Reklama

Wszystko po to, by żyć

2016-12-28 14:21

Agnieszką Busz
Edycja rzeszowska 1/2017, str. 6-7

Archiwum o. Benedykta Pączka
Z dziećmi w szkole

O. Benedykt Pączka – misjonarz w Republice Środkowoafrykańskiej (RCA) o Bożym Narodzeniu w Afryce w rozmowie z Agnieszką Busz

AGNIESZKA BUSZ: – Święta Bożego Narodzenia to czas, który zazwyczaj spędzamy przy rodzinnym stole z najbliższymi, ale to nie są pierwsze Święta, które Ojciec spędza bardzo daleko od domu rodzinnego w Konieczkowej...

O. BENEDYKT PĄCZKA: – Tak, to już 20 lat, kiedy jestem poza rodzinnym domem. W domu było rodzinnie, we wspólnocie zakonnej inaczej, tutaj na misjach jeszcze inaczej! Jednak Boże Narodzenie jest to samo i Jezus, który rodzi się, jest ten sam, bez względu na to, gdzie jesteśmy. Jezus rodzi się w stajni, bez przyjaciół i sztucznych ogni, bez okrzyków radości i chwały, bez czerwonego barszczu z uszkami czy pierogami z kapustą. Rodzi się, aby żyć. I w naszym życiu zakonnym są też takie chwile, bez krzyków i chwały, czasem z bólem i samotnością, którą znosimy tutaj na misjach. Po co to wszystko? Aby żyć!

– Jak wygląda Boże Narodzenie w Afryce?

– Przede wszystkim nie ma śniegu, średnia temperatura to 30 stopni Celsjusza. Nie ma także tradycji choinki czy prezentów bożonarodzeniowych. Ci, którzy są chrześcijanami, przychodzą do kościoła na Mszę św. Wcześnie rano dzieci chodzą od domu do domu, śpiewając piosenkę „Noel Noel e sala ngia” – „Boże Narodzenie, radujcie się...” i dalej – „Jezus się narodził!”. Śpiewając, liczą na cukierki lub jakieś drobne pieniądze. W RCA nie ma takich tradycji jak w Polsce, ta rodzinność świąt nie jest tak bardzo zaakcentowana jak u nas. Tutaj rodzina jest zawsze ze sobą, praktycznie się nie rozstaje. Jeden mały dom, a w nim 8-10 osób ciągle razem. Rodzina afrykańska nie jest taka jak w Europie – każdy mieszka gdzie indziej i ciężko się spotkać. Tutaj ludzie żyją ze sobą razem, uprawiają pole, świętują razem – nie ma tylu możliwości co w Europie, aby wyjeżdżać do pracy, na uczelnie. Przemieszczanie także nie jest tak popularne. Transport publiczny jest ograniczony i nie dla wszystkich dostępny. Ktoś, kto przyjeżdża z Polski, w sercu nosi tradycje, tutaj w RCA trzeba je zostawić i zmierzyć się z inną rzeczywistością.

– Wszystkie symbole i zwyczaje, z którymi spotykamy się w Polsce, mają nam pomóc w prawdziwym przeżywaniu narodzin Jezusa, który dla każdego z nas rodzi się na nowo. Coraz częściej o tym zapominamy, skupiając się przede wszystkim na tym, co drugorzędne. Czy wiara ludzi w Afryce jest głębsza, mocniejsza, bo nie towarzyszy jej ta cała przedświąteczna krzątanina, zakup prezentów, ubieranie choinki itp.?

– Nie ma tutaj prezentów, choinki, zakupów. Ludzie mają czas na wszystko. Jeżeli przygotowują posiłek, nie musi on być ustalony na konkretną godzinę. Wystarczy, że będzie. Kiedy? Kiedy zostanie przygotowany. Tutaj nikt się nie spieszy, aby gdzieś biec dalej, jeżeli ktoś jest zaproszony, to przychodzi i czeka na rozwój wydarzeń. Wiara tutejszych ludzi jest prosta, ciągle jeszcze mocno osadzona na tradycji, tradycji ojców, matek, tradycji rodzinnych i nieraz to one są mocniejsze niż wiara w Jezusa. Dam taki przykład: 14 marca 2015 r. koło mojej misji, na głównej drodze, zostało zabitych osiem osób. Ludzie bali się tam pojechać, aby zabrać ciała i pogrzebać je. Kilka osób przyszło do nas, aby o to poprosić. Wzięliśmy samochód i pojechaliśmy. Pięć ciał leżało koło drogi, trzy znaleźliśmy dalej w buszu. Ludzie bali się dotykać ciał i wkładać na nasz samochód. Kiedy jechaliśmy z nimi do naszego miasteczka, wszyscy się odwracali, nie chcieli patrzeć na ciała zabitych swoich braci. Pytałem dlaczego i wtedy otrzymałem odpowiedź: jeżeli dotykasz zmarłych od broni, patrzysz na nich, takie nieszczęście może przyjść na ciebie lub twoją rodzinę. Po pogrzebaniu ciał, według ich tradycji, trzeba zabić kozę i posmarować swoje piersi krwią. Kiedy o tym się dowiedziałem, strasznie się zdenerwowałem i na kazaniu pytałem: czyja krew gładzi nasze grzechy – krew kozy czy Krew Chrystusa, czyja krew ma większą wartość – krew kozy czy Krew Chrystusa? I to właśnie jest jeden z przykładów przeżywania ich wiary.

– Udało się Ojcu przenieść, wprowadzić jakieś polskie tradycje w afrykańską kulturę?

– Dokładnie rok temu, po raz pierwszy w historii tych wiosek, gdzie pracowałem, zorganizowałem pierwszą wigilię dla trzech wiosek. Powiedziałem moim katechistom, którzy opiekują się wioskami, aby taką wigilię przygotowali. Wszystko im wytłumaczyłem, dałem pieniądze na zakup kilku worków mąki manioku, napojów i powiedziałem, że kiedy zaświeci pierwsza gwiazdka, rozpalimy ognisko, przeczytamy Ewangelię, po niej krótkie słowo, i zasiądziemy do wspólnego posiłku chrześcijan. Tak też to miało miejsce, jednak niektórzy już wcześniej przed moim przybyciem musieli zakosztować napojów lokalnych, bo byli pijani... Chętnie jedli, inni z wioski przyglądali się, pytając, co to takiego – około 200 osób je razem posiłek. Później odprawiliśmy Mszę św. jako pasterkę i zabawa trwała. Nie wiem do której, ale znając tych chrześcijan, pewnie aż do rana.

– Tęskni Ojciec za polskimi Świętami ze śniegiem za oknem i kutią na stole?

– Kiedy byłem w Polsce, często jeździłem na nartach, kochałem ten sport. Teraz jest nieco inaczej. Codziennie, kiedy wstaję, widzę słońce i skwar, który nieraz mocno przeszkadza. Tęsknię za zimą i mrozem – czasem chciałbym zmarznąć i poczuć, co to jest zimno. Stół polski noszę głęboko w swoim sercu i staram się nie myśleć o nim za dużo, ponieważ można się nabawić depresji. Są nowe warunki, nowe zwyczaje, nowe powołanie, na które, na ile mogę, staram się odpowiadać.

– Czy Afrykańczycy składają sobie życzenia?

– Nie słyszałem, aby była to ich tradycja, w jakiś sposób tak... ale raczej skupiają się na swojej kuchni i tym, co zostało przygotowane do jedzenia. Chciałbym, aby moi rodacy życzyli mi, abym sprostał zadaniu, do którego powołał mnie Bóg, abym nie był zgorszeniem dla ziemi rzeszowskiej i mojej parafii z Niebylca. Proszę Was wszystkich o modlitwę w mojej intencji i osób, z którymi pracuję. Proszę, westchnijcie za dzieła, z którymi będę się zmagał, za Radio Siriri (w jęz. sango oznacza pokój), którego jestem dyrektorem i szkołę muzyczną, którą otwieram w mieście Bouar pod koniec stycznia 2017 r. Zapraszam Was do śledzenia mnie na moim profilu Facebooka. A dla tych, którzy chcieliby osobiście kontaktować się, wysyłam mój adres: paczkabenedykt@gmail.com.
Zostańcie z Bogiem i niech Bóg Wam błogosławi.

Fr. Benoit Pączka OFMCap – misjonarz z RCA, e-mail: paczkabenedykt@gmail.com, tel.: 00236 75587370

Tagi:
wywiad misje misjonarz

Misyjna Jutrzenka z afrykańskim biskupem

2018-05-02 09:46

Monika Jaworska
Edycja bielsko-żywiecka 18/2018, str. V

Misjonarze z naszej diecezji, którzy posługują w Tanzanii, przyjechali wraz z tamtejszym Biskupem do Skoczowa, by opowiedzieć o realiach życia chrześcijan w Afryce i zobaczyć program artystyczny w wykonaniu dzieci z Misyjnej Jutrzenki

MR
Młodzi misjonarze z bp. Renatusem Nkwande

W kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Skoczowie 19 kwietnia była sprawowana Msza św., której przewodniczył ordynariusz diecezji Budna w Tanzanii bp Renatus Nkwande w koncelebrze z misjonarzami: ks. Piotrem Koszykiem, ks. Grzegorzem Drewniakiem i miejscowymi kapłanami. Goście przybili do Skoczowa, by opowiedzieć o realiach życia chrześcijan w Afryce i zobaczyć program artystyczny w wykonaniu dzieci z Misyjnej Jutrzenki.

Biskup odprawiał Mszę św. i wygłosił kazanie w języku suahili powszechnie używanym w Afryce Środkowej. Misyjna Jutrzenka w imieniu własnym i całej parafii przekazała Biskupowi dar materialny na misje. – Cieszę się, że dzieci i młodzież modlą się oraz włączają w oprawę liturgii. Aby widzieć przyszłość naszego Kościoła, musimy główny nacisk położyć na rozwój dachowy dzieci i młodzieży – zaznaczył bp Nkwande, Po liturgii dzieci zaprezentowały występ słowno-muzyczny i opowiedziały o działalności wspólnoty. – Głównym celem naszego koła jest pomoc misjonarzom w dalekich krajach. Wspieramy ich poprzez modlitwę oraz organizujemy różne akcje, aby zebrać pieniądze na cele misyjne. Spotykamy się co tydzień i spędzamy miło czas ze sobą, poznając życie ludzi w innych krajach. Przygotowujemy przedstawienia i modlimy się za misje – powiedziały dziewczynki Ola i Sandra ze wspólnoty.

– Początkowo nasze koło tworzyły osoby dorosłe. W 1994 r. powstał pomysł utworzenia koła misyjnego dzieci. Od tego czasu przez kolejne 24 lata młodzi ludzie spotykają się raz w tygodniu po to, aby nieść pomoc potrzebującym na całym świecie w ramach Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci. Teraz my kontynuujemy to dzieło – dodała Ania. Misyjna Jutrzenka może pochwalić się także „adopcją serca” dziewczynki mieszkającej w Madagaskarze czy też ubiegłorocznymi kwestami i kiermaszami organizowanymi na wsparcie misji w Tanzanii i Kenii. 20 maja wspólnota zorganizuje kolejny kiermasz na rzecz misji.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Pomyślny finał sprawy Mateusza z Przemyśla

2018-05-23 12:52

Michał Bruszewski

Pytanie na śniadanie/tvp

Historia Mateusza, który obiecał śmiertelnie chorej mamie, że zajmie się dziećmi, odbiła się szerokim echem w ogólnopolskich mediach. Dziś sprawa, dzięki pomocy prawników Ordo Iuris, znalazła swój pomyślny finał w Sądzie Rejonowym w Przemyślu.

Sąd ustanowił 22-letniego Mateusza z Przemyśla opiekunem zastępczym dla piątki jego rodzeństwa. W sprawę byli zaangażowani prawnicy Ordo Iuris.

Mateusz, po śmierci matki zrezygnował z dalszej edukacji i złożył wniosek o ustanowienie go pieczą zastępczą dla rodzeństwa. W końcu lutego 2017 r. sąd, na czas trwania postępowania, ustanowił go opiekunem małoletnich i zobowiązał do współpracy z asystentem rodziny, który na bieżąco składał sprawozdania z wykonywania opieki przez 21-latka. W toku postępowania w sprawę włączyli się prawnicy Ordo Iuris, reprezentując Mateusza Słysza przed sądem. Na ich wniosek sąd przeprowadził postępowanie dowodowe z zeznań świadków, opinii pracowników opieki społecznej i opiniodawczego zespołu Sądowych Specjalistów.

Półtora roku od rozpoczęcia postępowania, 23 maja 2018 r., sąd wydał postanowienie, w którym ustanowił Mateusza pieczą zastępczą dla rodzeństwa. Pozbawił też władzy rodzicielskiej ojców dzieci, którzy wcześniej porzucili rodzinę.

„Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że mimo młodego wieku i licznych trudności związanych z wychowywaniem piątki dzieci, Pan Mateusz, przy skutecznej pomocy asystenta rodziny i pracowników opieki społecznej, daje rękojmię do właściwego wykonywania opieki i władzy rodzicielskiej nad swoim rodzeństwem. Z pełnym uznaniem odnosimy się do decyzji sądu, gdyż ostatecznie reguluje status prawny małoletnich z uwzględnieniem silnej więzi emocjonalnej pomiędzy nimi a Panem Mateuszem” – komentuje orzeczenie mec. Maciej Kryczka.

Orzeczenie jest nieprawomocne.

Mateusza z Przemyśla reprezentowali mec. Piotr Sura, mec. Łukasz Roga, mec. Jerzy Kwaśniewski, mec. Maciej Kryczka z Instytutu Ordo Iuris.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Abp Ryś: Kościół w Polsce musi przestawić sie na bardziej indywidualną pracę z wiernymi

2018-05-25 14:18

tk / Warszawa (KAI)

Kościół w Polsce musi przejść od duszpasterstwa masowego do towarzyszenia człowiekowi w wymiarze indywidualnym – ocenia abp Grzegorz Ryś. Podczas śniadania prasowego w siedzibie KAI metropolita łódzki uznał, że trzy kluczowe obszary wymagające intensywniejszej pracy Kościoła to rodzice dzieci pierwszokomunijnych, młodzież po bierzmowaniu i powołania.

Artur Stelmasiak

Abp Ryś podkreślił, że jednym z głównych wyzwań dla Kościoła w Polsce jest odejście od modelu duszpasterstwa masowego na rzecz bardziej indywidualnego towarzyszenia w wierze. Stwierdził, że na obradach Episkopatu biskupi konstatują niekiedy, że nie bardzo wiedzą, co to znaczy towarzyszyć duchowo młodym ludziom. Przyznał, że księża w Polsce „jak ognia” boją się podjąć takiego rodzaju towarzyszenia. Zdarza się, że nie doświadczają go nawet klerycy przygotowujący się w seminariach do kapłaństwa, a więc osoby szczególnie potrzebujące takiego towarzyszenia.

„To jest wyzwanie do zejścia z poziomu pracy z grupą, masą, z procentami do pracy, która ma wymiar indywidualny, osobisty, przełożony na lata. To jest co, czego w Kościele w Polsce musimy się uczyć, i im szybciej te lekcje przerobimy tym lepiej” – stwierdził abp Ryś dodając: „nie można pracować z młodzieżą, musimy pracować z młodymi”.

Powołując się na ankietę przeprowadzoną wśród kilku tysięcy łódzkich maturzystów gość KAI wskazał, że dla 94 badanych najważniejszą wartością jest rodzina, na wiarę wskazało 38 proc. Zwracając uwagę na fakt, że aż 78 proc. młodych nie szuka ważnych wartości życiowych w religii, abp Ryś pytał: „Co myśmy z tymi młodymi zrobili, mając ich w dużym procencie na katechezie, w Kościele, na spowiedzi”.

„Zrobiliśmy z Pana Boga pojęcie, abstrakcję, definicję. Z wiary zrobiliśmy kawałek pobożności, praktyk, kilku zasad, z którymi się zgadzam lub nie” – ubolewał abp Ryś.

Rodzina pozostaje też głównym środowiskiem, w którym młodzi ludzie poszukują ważnych dla siebie wartości, natomiast aż 78 proc. nie poszukuje tych wartości w religii – zwrócił uwagę metropolita łódzki. Nie znaczy to przy tym, że nie są to osoby religijne – dodał abp Ryś przestrzegając przed formułowaniem uproszczonych sądów.

11 proc. maturzystów określiło siebie jako niewierzących, 38 proc (najwyższy wskaźnik w pytaniu o wiarę) podało, że są „wierzący na swój sposób”, 10 proc,. to osoby mocno zaangażowane w życie Kościoła, tzn. należące do różnych grup, ruchów itp. „Pozostali to różne odcienie szarości” – powiedział abp Ryś.

Z badań przeprowadzonych pod kierunkiem prof. Kai Kaźmierskiej wynika też duże przywiązanie młodych do rodziny. 65 proc. spośród chodzących do kościoła deklaruje, że idzie tam z rodziną, a 74 proc., że Boże Narodzenie i Wielkanoc to przede wszystkim święta rodzinne i z ochotą uczestniczą wtedy rodzinnych spotkaniach przy stole. „Bardzo zależy im na tym, by być wtedy z rodziną, choćby się mieli wynudzić” – zauważył abp Ryś. Dodał jednocześnie, że święta te mają charakter przede wszystkim religijny jedynie dla 38 proc. maturzystów.

„Wszyscy zachwycają się deklaracjami, że dla młodych najważniejszą wartością jest rodzina, tylko że oni nie przeżywają tej wartości w sposób religijny. To nie jest tak, że wiara kształtuje obraz rodziny i przeżywanie rodziny” – stwierdził gość KAI. Jego zdaniem przed Kościołem stoi zadanie pokazanie życia rodzinnego w kontekście Ewangelii. „Najwyraźniej coś tu przegrywamy, i to poważnie” – przyznał dodając, że podkreślanie wartości rodzinnych nie musi oznaczać postrzegania jej przede wszystkim jako miejsca przekazywania i kształtowania wiary. „Wiara nie kształtuje rodziny, powstaje więc pytanie co ona w ogóle kształtuje, skoro młodzi nie szukają w religii wartości istotnych życiowo” – zauważył abp Ryś.

Z badań łódzkich maturzystów wynika, że seks przed ślubem za niedopuszczalny uważa 6,7 proc., antykoncepcję – 6 proc., kohabitację przed ślubem za niedopuszczalną uważa 3,7 proc. Takie wyniki, zaznaczył abp Ryś, przyniosła ankieta przeprowadzona po całorocznej katechezie na temat narzeczeństwa, rodziny i życia seksualnego.

Metropolita łódzki wskazał na trzy obszary, które, według niego, wymagają intensywnych działań Kościoła w Polsce. Pierwszy, to praca z rodzicami dzieci pierwszokomunijnych. „Oczekujemy, że do wiary mają prowadzić te dzieci rodzice, ale oni sami mają zasadniczy kłopot z wiarą” – zauważył gość KAI. Dodał, że chodzi to pokolenie rodziców, które przeszło przez cały program katechezy szkolnej – od przedszkola, poprzez podstawówkę, gimnazjum i liceum. „Teraz mają duży problem z tym, jak przekazać wiarę swoim dzieciom” – przyznał abp Ryś.

Drugi obszar to młodzież po bierzmowaniu. Sakrament ten, wskazywał metropolita łódzki, musi być traktowany bardziej jako sakrament inicjacji a nie dojrzałości. Kościół w Polsce nie wypracował zaś żadnej propozycji dla młodych po bierzmowaniu. „To bardzo poważny grzech zaniedbania” – podkreślił abp Ryś dodając, że „życie zaczyna się po bierzmowaniu”. Odejście w tym czasie od Kościoła tak wielu osób jest winą Kościoła a nie młodzieży, bowiem powinna ona „po drodze” otrzymać szereg propozycji angażujących ich w Kościół. „Tych propozycji nie ma i dlatego nam gną” – skonstatował.

Trzecim obszarem wymagającym intensywniejszego zaangażowania Kościoła są powołania. „Można każdego roku udawać, że nie mamy kryzysu powołań, ale to jest bzdura” – stwierdził abp Ryś. Jego zdaniem konieczny jest namysł nad tym, jak dziś budzić powołania, bowiem, „to jest być albo nie być dla Kościoła w Polsce”. Jednym ze sposobów poradzenia sobie z kryzysem powinno być przejście na indywidualna pracę z młodymi.

W śniadaniu prasowym zorganizowanym przez Katolicka Agencją Informacyjną uczestniczyli dziennikarze z czołowych polskich mediów - katolickich i świeckich.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem