pozostałych republikańskich kandydatów – w tym teksański senator Ted Cruz, najpoważniejszy rywal Donalda Trumpa w wyścigu po nominację GOP – podzielało przekonanie o konieczności takiego posunięcia.

– Osobiście uważam, że prezydent Trump posunął się za daleko, dyktując, że nawet posiadacze zielonej karty, czyli rezydenci USA, mieli mieć zabroniony powrotny wjazd do USA – kraju, w którym mieszkają, pracują, z którym związali swoje życie – mówi „Niedzieli” mec. Natalia Teper, adwokat imigracyjny z amerykańskiej kancelarii Teper Law Firm.

Faktycznie, początkowo wystąpiło pewne zamieszanie wokół posiadaczy zielonych kart. Ostatecznie jednak żadnemu z nich nie odmówiono wjazdu na teren Stanów Zjednoczonych. Nowa administracja popełniła błąd, jednak szybko został on skorygowany. Już 1 lutego br. Donald McGahn – radca prawny Białego Domu wydał specjalne memorandum, w którym poinformowano szefów Departamentu Stanu, Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego oraz Departamentu Sprawiedliwości, że dekret imigracyjny nie dotyczy posiadaczy zielonych kart.

Reklama

Murem za Trumpem?

Pomimo protestów na amerykańskich lotniskach i w dużych miastach oraz pomimo olbrzymiej krytyki ze strony lewicowych mediów amerykańska opinia publiczna wydaje się w większości popierać założenia polityki imigracyjnej nowego prezydenta. Według badania przeprowadzonego przez sondażownię Morning Consult/Politico, 55 proc. Amerykanów wyraziło swoją aprobatę wobec prezydenckiego dekretu zakazującego wjazdu do USA obywatelom kilku krajów muzułmańskich. Przeciwnych było zaledwie 38 proc. respondentów. Wśród wyborców deklarujących się jako zwolennicy Republikanów Trump wypadł jeszcze lepiej, poparło go bowiem aż 82 proc. badanych. To pokazuje, że nawet mimo pewnych głosów krytyki, płynących np. ze strony republikańskich senatorów Johna McCaina czy Lindseya Grahama, na amerykańskiej prawicy działania Donalda Trumpa spotykają się generalnie z bardzo przychylnym odbiorem. Spiker Izby Reprezentantów – republikanin Paul Ryan stwierdził, że obowiązkiem numer jeden jest ochrona Stanów Zjednoczonych, i tym samym wyraził swoje poparcie dla kontrowersyjnego dekretu prezydenta Trumpa.

– Tego typu dekrety czerpią moc z II Artykułu Konstytucji USA. Dekret nie tworzy nowego prawa, bo to jest domeną Kongresu, za to pozwala prezydentowi dyktować instytucjom federalnym, w jaki sposób mają wykonywać swoje zadania w ramach ustaleń wyznaczonych przez Kongres i konstytucję – wyjaśnia mec. Teper.

Mimo że amerykańska lewica dwoi się i troi, by przedstawić Donalda Trumpa w możliwie najbardziej negatywnym świetle, Amerykanie zauważają i doceniają jego determinację w realizacji przedwyborczych obietnic. Według Instytutu Gallupa, 62 proc. Amerykanów jest zdania, że prezydent dotrzymuje swoich obietnic (uważa tak odpowiednio: 91 proc. zwolenników Republikanów i 36 proc. wyborców Demokratów – przyp. red.), z kolei „silnego i zdecydowanego przywódcę” w nowym prezydencie widzi 59 proc. obywateli USA.

Dyskryminacja muzułmanów?

Dekret Donalda Trumpa miał w swoim założeniu chronić Stany Zjednoczone przed przedostawaniem się na ich terytorium stanowiących olbrzymie zagrożenie islamskich terrorystów. – Są dziesiątki przypadków, w których imigranci z tych 7 krajów (Iraku, Syrii, Iranu, Sudanu, Libii, Somalii i Jemenu – przyp. red.) dokonali ataków terrorystycznych lub zostali złapani w trakcie przygotowań do nich. Żadna osoba przy zdrowych zmysłach nie będzie sugerować, że Stany Zjednoczone powinny wpuszczać takich bandytów do kraju i zajmować się nimi dopiero, kiedy popełnią jakąś zbrodnię – mówi mi republikanin Randy Mott, przewodniczący organizacji Republicans in Poland, która reprezentuje amerykańską Partię Republikańską w naszym kraju. – Proces sprawdzania musi zostać ulepszony, a zgodę na wjazd powinniśmy wydawać dopiero wtedy, kiedy otrzymamy wystarczające gwarancje, że wiemy, z kim mamy do czynienia, co do osoby, która się o nią ubiega – dodaje.

Mój rozmówca zwraca również uwagę, że tak kluczowe kwestie bezpieczeństwa zupełnie umknęły krytykom prezydenckiego dekretu, którzy zamiast tego pogrążyli się w histerycznych reakcjach.

– Najważniejszym zadaniem każdego rządu jest dbanie o bezpieczeństwo jego obywateli – przekonuje Randy Mott.

Środowiska lewicowe oraz np. wpływowa organizacja American Civil Liberties Union twierdzą zgodnie, że poprzedni dekret Donalda Trumpa był wymierzony w muzułmanów i w związku z tym łamał Konstytucję Stanów Zjednoczonych, która zakazuje dyskryminacji na tle religijnym.

– W kampanii wyborczej (Donald Trump – przyp.) wielokrotnie zapowiadał, że jako prezydent z miejsca wprowadzi „zakaz muzułmanów” – „Muslim ban”. Nie dziwi więc, że przeszedł od słów do czynów – uważa Karolina Zbytniewska, redaktor naczelna portalu EurActiv.pl .

Trump kontra sądy

Prezydenckie rozporządzenie bardzo szybko zostało jednak zablokowane przez władzę sądowniczą. Już 3 lutego br. James Robart – sędzia federalny z Seattle – wstrzymał wykonywanie kluczowych postanowień dekretu w skali całego kraju. Sprawa dotyczyła pozwu złożonego przeciwko administracji Donalda Trumpa przez znany ze swoich silnie lewicowych preferencji stan Waszyngton.

Został wydany tzw. „temporary restraining order”, który w amerykańskim systemie prawnym oznacza krótkotrwałe zablokowanie np. konkretnych działań rządu, co do których mogą istnieć obawy o ich niezgodność z prawem. Jego ideą jest zapobieganie sytuacji, w której do czasu pełnego wyjaśnienia sprawy w sądzie działania rządu mogłyby wyrządzić szkody trudne do zrekompensowania, np. ogólnokrajowe pozwy sądowe i wynikające z nich olbrzymie odszkodowania.

Część komentatorów źródła sądowej porażki administracji Trumpa upatruje nie tylko w silnie lewicowych preferencjach sędziów, którzy orzekali w tej sprawie – zwraca się również uwagę, że pracownicy Departamentu Sprawiedliwości byli w tamtym czasie ludźmi pochodzącymi jeszcze z czasów kadencji Baracka Obamy. Istnieje zatem uzasadniona obawa, że mogli oni celowo sabotować rządową obronę przed sądem federalnym, by nie pozwolić na zwycięstwo nowej administracji. Warto taką ewentualność rozważyć, szczególnie wobec pojawiających się zarzutów, że prawnik reprezentujący rząd USA przed sądem federalnym nie wywiązywał się należycie z własnych obowiązków. Zarzuca się mu słabe przygotowanie do procesu sądowego. Przykładowo nie potrafił on udzielić odpowiedzi na pytanie, ilu terrorystów z 7 krajów dotkniętych zakazem wjazdu do USA przez ich obywateli przedostało się na teren tego kraju.

Donald Trump mógł poczekać na zakończenie procesu sądowego, jednak oznaczałoby to, że do tego czasu jego dekret nie będzie obowiązywał. Biały Dom zdecydował się więc na zupełnie inne rozwiązanie, które przynajmniej w teorii dawało szansę na szybsze przywrócenie dekretu – odwołanie się do okręgowego Sądu Apelacyjnego w San Francisco w Kalifornii. Stany Zjednoczone podzielone są na 13 okręgów apelacyjnych, a ponieważ stan Waszyngton podlega pod Dziewiąty Okręg Sądowy Sądu Apelacyjnego w San Francisco, sprawa kontrowersyjnego dekretu trafiła właśnie tam. Decyzja o odrzuceniu apelacji rządu USA była jednogłośna i dokonała się wynikiem 3 do 0.

– Do czasu podjęcia dalszych działań przez sąd ten wyrok sądu jest wiążący i wszystkie osoby, bez względu na narodowość, mogą ubiegać się o wizy i wpuszczenie do Stanów Zjednoczonych – tłumaczy mec. Teper.

Sąd Apelacyjny w San Francisco dla Dziewiątego Okręgu Sądowego ma opinię bardzo lewicowego. Można więc przypuszczać, że Demokraci umyślnie pokierowali całym procesem tak, żeby ewentualna apelacja rządu USA musiała trafić właśnie tam. Znacznie zwiększało to szanse na niekorzystny wyrok dla republikańskiej administracji Donalda Trumpa.

Dekret a prawo

Donald Trump powołał się na przepisy, które w oczywisty sposób uprawniają prezydenta do wprowadzenia niemalże dowolnych ograniczeń imigracyjnych. Wynikają one z prawa znanego jako „Immigration and Nationality Act” z 1952 r. Stanowi ono m.in., że prezydent może przez proklamację ustanowić dowolne ograniczenia imigracyjne dla obywateli obcych państw, jeżeli według niego ich przyjazd byłby niedobry dla interesów USA. Co więcej, prezydent może zakazać wjazdu obcym obywatelom na tak długi okres, jaki uzna za stosowny. Z kolei zwolennicy teorii o rzekomej niezgodności prezydenckiego dekretu z prawem USA szukają potwierdzenia swojej tezy w przepisach imigracyjnych z 1965 r. Czytamy w nich, że żadna osoba nie może być dyskryminowana ze względu na jej rasę, płeć, narodowość czy też miejsce urodzenia przy ubieganiu się o wizę imigracyjną. Zapis ten dotyczy jednak wyłącznie ubiegania się o prawo stałego pobytu, a więc nie dotyczy ruchu turystycznego, przyjmowania uchodźców czy np. wiz studenckich.

Zwolennicy Donalda Trumpa zwracają uwagę, że decyzja prezydenta była podyktowana nie chęcią dyskryminacji ze względu na narodowość, a wyłącznie kwestiami bezpieczeństwa. Nie można zatem doszukiwać się tutaj dyskryminacji, której zakazuje prawo imigracyjne z 1965 r.

– Przykładowo Stany Zjednoczone mogłyby być z jakimś krajem w stanie wojny i uniemożliwić komuś wjazd na podstawie jego narodowości, która byłaby tożsama z wrogim państwem. Nie byłaby to jednak decyzja ze względu na narodowość, lecz z uwagi na kwestię bezpieczeństwa – wyjaśnia Randy Mott.

Co dalej?

Jak łatwo można było przewidzieć, wyrok sądu apelacyjnego nie spodobał się prezydentowi Trumpowi. „Spotkamy się w sądzie, stawką jest bezpieczeństwo naszego kraju!” – napisał na Twitterze, za pomocą którego uwielbia komunikować się z Amerykanami. Prezydentowi chodziło o amerykański Sąd Najwyższy, który miałby ostatecznie rozstrzygnąć losy dekretu imigracyjnego i jego zgodność z Konstytucją USA. Na konferencji prasowej w Białym Domu Donald Trump oświadczył, że blokada jego dekretu przez sąd okręgowy oraz sąd apelacyjny jest decyzją czysto polityczną, którą zamierza zakwestionować w Sądzie Najwyższym. Dodał również, że jego zdaniem, sprawa jest wygrana, nie było to jednak tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać, wnioskując po prezydenckich wypowiedziach. Obecnie w amerykańskim Sądzie Najwyższym zasiada tylko 8 sędziów – 4 z nich mianowali prezydenci lewicowi, a 4 – konserwatywni. Przy założeniu, że sędziowskie głosy rozłożyłyby się zgodnie z podziałem światopoglądowym, dzielącym amerykańską scenę polityczną na Demokratów i Republikanów, moglibyśmy spodziewać się wyniku patowego, czyli 4 do 4. Zgodnie z amerykańskim prawem remis oznaczałby, że w mocy utrzymany zostaje wyrok sądu apelacyjnego. Szalę zwycięstwa na stronę Donalda Trumpa mógłby przechylić 9. sędzia Sądu Najwyższego, jego zatwierdzenie przez Senat blokują jednak Demokraci.

Prezydent, nie chcąc czekać na koniec batalii sądowej, podpisał nowy, nieco bardziej liberalny dekret imigracyjny.

Otwartym pytaniem pozostaje to, jak zareagują na niego dotychczasowi przeciwnicy polityki imigracyjnej Donalda Trumpa. Czas pokaże... Biały Dom udowodnił jednak, że nie zamierza uginać się pod naporem lewicowej opozycji, i jednocześnie pokazał gotowość do pewnych kompromisów. To dobry znak na przyszłość.

Rozszerzona wersja tekstu na: www.niedziela.pl

* * *

Tomasz Winiarski
Student dziennikarstwa, amerykanista, dziennikarz dla Polonii w Stanach Zjednoczonych

Tagi:
polityka Donald Trump

Amerykański jastrząb pokoju

2018-06-19 11:34

Tomasz Winiarski
Niedziela Ogólnopolska 25/2018, str. 12-13

Historyczny szczyt Trump-Kim w Singapurze stał się faktem. Zdaniem wielu, to przełomowy moment w dziejach ludzkości, a szczególnie w relacjach na linii Waszyngton-Pjongjang. Pokojowy Nobel dla prezydenta Donalda Trumpa wisi w powietrzu. Otwarte pozostaje jednak pytanie, czy spotkanie realnie przełoży się na zapewnienie pokoju na Półwyspie Koreańskim.
Co tak naprawdę uzgodnili najkrwawszy dyktator na świecie oraz przywódca wolnego świata?

FORUM/REUTERS/Jonathan Ernst
Donald Trump i Kim Dzong Un na szczycie w Singapurze, 12 czerwca 2018 r.

Prezydent USA Ronald Reagan w trakcie swojej przemowy inauguracyjnej wypowiedział następujące słowa: „Pokój jest najwyższym celem narodu amerykańskiego. Będziemy dla niego negocjować, poświęcać się, ale nie poddamy się dla niego ani teraz, ani nigdy. Jesteśmy Amerykanami!”. Był styczeń 1981 r. Ameryka zmieniała swoją doktrynę polityki zagranicznej. Od teraz miała się ona opierać na zasadzie „pokoju poprzez siłę”. Po słabo ocenianej kadencji ustępliwego Jimmy’ego Cartera w Białym Domu zasiadł wreszcie prawdziwy amerykański jastrząb. Dekadę później Związek Sowiecki przestał istnieć, co dla wielu stało się potwierdzeniem słuszności strategii obranej przez Waszyngton. Ronald Reagan wierzył w to, że silna i nowoczesna armia daje Ameryce lepszą pozycję negocjacyjną. Stanowi najlepsze wsparcie dyplomacji, bo zmusza wrogów, by zasiedli przy stole i chcieli rozmawiać na zasadach i warunkach Waszyngtonu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp J. Tobji z Aleppo o sytuacji w Syrii na konferencji prasowej w „Niedzieli”

2018-06-22 16:32

Ks. Mariusz Frukacz

„Cenę za sytuację polityczną w Syrii płacą ludzie. Chrześcijanie cierpieli i cierpią” – powiedział abp Joseph Tobji, duchowny Kościoła maronickiego w Aleppo, od 2015 r. arcybiskup Aleppo. W redakcji „Niedzieli” w Częstochowie, 22 czerwca odbyła się konferencja prasowa nt. sytuacji w Syrii.


W konferencji zorganizowanej wspólnie przez Caritas Polska, Caritas archidiecezji częstochowskiej i tygodnik katolicki „Niedziela”, obok arcybiskupa Tobji wzięli udział również: ks. Marek Dec, zastępca dyrektora Caritas Polska, ks. Marek Bator, dyrektor Caritas archidiecezji częstochowskiej, Sylwia Cieślar Hazboun, pracownik Caritas Polska raz przedstawiciele Hope Center w Aleppo: Safir Salim i Freddy Youssef.

Zobacz także: SOS Syria

Na początku konferencji, którą prowadził Marian Florek z „Niedzieli” obecnym na niej dziennikarzom Sylwia Cieślar Hazboun przedstawiając Raport Caritas o sytuacji w Syrii podkreśliła, że „blisko 8 milionów mieszkańców spośród 13 milionów Syryjczyków wciąż pozostaje bez podstawowej pomocy humanitarne. 5, 5 miliona ludzi uciekło, a pól miliona zginęło”.

Sytuację w Syrii przedstawił abp Joseph Tobji. Arcybiskup maronicki Aleppo wskazał na trudną sytuację ekonomiczną - Emigracja jest raną w społeczeństwie. Ta rana wciąż trwa. 2/3 chrześcijan wyemigrowało z naszego kraju – mówił abp Tobji.

- To tragedia dla społeczeństwa i Kościoła. Wyjeżdżają młodzi ludzie, którzy są podstawą rodzin. Chrześcijaństwo w Syrii jest zagrożone. Jednak nie chcemy rozpaczać, bo Bóg wie więcej niż my. Jesteśmy dziećmi nadziei – kontynuował arcybiskup.

Arcybiskup wskazał również na brak pracy, biedę. - Szczególnie trudna jest sytuacja osób starszych. Brakuje lekarzy. Także sankcje nałożone na Syrię są bardzo dotkliwą dodatkową trudnością – podkreślił duchowny.

- Kościół odgrywa ogromną rolę w przyjmowaniu przesiedleńców, a także w opłacaniu czynszu, czesnego w szkołach dla konkretnych rodzin. Kiedy wybuchła wojna to szklanka wody była prawdziwym marzeniem. Woda jest najdroższa w życiu. Droższa niż złoto – mówił abp Tobji.

Następnie Safir Salim z Ośrodka Hope Center w Aleppo podkreślił, że „kiedy wybuchła wojna w Syrii, to wszystko stanęło na głowie w moim życiu” - Kiedy w maju 2015 r. wybuchła bomba w pobliżu mojego domu, to mogłem stracić wszystko, ale Bóg nas ochronił – wspominał Safir Salim.

- W naszym Ośrodku oferujemy pomoc na miejscu, w rodzinach – mówił Salim i dodał: „Ogromna jest samotność osób starszych.”

Również Freddy Youssef, także z Ośrodka Hope Center w Aleppo zaznaczył: „Można powiedzieć, że obecnie w północnej Syrii chrześcijan już nie ma. Teraz wioski chrześcijańskie stoją puste, po atakach ISIS.”

- Ciągle mamy nadzieję, że jako chrześcijanie zostaniemy w Syrii. Dlatego powstał Ośrodek Hope Center, w którym w Aleppo pracuje 19 osób i naszym celem jest to, żeby rodziny chrześcijańskie mogły odzyskać miejsca pracy i zostać w Ojczyźnie – kontynuował Freddy Youssef i wskazując na leżący na stole konferencyjnym krzyż ołtarzowy z kościoła Saint Kevork w Aleppo dodał: „Wierzymy, że ten krzyż powróci na swoje miejsce.”

Następnie ks. Marek Dec, zastępca dyrektora Caritas Polska zapoznał dziennikarzy z działaniami podejmowanymi w Syrii przez Caritas Polska - Czołowym programem pomocowym jest „Rodzina Rodzinie”. Oprócz niego Caritas Polska prowadzi szereg projektów rozwojowych, mających na celu przywrócenie normalnych warunków życia i rozwój przedsiębiorczości – mówił ks. Dec.

- Pomoc darczyńców jest niesamowita. Ta pomoc na miejscu jest najbardziej owocna i potrzebna. Papież Franciszek błogosławi naszym działaniom. Poświęcił także specjalny Bus tzw. Mobilną Ambasadę Niepodległej – kontynuował ks. Dec.

Na zakończenie konferencji ks. Marek Bator, dyrektor Caritas Archidiecezji Częstochowskiej zaznaczył, że Caritas częstochowska angażuje się w programy Caritas Polskiej – Także jako gest solidarności abp Wacław Depo metropolita częstochowski przekaże od archidiecezji częstochowskiej, jako dar dla Syrii czek na kwotę 10.000 euro – mówił ks. Bator.

Po konferencji prasowej goście z Syrii udali się również na spotkanie z przedstawicielami Caritas Archidiecezji Częstochowskiej. Wezmą również dzisiaj udział w modlitwie Apelu Jasnogórskiego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Franciszek o wyzwaniach ekumenizmu, imigrantach i pokoju

2018-06-22 18:03

tłum. st (KAI) / Watykan

Ojciec Święty poparł stanowisko prefekta Kongregacji Nauki Wiary na temat możliwości udzielania Komunii św. protestanckim współmałżonkom katolików. Rozmawiając z dziennikarzami przez około 30 minut na pokładzie samolotu lecącego z Genewy do Rzymu, odpowiedział także na pytania dotyczące sytuacji imigrantów i uchodźców oraz wyzwań związanych z bronią nuklearną.

Grzegorz Gałązka

Oto pełny zapis konferencji prasowej Ojca Świętego w tłumaczeniu na język polski:

Greg Burke:

Po pierwsze dziękuję. „Idźmy, módlmy się i pracujmy razem”. [hasło podróży]. Szliśmy, modliliśmy się kilka razy, a teraz musimy trochę popracować - a potem coś zjeść. Widzimy jednak, że wspólne chodzenie przynosi owoce: dzisiaj, gościnność. Widzieliśmy, że po wielu latach dialogu istnieje wzajemny szacunek i coś więcej: jest także przyjaźń. Ale wciąż jest wiele do zrobienia oraz wiele wyzwań, a to nas zazwyczaj interesuje: wyzwania. Może Wasza Świątobliwość chce powiedzieć coś najpierw ...

Papież Franciszek:

Dziękuję za waszą pracę! Był to dość ciężki dzień, przynajmniej dla mnie. Ale jestem zadowolony, bo różne rzeczy, które uczyniliśmy, czy to modlitwa na początku, a następnie dialog podczas obiadu były niezwykle piękne, i wreszcie Msza św. sprawiły, że jestem szczęśliwy. Męczą, ale to rzeczy dobre. Dziękuję bardzo. A teraz jestem do waszej dyspozycji.

Greg Burke:

Dobrze. Zacznijmy od Szwajcarów: Arnaud Bédat, z magazynu „L'Illustre”:

Arnaud Bédat:

Ojcze Święty, byłeś w Genewie, ale także w Szwajcarii. Jaki obraz, jakie ważne wydarzenia wywarły wrażenie na Waszej Świątobliwości podczas tego dnia?

Papież Franciszek:

Dziękuję. Sądzę, powiedziałbym - istnieje najpopularniejsze określenie: spotkanie. To był dzień różnorodnych spotkań. Właściwym słowem tego dnia jest spotkanie, a kiedy jedna osoba spotyka się z drugą i odczuwa z tego przyjemność, to zawsze dotyka serca. Były to spotkania pozytywne, piękne począwszy od dialogu z prezydentem [Konfederacji Szwajcarskiej - KAI], na początku, który był nie tylko zwykłą wymianą uprzejmości, ale głębokim dialogiem dotyczącym poważnych kwestii ogólnoświatowych i z inteligencją która wywarła na mnie wrażenie. Począwszy od tego. Potem spotkania, które wszyscy widzieliście... Natomiast to, czego nie widzieliście, to spotkanie przy obiedzie, które było bardzo głębokie w tym jak poruszano wielu tematów. Być może kwestią, której poświęciliśmy najwięcej czasu była młodzież, bo także wszystkie wyznania są zatroskane, w dobrym tego słowa znaczeniu, o młodzież. Również spotkanie przedsynodalne, które miało miejsce w Rzymie, począwszy od 19 marca przyciągnęło sporo uwagi, bo uczestniczyli w nim ludzie młodzi ze wszystkich wyznań, również agnostycy i przedstawiciele wszystkich krajów. Pomyślcie: 315 młodych i 15 tysięcy łączących się online, którzy „przychodzili i odchodzili”. Zapewne obudziło to szczególne zainteresowanie. Ale słowo, które być może podsumowuje dla mnie całą podróż to spotkanie. Doświadczenie spotkania. Nie czysta uprzejmość, nic czysto formalnego, ale ludzkie spotkanie. I to, między protestantami i katolikami – a to mówi wszystko... Dziękuję.

Greg Burke: Dziękuję, Wasza Świątobliwość. Teraz z grupy niemieckiej jest Roland Juchem z niemieckiej agencji CIC.

Roland Juchem:

Dziękuję, Ojcze Święty. Często mówisz o konkretnych krokach, jakie należy podjąć w ekumenizmie. Dzisiaj, na przykład, po raz kolejny odniosłeś się do tego, mówiąc: „Zobaczmy raczej, co można konkretnie uczynić, zamiast zniechęcać się tym, czego nie ma”. Biskupi niemieccy ostatnio, postanowili uczynić krok [w sprawie tak zwanej „interkomunii” - KAI]. Pytamy się zatem dlaczego abp Ladaria [Prefekt Kongregacji Nauki Wiary - KAI] napisał list, który wydaje się trochę, jak hamowanie awaryjne. Po spotkaniu 3 maja stwierdzono, że biskupi niemieccy powinni znaleźć rozwiązanie, na ile to możliwe jednomyślne. Jakie będą następne kroki? Czy konieczna będzie interwencja Watykanu, aby wyjaśnić, czy też biskupi niemieccy będą musieli dojść do porozumienia?

Papież Franciszek:

Dobrze. To nie jest nowość, ponieważ Kodeks Prawa Kanonicznego przewiduje to, o czym mówili biskupi niemieccy: Komunia św. w przypadkach szczególnych. I przyjrzeli się problemowi małżeństw mieszanych: czy jest to możliwe, czy niemożliwe. Jednakże Kodeks mówi, że biskup Kościoła partykularnego – to słowo jest ważne: partykularnego, jeśli kieruje diecezją - powinien zająć się tą sprawą: decyzja jest w jego rękach. Tak mówi Kodeks. Biskupi niemieccy widząc, że sprawa nie jest jasna oraz, że niektórzy księża podejmowani działania, nie uzgadniając ich z biskupem, chcieli zbadać tę kwestię i podjęli studium, które - nie chcę przesadzić – ale było prowadzone przez ponad rok, nie wiem dobrze, ale ponad rok, dobrze wykonane, dobrze zrobione. Studium jest ograniczające. Biskupi chcieli jasno powiedzieć to co znajduje się w Kodeksie. Także i ja przeczytałem ten dokument i mogę powiedzieć, że jest on restrykcyjny. Nie było w nim otwarcia się na wszystkich. Był on dobrze przemyślany, w duchu kościelnym. I chcieli to uczynić dla Kościoła lokalnego, a nie partykularnego. Doszło do tego, że miał on być dokumentem Niemieckiej Konferencji Biskupów. I tu tkwi problem, ponieważ Kodeks tego nie przewiduje. Przewiduje kompetencje biskupa diecezjalnego, ale nie konferencji episkopatu. Dlaczego? Ponieważ coś zatwierdzonego na konferencji episkopatu natychmiast staje się powszechne. I na tym polegała trudność dyskusji: nie tyle treść, ale to właśnie. Przysłali dokument; następnie odbyły się dwa lub trzy spotkania dialogu i wyjaśnienia; a arcybiskup Ladaria wysłał ten list, ale za moim przyzwoleniem, nie uczynił tego sam. Powiedziałem mu: „Tak, lepiej uczynić krok naprzód i powiedzieć, że dokument nie jest jeszcze dojrzały - tak stwierdzono w liście – i że kwestię trzeba jeszcze przestudiować”. Potem miało miejsce kolejne spotkanie i ostatecznie sprawę przestudiowano. Sądzę, że będzie to dokument wytyczny dla decyzji, aby każdy z biskupów diecezjalnych mógł zająć się tą sprawą, tak jak pozwala już prawo kanoniczne. Nie było to żadne wyhamowanie. Było to takie pokierowanie sprawą, aby postępowała właściwą drogą. Kiedy odwiedziłem kościół luterański w Rzymie, zadano mi takie pytanie i odpowiedziałem zgodnie z duchem Kodeksu Prawa Kanonicznego, duchem, którego teraz poszukują [biskupi]. Może nie było właściwej odpowiedzi w odpowiednim czasie, jest trochę zamieszania, ale o to chodzi. W Kościele partykularnym Kodeks na to pozwala; w Kościele lokalnym nie można tego zrobić, ponieważ było by to powszechne. O to chodzi.

Roland Juchem:

Czy Kościół lokalny to konferencja episkopatu? Papież Franciszek:

... tak to konferencja. Ale konferencja może studiować i udzielać wskazówek, aby pomóc biskupom w radzeniu sobie z konkretnymi przypadkami. Dziękuję.

Greg Burke:

Teraz z grupy języka hiszpańskiego Eva Fernández z radia hiszpańskiego Cope.

Eva Fernández:

Dziękuję, Ojcze Święty. Widzieliśmy, że również Sekretarz Generalny Światowej Rady Kościołów mówił o pomocy dla uchodźców. Ostatnio widzieliśmy wypadek statku „Aquarius” oraz inne przypadki, a także rozdzielanie rodzin w Stanach Zjednoczonych. Czy Wasza Świątobliwość sądzi, że niektóre rządy wykorzystują instrumentalnie dramat uchodźców? Dziękuję.

Papież Franciszek:

Wiele mówiłem o uchodźcach, a kryteria te to co, powiedziałem już wcześniej: „Przyjmować, chronić, promować i integrować”. Są to kryteria dotyczące wszystkich uchodźców. Ponadto powiedziałem, że każdy kraj musi to czynić z cnotą rządzenia, czyli roztropnością, ponieważ kraj powinien przyjąć tylu uchodźców, ile może i tylu ile może zintegrować: integrować, to jest wykształcić, dać pracę... To, powiedziałbym, jest planem spokojnym, naznaczonym pogodą ducha dla uchodźców. Tutaj doświadczamy fali uchodźców uciekających przed wojną i głodem. Wojna i głód w wielu krajach Afryki, wojny i prześladowania na Bliskim Wschodzie. Włochy i Grecja bardzo szczodrze przyjmowały. Dla Bliskiego Wschodu - w odniesieniu do Syrii - Turcja przyjęła bardzo wielu; Liban, wielu: Liban ma tylu Syryjczyków, ilu jest Libańczyków; a następnie Jordania i inne kraje. Także Hiszpania ich przyjęła. Istnieje problem związany z handlem migrantami. I jest jeszcze problem z przypadkami, kiedy wracają, bo powinni powrócić: istnieje taki przypadek... Nie znam dobrze warunków porozumienia, ale jeśli są na wodach libijskich, muszą powrócić... I zobaczyłem tam zdjęcia więzienia handlarzy. Handlarze natychmiast oddzielają kobiety od mężczyzn: kobiety i dzieci idą Bóg wie gdzie... Tak czynią handlarze. Znam także przypadek, kiedy handlarze podpłynęli do statku, który przyjmował uchodźców z łodzi i powiedzieli: „Dajcie nam kobiety i dzieci, a zabierzcie mężczyzn”. To czynią handlarze. A więzienia handlarzy, dla tych którzy powrócili, są straszne, są straszne. Takie rzeczy widywano w lagrach II wojny światowej. Także okaleczenia, tortury... A potem wrzucają ich do masowych grobów, mężczyzn. Właśnie dlatego rządy troszczą się, aby nie wracali i nie wpadli w ręce tych ludzi. Istnieje światowy niepokój. Wiem, że rządy mówią o tym i chcą znaleźć porozumienie, a także zmienić Porozumienie Dublińskie. W Hiszpanii mieliście przypadek tego statku, który przybył do Walencji. Ale całe to zjawisko jest chaosem. Problem wojen jest trudny do rozwiązania; również problem prześladowania chrześcijan na Bliskim Wschodzie, a także w Nigerii. Ale problem głodu można rozwiązać. Wiele rządów europejskich myśli o pilnym planie inwestowania w tych krajach, inteligentnego inwestowania, aby dać pracę i wykształcenie, te dwie rzeczy. W krajach, z których pochodzą ci ludzie. Ponieważ – nikogo nie obrażając, ale to prawda – w zbiorowej podświadomości istnieje straszne powiedzenie: „Afryka musi być wykorzystana” - Africa es para ser explotada. To tkwi w podświadomości: „Oh, to Afrykańczycy! ...”. Ziemia niewolników. A to musi się zmienić wraz z tym planem inwestycji, edukacji, rozwoju, ponieważ lud afrykański ma wiele bogactw kulturowych. Mają też wielką inteligencję: dzieci są bardzo inteligentne i mogą, przy dobrym wykształceniu, zajść daleko. To będzie droga średnioterminowa. Ale w tej chwili rządy muszą zgodzić się na postęp w tej nagłej sytuacji. To, tutaj w Europie.

Przejdźmy do Ameryki. W Ameryce istnieje duży problem migracyjny w Ameryce Łacińskiej. Istnieje także problem migracji wewnętrznych. W mojej ojczyźnie występuje problem migracji z północy na południe; ludzie opuszczają wieś, bo nie ma pracy i udają się do dużych miast i istnieją tam mega-miasta, slumsy, i wszystkie te rzeczy ... Ale jest też migracja zewnętrzna do innych krajów, oferujących pracę. Mówiąc konkretnie, do Stanów Zjednoczonych. Zgadzam się z tym, co mówią biskupi tego kraju. Jestem po ich stronie. Dziękuję.

Greg Burke:

Dziękuję, Wasza Świątobliwość. Teraz grupa angielska: Deborah Castellano Lubov z agencji Zenit.

Deborah Castellano Lubov:

Dziękuję, Wasza Świątobliwość. W swoim dzisiejszym przemówieniu podczas spotkania ekumenicznego, odniosłeś się Ojcze Święty do ogromnej mocy Ewangelii. Wiemy, że niektóre Kościoły należące do Światowej Rady Kościołów to tak zwane „Kościoły pokoju”, które sądzą, że chrześcijanin nie może używać przemocy. Przypomnijmy, że dwa lata temu w Watykanie odbyła się konferencja mająca na celu ponowne rozważenie doktryny „wojny sprawiedliwej”. Moje pytanie jest następujące: Czy Wasza Świątobliwość sądzi, że to dobry pomysł, aby Kościół katolicki dołączył do tych tak zwanych „Kościołów pokoju” i odstawił na bok teorię „wojny sprawiedliwej”. Dziękuję.

Papież Franciszek:

Wyjaśnienie: dlaczego mówi Pani, że istnieją „Kościoły pokoju”?

Deborah Castellano Lubov:

Są uważane za „Kościoły pokoju”, ponieważ mają ideę, że osoba używająca przemocy nie może być uważana za chrześcijanina.

Papież Franciszek:

Dzięki, rozumiem. Włożyła Pani palec w ranę... Dzisiaj, w porze obiadu pewien pastor powiedział, że być może pierwszym prawem człowieka jest prawo do nadziei. Bardzo mi się to spodobało i jest nieco „w tym temacie”. Rozmawialiśmy o współczesnym kryzysie praw człowieka. Myślę, że muszę zacząć od tego, aby dotrzeć do Pani pytania. Wyraźnie widać kryzys praw człowieka. Mowa o prawach człowieka, ale wiele grup lub niektóre kraje dystansują się od tego. Tak, mamy prawa człowieka, ale... nie ma siły, entuzjazmu, przekonania, nie powiem sprzed 70 lat, ale 20 lat temu. Jest poważne zjawisko, ponieważ musimy zobaczyć przyczyny. Jakie przyczyny sprawiły, że do tego doszliśmy? Że dzisiaj prawa człowieka są względne. Również prawo do pokoju jest względne. To kryzys praw człowieka. Myślę, że musimy to dokładnie przemyśleć.

Następnie tak zwane „Kościoły pokoju”. Sądzę, że wszystkie Kościoły, które mają tego ducha pokoju, muszą zebrać się razem i pracować razem, jak powiedzieliśmy w dzisiejszych przemówieniach, zarówno ja, jak i inne osoby, które zabrały głos. Mówiono też o tym podczas obiadu. Jedność dla pokoju. Dzisiaj pokój jest koniecznością, ponieważ istnieje ryzyko wojny... Ktoś powiedział: jeśli dojdzie do trzeciej wojny światowej, to wiemy, z użyciem jakiej broni, ale jeśli będzie kolejna, czwarta, to będzie prowadzona na kije, bo ludzkość zostanie zniszczona. Zaangażowanie na rzecz pokoju to poważna sprawa. Kiedy myślimy o pieniądzach, które są wydawane na zbrojenia! Z tego powodu „Kościoły pokoju”: ale jest to Boży nakaz! Pokój, braterstwo, zjednoczona ludzkość... I wszystkie konflikty. Nie możemy rozwiązywać ich tak jak Kain, ale trzeba je rozwiązywać poprzez negocjacje, dialog i mediację. Na przykład przeżywamy kryzys w mediacji! Mediacja, która jest bardzo cenną formą prawną, przeżywa dziś kryzys. Kryzys nadziei, kryzys praw człowieka, kryzys mediacji, kryzys pokoju. Ale ponadto, jeśli Pani mówi, że istnieją „Kościoły pokoju”, zadaję sobie pytanie: czy istnieją „Kościoły wojny”? Trudno to zrozumieć, to trudne, ale są z pewnością pewne grupy, i powiedziałbym w prawie wszystkich religiach, małe grupy, nieco upraszczając powiem „fundamentalistów”, którzy dążą do wojen. Również my, katolicy, mamy także i tych, którzy zawsze dążą do zniszczenia. I bardzo ważne, aby mieć to przed oczami. Nie wiem, czy odpowiedziałem...

Mówią mi, że ludzie proszą o kolację, że nadeszła odpowiednia chwila, aby dolecieć z pełnym żołądkiem...

Chcę tylko powiedzieć jasno jedno słowo: że dzisiaj był dzień ekumeniczny, właśnie ekumeniczny. I podczas obiadu powiedzieliśmy coś pięknego, co wam pozostawiam, abyście to przemyśleli i zastanowili się nad tym: w ruchu ekumenicznym musimy usunąć ze słownika jedno słowo: prozelityzm. Jasne? Nie może współistnieć ekumenizm z prozelityzmem, trzeba wybrać: albo jesteś człowiekiem o duchu ekumenicznym, albo jesteś „prozelitą”.

Dziękuję. Nadal będę mówił, bo to lubię,ale...

A teraz, niech przyjdzie substytut [w Sekretariacie Stanu - KAI], ponieważ to ostatnia podróż, którą odbywa wraz z nami. Obecnie zmieni „kolor” [stanie się kardynałem - KAI]: ale nie ze wstydu! Chcemy go pożegnać i aby to uczcić będzie sardyński tort.

Abp Giovanni Angelo Becciu:

Dziękuję! To podwójna niespodzianka, że zostałem wezwany i podziękowano mi w waszej obecności. A potem sardyński tort... dobrze!, Spróbuję go z przyjemnością. Naprawdę dziękuję Ojcu Świętemu za tę okazję, ale także tak bardzo za wszystko, za wszystko, ponieważ pozwolił mi na to cudowne doświadczenie, by sporo podróżować wraz z nim. Na początku mnie przestraszył, gdy powiedział: „Nie, nie będę wiele podróżował” – czy Wasza Świątobliwość o tym pamięta? A potem, po jednej podróży dodawał drugą i kolejną. Wtedy powiedzieliśmy: „Na szczęście, powiedział, że będzie ich niewiele!”, a było ich wiele. Wspaniałe doświadczenie: widzieć Ojca Świętego odważnie szerzącego Słowo Boże. Moja posługa to tylko pomóc mu w tym. Dziękuję wam wszystkim i tym, którzy nam pomogli. Dziękuję.

Papież Franciszek:

Smacznego, dobrej kolacji i dziękuję bardzo. I proszę was, módlcie się za mnie. Dziękuję.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem