Reklama

Niepozorne życie

2016-12-15 10:01

Ks. Jerzy Krawczyk
Edycja lubelska 51/2016, str. 4

Łukasz Sobaszek

Jak długo trwa pamięć o bliskich, którzy odeszli? To zależy, ile miłości nam zostawili i jaką pustkę stworzyli swoim odejściem. Wiesław Myśliwski zapisał, że „nieraz po całym życiu zostają jedynie pozory, że się żyło”. Z pewnością życie ks. Dominika Maja nie było pozorowane. Mimo mijającego czasu pamięć o nim jest wciąż żywa. Pamiętają go zarówno rodacy, jak i parafianie, wśród których posługiwał.

W 40. rocznicę narodzin dla nieba, 12 listopada, w kościele parafialnym w Rzeczycy Księżej została poświęcona tablica poświęcona jego osobie. Na uroczystej Liturgii pod przewodnictwem ks. inf. Kazimierza Bownika zebrali się krewni, przyjaciele, byli parafianie i rodacy ks. Dominika Maja. Następnego dnia swojego proboszcza wspominali mieszkańcy Bychawy, którzy mimo upływu lat odwołują się do jego dziedzictwa. Obchody te połączone były z promocją książki pt. „ks. Dominik Maj – Kapłan Serca Bożego”.

Święty kapłan

Dlaczego ten kapłan cieszy się tak wielką popularnością, mimo że od jego śmierci dzieli nas tyle lat? Niech wyjaśni to pewne wydarzenie. Zbierając wspomnienia o ks. Dominiku, odwiedziłem schorowanego, przeszło 90-letniego kapłana. Siedział przy biurku, jakby nieobecny przeglądał jakieś dokumenty. Kiedy wyjawiłem mu cel wizyty, ożywił się, uśmiechnął, zadumał i po chwili ze łzą wzruszenia powiedział: – Ks. Dominik Maj… Ks. kan. Dominik Maj to był święty kapłan. To nie jest odosobniona opinia, ale słowa powtarzające się jak refren na ustach zarówno osób duchownych, jak i świeckich.

Reklama

Dominik Maj urodził się 21 sierpnia 1908 r. w Rzeczycy Księżej nieopodal Kraśnika. Od dzieciństwa wykazywał głęboką wiarę i pragnienie pójścia drogą powołania. Po ukończeniu Gimnazjum Biskupiego w Lublinie wstąpił seminarium duchownego, które ukończył w 1930 r. Ze względu na młody wiek nie mógł przyjąć święceń, dlatego podjął obowiązki prefekta w Bychawie, gdzie po przyjęciu święceń kapłańskich (15 lutego 1931 r.) pozostał jako wikariusz. Kolejne placówki to wikariat w Fajsławicach (1932-36), probostwo w Lipinach (1936-37) oraz probostwo w Łaszczowie, gdzie zastała go wojna. Ostatnia parafia była związana z osobą szambelana papieskiego Stanisława Starowieyskiego, działacza Akcji Katolickiej, z którym tworzyli zgrany duet.

19 czerwca 1940 r. został aresztowany i przez prochownię w Zamościu i Zamek Lubelski trafił do obozów koncentracyjnych: najpierw Sachsenhausen, a później Dachau, gdzie otrzymał numer 22403. Ks. Dominik bardzo szybko stał się bliskim współpracownikiem ks. Stefana Frelichowskiego, podejmując kierownictwo duchowe na IV izbie 28 bloku. Jako jeden z pierwszych kapłanów w obozie zaczął odprawiać konspiracyjne Msze św.; nosił ze sobą Komunię św. i udzielał jej proszącym. Był „chodzącym tabernakulum”. Udzielił Wiatyku ks. Antoniemu Zawistowskiemu oraz przygotował na śmierć Stanisława Starowieyskiego i niezliczoną liczbę innych współwięźniów.

Dawał z siebie wszystko

Po wyzwoleniu z obozu służył Polakom w Austrii. Na prośbę bp. Stefana Wyszyńskiego w maju 1947 r. wrócił do Polski i objął probostwo w Bobach. W 1958 r. został przeniesiony do Bychawy, gdzie pełnił swoje obowiązki do śmierci. Zmarł 12 listopada 1976 r. w Krakowie podczas wizyty u s. Sylwiny, nazaretanki. Jego pogrzeb stał się spontaniczną manifestacją, gromadząc wielkie rzesze ludzi. Już wtedy padły pierwsze opinie o świętości tego kapłana. Dziś, mimo upływu lat, na bychawskim cmentarzu wciąż palą się znicze na grobie tego kapłana. Wciąż żywa jest pamięć o przyjacielu dzieci i młodzieży. Wciąż są ludzie, którzy powtarzają, że to święty kapłan. Wciąż przechowują pamiątki po nim jakby to były relikwie…

Można powiedzieć, że ks. Dominik Maj pozornie wiódł zwyczajne życie. Zawsze życzliwy, z miłością wychodzący naprzeciw każdego człowieka. Przyjaciel dzieci i młodzieży, całkowicie oddany Matce Bożej. Prosty ksiądz, którego największym zmartwieniem była troska, aby jego parafianie poszli razem z nim do nieba. Nie oznaczało to, że nie troszczył się o sprawy materialne. Wręcz przeciwnie, dbał o powierzone swojej opiece kościoły i nie zapominał o świątyni w Rzeczycy. Parafianie przychodzili do niego po pomoc materialną oraz duchową i nigdy nie odeszli bez potrzebnego wsparcia. Jednak działalność ks. Maja nie wszystkim się podobała. Został zaliczony do grupy księży reakcjonistów i stale inwigilowany, ale pozostał niezłomny. Mimo represji tworzył kościoły filialne, aby umożliwić ludziom dostęp do sakramentów. Wszystkie działania zaczynał od modlitwy.

Jego posługę można streścić w słowach, jakie znaleziono przy nim w dniu śmierci. Na obrazku miał własnoręcznie zapisany cytat z o. Bernarda Kryszkiewicza: „Chcę żyć dla najbiedniejszych i najnieszczęśliwszych. Pożera mnie pragnienie niesienia skutecznej pomocy najbardziej potrzebującym. Za wszelką cenę, niezmordowanie. Ułatwiać życie innym. Dawać z siebie wszystko, dla siebie nie żądać niczego – ani wdzięczności, ani zrozumienia, ani oceny. Nie czekać, aż bliźni przyjdzie do mnie z kłopotem, ale samemu iść, aby pytać, okazać pragnienie służenia pomocą i pomagać”.

Tagi:
rocznica

75. rocznica pacyfikacji Różańca

2018-04-18 12:13

Joanna Ferens
Edycja zamojsko-lubaczowska 16/2018, str. V

Religijno-patriotyczne uroczystości upamiętniające 75. rocznicę pacyfikacji wsi Różaniec odbyły się w parafii św. Antoniego Padewskiego

Joanna Ferens
Okolicznościowa akademia w wykonaniu uczniów miejscowej szkoły

Uroczystości rozpoczęły się od złożenia wieńców pod pomnikiem upamiętniającym ofiary niemieckich zbrodni. Następnie tragiczną historię mieszkańców Różańca przypomniał sołtys Różańca II Czesław Larwa. – Niemcy otoczyli w nocy z 17 na 18 marca obszar od „szosy” Tarnogród – Sieniawa do granicy Ruda Różaniecka o długości ok. 35 km. By nikt nie wydostał się z pierścienia zamontowali karabiny maszynowe. 18 marca z samego rana podpalili pierwsze budynki. Ogień szybko ogarnął drewniane zabudowania wsi na długości ok. 5 km. Nie możemy zapominać o tej zbrodni ani o jej ofiarach, bo „umarłych wieczność dotąd trwa, dopóki pamięcią im się płaci” – wskazał.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Nowe władze Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich

2018-04-21 21:15

Ewa Oset

Katolickie Stowarzyszenie Lekarzy Polskich podsumowało dotychczasową działalność i wybrało nowe władze na kolejną kadencję podczas Walnego Zgromadzenia, które miało miejsce 21 kwietnia br. w Częstochowie, w auli Tygodnika Katolickiego „Niedziela”.

Ewa Oset

Dotychczasowa prezes – dr n. med. Wanda Terlecka, założycielka i pierwsza ordynator oddziału chorób płuc Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Częstochowie, sprawowała tę funkcję przez dwie kadencje, od 2010 r. - Przynależność do Stowarzyszenia łączy się z tym, że wymagamy od siebie więcej, by więcej z siebie dać innym ludziom, a przede wszystkim pacjentom – powiedziała dr Terlecka. Jej działalność na polu zawodowym i społecznym została doceniona m.in. przez Kapitułę Honorowej Nagrody Zaufania. Do jej rąk trafił niedawno „Złoty OTIS” 2018. To nagroda przyznawana co roku osobom zmieniającym oblicze ochrony zdrowia.

Zobacz zdjęcia: Walne Zgromadzenie Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich

Podczas Walnego Zgromadzenia dotychczasowa prezes przedstawiła działania podejmowane przez Katolickie Stowarzyszenie Lekarzy w ciągu ostatnich ośmiu lat. Były to m.in. spotkania modlitewno-formacyjne, podczas których polecano Bogu żyjących i zmarłych lekarzy polskich, a także cały naród polski, zjazdy okolicznościowe, konferencje naukowe. Członkowie Stowarzyszenia prowadzili też działalność charytatywną, brali udział w pielgrzymkach, a przede wszystkim byli odważnym głosem katolickich lekarzy. Upominali się o ochronę życia ludzkiego, zajmując stanowisko w obronie nienarodzonych, stosowania naprotechnologii zamiast in vitro, szkodliwości i zakazu w Polsce tabletki „Ella one”, eutanazji. Solidaryzowali się z lekarzami, np. z prof. dr. Bogdanem Chazanem czy dr Wandą Półtawską, autorką „Deklaracji wiary”, którzy za swoje poglądy i przyznawanie się do Chrystusa byli obiektem nagonki ze strony niektórych mediów.

Zarząd Stowarzyszenia widzi potrzebę większej współpracy różnych środowisk medycznych w Polsce, a także pracowników służby zdrowia z kapłanami – duszpasterzami Służby Zdrowia i kapelanami szpitalnymi. Ma też nadzieję, że lekarze, zwłaszcza młodzi, jako ludzie sumienia będą przyznawać się w życiu zawodowym i społecznym do swojej wiary.

Nowym prezesem KSLP, wybraną na najbliższe cztery lata, została dr Elżbieta Kortyczko z Oddziału Śląskiego. Jak powiedziała, priorytetem jej działań jako prezesa będzie kontynuowanie dotychczasowej linii Stowarzyszenia oraz próba szukania odpowiedzi na problemy, jakie niesie współczesny świat, szczególnie w odniesieniu do bezwarunkowego szacunku wobec życia ludzkiego. Wiceprezesami zostali: prof. dr hab. Alina Midro, genetyk kliniczny z Białegostoku oraz prof. dr hab. Bogdan Chazan, ginekolog położnik z Warszawy. Ustępująca prezes została przez Walne Zgromadzenie obdarzona tytułem honorowy prezes Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich.

Spotkanie katolickich lekarzy poprzedziła Msza św. w redakcji „Niedzieli”, sprawowana przez biskupa pomocniczego archidiecezji częstochowskiej Andrzeja Przybylskiego, krajowego duszpasterza Służby Zdrowia – ks. dr. Arkadiusza Zawistowskiego oraz ks. inf. Mariana Mikołajczyka. Podczas homilii Ksiądz Biskup podkreślił, że zmartwychwstały i żyjący w Kościele Chrystus nadal chce uczyć wszystkich ludzi o Bogu i prowadzić ich do swego Ojca. Potrzebuje do tego ludzi, w tym lekarzy. Lekarzy żyjących wiarą. Do takich należą niewątpliwie członkowie Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich.

Katolickie Stowarzyszenie Lekarzy Polskich powstało w 1994 r. Inicjatywa zrodziła się w czasie obchodów Światowego Dnia Chorego na Jasnej Górze, w obecności kard. Fiorenzo Angeliniego i bp. Adama Dyczkowskiego. Pierwsze Walne Zgromadzenie miało miejsce również na Jasnej Górze, 21 maja 1994 r. Stowarzyszenie, które posiada regionalne oddziały, nosi imię bł. ks. Jerzego Popiełuszki. Duszpasterzem krajowym Służby Zdrowia jest od 2 lat ks. dr Arkadiusz Zawistowski z Warszawy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Stowarzyszenie Przyjaciół Ludzkiego Życia - 1%

Wielka Modlitwa Bez Granic

2018-04-22 08:37

Instytut Myśli Schumana organizator Wigilii Bez Granic i Wielkanocy Bez Granic zaprasza na Wielką Modlitwę Bez Granic w ramach Europejskiego Festiwalu Schumana 13 maja 2018 r. do Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie. I

Archiwum COB

nformacja szczegółowa w ulotce do zaproszenia na stronie http://europejskifestiwalschumana.com/ .

Prof. Zbigniew Krysiak, prezes Instytutu Myśli Schumana

Ryszard Krzyżkowski, wiceprezes Instytutu Myśli Schumana

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem