Reklama

100 modlitw za Polskę i kalendarz Katolika Patrioty

Uwiedź mnie, Panie…

2016-12-07 11:09

Agnieszka Bugała
Niedziela Ogólnopolska 50/2016, str. 16-17

cardoferrando/fotolia.com

Piyrsy pocątek miełości jest taki, ze się chłopcu u dziewcęcia cosi niewielkiego zwidzi. A dziywce nawet nie wiy, ze to mo – powiedział Władek Trebunia-Tutka u ks. Józefa Tischnera w „Historii filozofii po góralsku”

W Tischnerowskim arcydziele czytamy, że „może być na ten przykład chód – jak u sarny. Niesie się dziywce upłazym, a chłopcu się widzi, ze to bogini stąpo. A casym może to być oko, corne abo siwe – takie, ze w nim chłopiec jakiś inksy świat widzi. A może to być tyz i głos, taki perlisty, jakby fto korolami z grani suł. A casym chłopiec sóm nie wiy, cy to ta głowa, cy to ta noga, cy to te ocy, cy to te ząbki, cy sytko naroz”. I wybucha zakochanie – jego w niej, a czasem i odwzajemnione – jej w nim. Chcą wciąż ze sobą przebywać, rozmawiają o milionach spraw albo milkną nagle, bo cisza u zakochanych mieści wiele słów i wiele wyznań. Cisza u zakochanych mówi więcej niż długa przemowa.

Kocham Cię, odpowiedz

Weźmy filozoficzną myśl Władka Trebuni-Tutki i postawmy naprzeciw siebie Jezusa i człowieka. Pierwszy początek miłości jest tu taki, że się Bogu w człowieku wszystko spodobało. A człowiek, czasem przez całe życie, nawet nie wie, że to ma... I błąka się bez świadomości, ochrzczony katolik, że Bóg jest w nim zakochany do szaleństwa. Widzi Bóg w człowieku chód, jak u sarny, oczy wilgotne od wzruszeń i słyszy głos, który sam, w akcie stworzenia, wszczepił w jego gardło, aby mógł szeptać, śpiewać i krzyczeć, gdy nie daje już rady – ale człowiek, ochrzczony katolik, tego głosu nawet raz nie użyje, żeby zawołać do Boga.

W Bogu wybuchło ukochanie nas już w samej myśli, w której zapragnął nas stworzyć. Z czułością mówi o tym do Jeremiasza: „Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię” (Jr 1,5). Stworzył nas i zamieszkaliśmy w raju. Wprowadził swoją oblubienicę – człowieka, w przestrzeń czystego dobra i piękna, w przestrzeń swojej świętej Obecności. Uwiódł nas swoją dobrocią i miłosnym zachwytem nami, wystroił w klejnoty rajskiej rosy. A jednak daliśmy się zwieść Złemu...

Reklama

Czy Bóg może liczyć na wzajemność w miłości, którą nas ukochał i którą wciąż chce wyznawać?

Uwiodłeś mnie, Panie

Miłość często wyraża się w uwodzeniu, ciągłym oczarowywaniu drugiego. My, ludzie, uwodzimy listem miłosnym, szeptanym wyznaniem w czasie kolacji przy świecach, pocałunkiem na powitanie, SMS-em z serduszkiem, powłóczystym spojrzeniem, zapachem perfum, pierścionkiem, szarlotką, śniadaniem na trawie. Czasem uwodzimy podświadomie: on chce się podobać jej, ona jemu. Zakochani znajdują tysiące sposobów, aby wciąż być atrakcyjnym, chcianym, ale też by zachwycać się atrakcyjnością drugiego i wyrażać chcenie go. A jak uwodzi nas Bóg?

Ks. prof. Mariusz Rosik, wybitny wrocławski biblista, mówi, że kiedy biblista słyszy o „uwodzeniu”, natychmiast przychodzą mu na myśl narzekania Jeremiasza: „Uwiodłeś mnie, Panie, a ja pozwoliłem się uwieść” (Jr 20,7). Bóg uwiódł proroka z Anatot przez słowo. Słowo, które niczym ogień trawiło jego ciało. Uwodzicielska moc chrześcijaństwa tkwi w Słowie Wcielonym. To właśnie osobista, głęboka, wręcz intymna więź z Jezusem stanowi o sile przyciągania chrześcijaństwa. – Często przyłapuję się na tym – mówi ks. Rosik – że nie myślę o chrześcijaństwie jako o religii, lecz jako o relacji, o więzi przyjaźni, o zauroczeniu Tym, którego największym marzeniem jest moje szczęście.

Ta relacja, intymna więź, jest więzią miłości. Najpełniej wyraziła się wtedy, gdy Jezus po morderczej drodze krzyżowej zawisł na krzyżu. Z przebitego boku wypłynęły krew i woda – symbole naszego chrztu i Eucharystii. To był moment, gdy z boku nowego Adama narodziła się nowa Ewa, czyli Kościół. I to jest też moment nazwany przez teologów zaślubinami Chrystusa i Kościoła. Dlaczego mówimy o krzyżu, gdy mówimy o uwodzeniu i miłości? Dlatego, że zaślubiny to decyzja zakochanych, którzy chcą być ze sobą na zawsze, bo już nie potrafią inaczej. Bóg naprawdę nie potrafi być bez nas. Dlatego przyjął krzyż. Uwodzicielska moc chrześcijaństwa pochodzi z krzyża. Czy jest jakiś inny bóg, który dał się za ciebie poharatać gwoździami, wyśmiać i wyszydzić przez motłoch?

Opowiadał kiedyś ks. Stanisław Orzechowski, znany duszpasterz studentów, że często, jako katechecie, młodzież stawiała mu pytanie: „Czy to było potrzebne? Czy takie cierpienie Jezusa było potrzebne?”. Nie umiem odpowiedzieć – mówił „Orzech”. – Nie wiem, czy był potrzebny Krzyż, nie wiem, czy było potrzebne tak straszne biczowanie, ale wiem, że aby nastąpiło Zbawienie, Odkupienie, odnowienie człowieka, musiała być Miłość. Musiała być Miłość... I właśnie w Krzyżu wyraziła się ta Miłość. Jezus hańbiące drzewo zamienił w znak miłości. „Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią”... W tym momencie miłość Chrystusa zadała cios Złemu. Nie doczekał się tego, czego się spodziewał, że Chrystus odpłaci nienawiścią. Nie, On odpłacił miłością. I to jest Jego zwycięstwo, i tę miłość Chrystus kładzie między sobą, między śmiercią, a nami – tłumaczył ks. Orzechowski.

To są Jego podarunki dla oblubienicy – Wcielenie, śmierć na krzyżu, Zmartwychwstanie, odkupienie i życie wieczne dla nas. Bo On naprawdę chce z nami spędzić wieczność.

Kocham Cię, rozkwitaj

Najbardziej pożądanymi słowami, które chce usłyszeć każdy normalny człowiek, są słowa: „kocham cię” – mówi ks. Orzechowski. – Wielu ludzi nie wiem, co by dało, żeby te słowa usłyszeć. Czasem są takie intencje mszalne: żeby mnie pokochał, i ja się w takich intencjach chętnie modlę – dodaje. – Kocham cię. Co to znaczy? To znaczy: nigdy cię nie skrzywdzę! Możesz się mnie nie bać! Mąż, mówiąc „kocham”, mówi: nigdy od ciebie nie odejdę, chyba że sama odejdziesz... Choćby mi się nogi wykrzywiły, choćbym wyłysiał, co się może zdarzyć, ale nie opuszczę cię! I zawsze ci będę służył. Tobie, a nie sobie! I to jest człowiek zdolny do miłości. A co to znaczy: zdolny do miłości? Wyobraźmy sobie taką sytuację: jest Kalasanty i jest Prakseda. Kalasanty mówi Praksedzie, że ją kocha, ale Prakseda, która to słyszy, ma swoje doświadczenia i obciążenia. Pochodzi z rodziny, w której nie ma ojca, mama zastępuje go w tej roli i sama, mocno zraniona, warunkuje miłość do córki: zjesz grzecznie zupkę, to cię mama będzie kochała, a jak przyniesiesz szóstkę z matematyki, to cię mama będzie bardzo kochała. I wbiła Praksedzie do głowy, że miłość zawsze musi być czymś opłacona, że nie jest za darmo. Co się teraz dzieje? – pyta ks. Orzechowski. – Dziewczyna zaczyna się zastanawiać: co muszę mu dać w zamian, czego on ode mnie chce, skoro kocha? Zaczyna się ambaras, który może doprowadzić do tragedii. Ci młodzi mówią różnymi językami! Niepokojące jest to, że wzrasta liczba ludzi, dla których „kocham cię” oznacza kontrakt na własność: mam cię. A „kocham” to znaczy: zrobię wszystko, abyś rozkwitał. Róża rośnie, żeby zakwitnąć. Człowiek jest po to, żeby się rozwijać, kwitnąć, i ta, która kocha, ma zrobić wszystko, żeby jej ukochany kwitł. Ten, który kocha, ma zrobić wszystko, by jego ukochana zakwitła – tłumaczy ks. Orzechowski.

To samo, tylko w sposób doskonały, sprawia wyznanie Boga. Jego „kocham cię”, jeśli tylko damy radę je usłyszeć, sprawia, że porzucamy dawne życie, złe przyzwyczajenia, grzeszne praktyki. Jego „kocham” dokonuje rewolucji. Chcemy tylko z Nim, tak jak On, bez rozstań, choćby chwilowych. Chcemy grzać się w Jego świetle i słuchać Jego głosu. To jest przecież zakochanie! Dlatego są ludzie, którzy nie wyobrażają sobie Mszy św. bez Komunii św., dnia bez adoracji Najświętszego Sakramentu, poranka bez znaku krzyża na przywitanie, a gdy przechodzą obok kościoła, jak bł. Pier Giorgio Frassati uchylają czapki, żeby Go pozdrowić, i machają dyskretnie w stronę kościoła, gdzie On mieszka w zimnym tabernakulum. Zakochani chcą ze sobą ciągle przebywać, dlatego Bóg chce z nami być przez cały czas i nigdy – jak mówi papież Franciszek – „nie znudzi Mu się przebaczanie nam”. Najbardziej pożądanymi słowami, które chce usłyszeć od nas Bóg, są słowa: „kocham Cię”...

Kocham Cię, przebaczam

W lipcu bieżącego roku, w czasie Mszy św. sprawowanej w Krakowie, bp Grzegorz Ryś mówił o św. Marii Magdalenie. Wielu cytowało jego homilię, przesyłano sobie pliki z jej nagraniem. Dlaczego? Bo udało mu się wytłumaczyć, z jakiego powodu Maria Magdalena pokochała Jezusa. Nie mówił: dobrze, że nawróciła się z grzesznego życia, za które, być może, poszłaby prostą drogą do piekła. Relacja Marii Magdaleny z Jezusem to historia miłości, historia kobiety, która pokochała, dlatego że została pokochana – tłumaczył Ksiądz Biskup. Ewangelia mówi, że Maria Magdalena prowadziła w mieście grzeszne życie. Ewangeliści mówią też, że Jezus wypędził z niej siedem złych duchów. To znaczy, że był taki moment w jej życiu, iż zło przenikało ją w pełni. Po spotkaniu z Jezusem wszystko się zmieniło.

Po zmartwychwstaniu Jezusa Maria Magdalena przez wiele lat wiodła życie pustelnicy. – Wytłumaczenie dla tych trzydziestu lat na pustelni jest tylko jedno – mówił bp Ryś: – jak doznasz takiej miłości, to żadna inna cię nie zadowoli. Ona doświadczyła takiej miłości od Jezusa, że potrzebowała już tylko czasu, żeby być z Nim razem, sam na sam. Przez trzydzieści lat nie znudzi ci się to, co będzie do ciebie mówił Jezus, choćby się powtarzał. Bo słuchasz Tego, który cię kocha, i mówisz do Tego, którego kochasz. A właściwie pewnie jest tak, że im dłużej jesteście razem, to tym bardziej milczycie, nie musicie już nic mówić.

Kocham Cię, uśmiechnij się

Podzielił się kiedyś słynny „Orzech” radosną anegdotą, prawdziwą, po prowadzonych rekolekcjach u sióstr niepokalanek. Otóż na jedne z rekolekcji przyjechały również absolwentki sióstr. Spotkały się w refektarzu. Trwają serdeczne rozmowy, miła atmosfera, aż nagle jedna z absolwentek, już mężatka, w sile wieku, zaczęła się troszeczkę skarżyć i mówi:

– Mój ślubny już się zestarzał, już ledwie, ledwie...

A wtedy przełożona sióstr, która z nią rozmawiała, odrzekła:

– A mój się nie starzeje!

I tamta nagle oczy zrobiła... a potem się uśmiechnęła. Świetny dowcip siostry przełożonej: „Mój się nie starzeje!”. A, no właśnie, zgadnij, koteczku, o Którym ona mówiła, ta uwiedziona siostra przełożona?

Tagi:
wiara

Z Niepokalaną modlili się o dar wiary

2018-12-09 21:58

Kamil Krasowski

Diecezjalna Grupa Modlitewna św. Ojca Pio w Zielonej Górze 8 grudnia zorganizowała „Wieczór z Niepokalaną”. Czuwanie wpisywało się w obchodzoną tego dnia uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.

Karolina Krasowska
Uczestnicy spotkania modlili się za swoje rodziny i o dar wiary dla tych, którzy ją utracili

Spotkanie odbyło się w parafii św. Alberta, a poprowadził je opiekun wspólnoty ks. Krzysztof Hojzer. Uczestnicy sobotniego nabożeństwa modlili się o dar wiary dla tych, którzy ją utracili. – Spotykamy się dzisiejszego wieczoru, żeby prosić Niepokalaną o dar wiary. Matka Najświętsza w sposób niezwykły pokazała nam swoim człowieczeństwem i zawierzeniem Panu Bogu, czym jest wiara i jaką łaską jest wiara, którą daje Bóg. Chcielibyśmy ją dzisiaj poprosić, aby takiej wiary nas nauczyła, ale też ją ofiarowała. Przez Jej Niepokalane Poczęcie, niezwykłą świętość chcemy prosić Boga, aby takiej łaski nam udzielił – powiedział ks. Krzysztof.

Spotkaniu towarzyszyła szczególna modlitwa za rodziny i tych wszystkich, którzy utracili swoją wiarę, a każdy z uczestników nabożeństwa otrzymał Cudowny Medalik oraz błogosławieństwo.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

U Pani z Guadalupe

Alicja Rafalska
Niedziela Ogólnopolska 50/2010, str. 25

Graziako / Niedziela

W ponaddwudziestomilionowym mieście Meksyk metro jest zawsze pełne. Na początku grudnia każdego roku tłok jest jednak szczególny. Ze stacji La Villa-Basilica tłum idzie na Calzada de Guadalupe. Ubrani w różnobarwne stroje meksykańscy Indianie tańczą, śpiewają i niosą morze kwiatów. Wszystko dla Matki Bożej z Guadalupe - Pani Meksyku.

Objawienia u stóp Tepeyac

Dlaczego właśnie na początku grudnia tak wiele ludzi nawiedza meksykańskie sanktuarium w Guadalupe?
Prawie pięćset lat temu w podbitym przez Hiszpanów imperium Azteków miały miejsce trzy objawienia Maryi. Niedaleko piramid w Teotihuacan, u stóp wzgórza Tepeyac na przedmieściach dzisiejszego Mexico City, Maryja ukazywała się Indianinowi Juanowi Diego. Przekazała wtedy życzenie, by w tym miejscu zbudować kaplicę, aby wszyscy potrzebujący pomocy i wsparcia mogli je znaleźć u litościwej i kochającej Matki. Działo się to między 9 a 12 grudnia 1531 r.
Aby przekonać do swego przesłania hiszpańskiego biskupa, który nie dowierzał opowieściom biednego Indianina, pięknie ubrana Pani kazała Juanowi Diego Cuauhtlatoatzinowi (co w języku náhuatl znaczy „mówiący orzeł”) zebrać na wzgórzu róże. Juan Diego - w środku zimy - zebrał kwiaty, zawinął je w płaszcz i przyniósł biskupowi Juanowi de Zumárraga. Gdy je wysypał, na płaszczu ukazał się wizerunek Maryi. Kazała siebie nazywać „Santa Maria Virgen de Guadalupe”.
Kaplicę zbudowano dość szybko, potem powstała bazylika. Na pamiątkę tych zdarzeń dzień 12 grudnia czci się w Meksyku w sposób szczególny.

Niezwykły wizerunek na tilmie

Wizerunek Matki Bożej powstał na płaszczu Juana Diego utkanym z włókien agawy. Po wnikliwych badaniach w znacznym powiększeniu nie widać na nim pociągnięć pędzla. Badania chemiczne agawowych włókien z obrazu, wykonane przez niemieckiego noblistę Richarda Kuhna, wykazały, że w pobranych próbkach nie można zidentyfikować ani organicznych, ani nieorganicznych materiałów, używanych kiedyś przez artystów. Nie jest to na pewno obraz wykonany zgodnie z prawidłami sztuki malarskiej, na odpowiednio przygotowanym podkładzie. Poszczególne barwy są jakby oryginalnie przynależące do włókien z agawy. Zadziwia też wyjątkowa trwałość obrazu. Pomimo że ma on prawie 500 lat, a warunki, w jakich przebywał, nie były sprzyjające, wizerunek Santa Maria Virgen de Guadalupe skutecznie opiera się próbie czasu. Organiczny materiał tilmy nie ulega degradacji, a barwy są ciągle żywe. Wizerunek nie uległ też uszkodzeniu ani w roku 1921, kiedy to meksykańscy przeciwnicy religii chrześcijańskiej podłożyli ukrytą w bukiecie róż bombę, ani w roku 1985 r, gdy Meksyk nawiedziło potężne trzęsienie ziemi.
Obraz Pani z Guadalupe ma wiele nierozwiązanych zagadek. Za pomocą najnowszej aparatury optycznej prowadzone są badania źrenic Maryi, a interpretacja wyników zaskakuje wielu znawców przedmiotu. Badacze odkrywają też symboliczne znaczenie wielu elementów dekoracyjnych wizerunku. Konstelacja gwiazd tworząca kontury postaci Maryi jest, według obliczeń astronomów, zgodna z obrazem układu gwiazd z 9 grudnia 1531 r. Pod jednym wszakże warunkiem - jest to obraz „z góry”, a nie z ludzkiej, ziemskiej perspektywy.
Z racji wielu trudnych do wyjaśnienia faktów obraz Najświętszej Maryi Dziewicy z Guadalupe zaliczany jest do świętych nowożytnych acheiropitów. „Acheiropoietos” to wyraz grecki, który oznacza „nie ręką ludzką uczyniony”. Do grupy tej, w tradycji chrześcijańskiej, należy również m.in. chusta św. Weroniki i Całun Turyński.

Stara i nowa bazylika

Miasto Meksyk zbudowano w miejscu, w którym kiedyś było jezioro. Z powodu grząskiego podłoża, fundamenty starej, XVI-wiecznej świątyni, gdzie przechowywano wizerunek Matki Bożej, zaczęły „tonąć”. Konstrukcja bazyliki niebezpiecznie pękała. Postanowiono więc wybudować nową bazylikę. Zaprojektował ją meksykański architekt Pedro Ramírez Vásquez, który wcześniej projektował słynny aztecki stadion w Meksyku. Może właśnie dzięki tym doświadczeniom wpadł na pomysł okrągłej, szerokiej na sto metrów budowli, w której wizerunek Matki Bożej jest widoczny dla każdego z kilkudziesięciu tysięcy wiernych (tyle bowiem może pomieścić świątynia). Jest on umieszczony za ołtarzem, za którym na dolnym poziomie zbudowano mechanicznie przesuwane ruchome „ścieżki”, aby każdy mógł choć przez chwilę być blisko Pani z Guadalupe.
Co ciekawe, miejsce na chór znajduje się między ołtarzem a wiernymi, bo śpiew jest w meksykańskiej tradycji bardzo ważny. Często można usłyszeć tam słynnych meksykańskich mariachi. Zarówno w górnej, jak i w dolnej części bazyliki znajdują się liczne kaplice, a siedem bram do wnętrza bazyliki to odniesienie do siedmiu bram niebieskiego Jeruzalem. Nową bazylikę zbudowano w ciągu dwóch lat (1974-76).
Obok niej ciągle otwarta jest również stara bazylika. Z pajęczyną wzmacniających konstrukcji, jest miejscem modlitw nawiedzających sanktuarium pielgrzymów. To meksykańskie miejsce kultu jest bowiem drugim na świecie, po Bazylice św. Piotra w Rzymie, najczęstszym celem pielgrzymowania. Rocznie odwiedza je kilkanaście milionów wiernych.
Kiedyś wizerunek Morenity z Tepeyac był obiektem kultu Azteków i Hiszpanów. Kapliczki Jej poświęcone można teraz spotkać w Meksyku prawie wszędzie - w bankach, na dworcach czy w nowoczesnych centrach miast. W 1979 r. Jan Paweł II powiedział: „Jakże głęboka jest moja radość, że pierwsze kroki mojego pielgrzymowania prowadzą do Ciebie, Maryjo, w tym sanktuarium Ludu Bożego Meksyku...”, bo właśnie tam przybył z pierwszą swoją zagraniczną pielgrzymką w styczniu 1979 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Oświęcim: relikwie o. Pio przy celi śmierci św. Maksymiliana Kolbe

2018-12-12 21:14

rk / Oświęcim (KAI)

Relikwie słynnego stygmatyka, o. Pio z San Giovani Rotondo, które odwiedziły parafię franciszkańską w Harmężach, gościły także na terenie byłego niemieckiego obozu Auschwitz-Birkenau. Duszpasterz Grup Modlitwy św. o. Pio, franciszkanie konwentualni oraz bracia kapucyni z Włoch modlili się na dziedzińcu bloku 11 oraz w celi śmierci św. o. Maksymiliana na terenie Auschwitz.

Archiwum

Podczas modlitwy na terenie Miejsca Pamięci zakonnikom towarzyszyły relikwie św. o. Pio: bandaż z krwią, rękawica, którą nosił na stygmacie dłoni, i habit. Wcześniej relikwie nawiedziły parafię franciszkańską w pobliskich Harmężach.

„Możecie czuć się uprzywilejowani, ponieważ te relikwie na tydzień opuściły San Giovani Rotondo, aby m.in. odwiedzić Harmęże” – powiedział do wiernych o. Roman Rusek OFMCap, Krajowy Duszpasterz Grup Modlitwy św. o. Pio i odpowiedzialny za jego relikwie w Polsce.

W okolicznościowym kazaniu kapucyn przedstawił niezwykłość i prostotę o. Pio oraz zwrócił uwagę na szczególny dar tego charyzmatycznego zakonnika: zdolność przebaczenia innym. Duchowny mocno zaakcentował, że przebaczenie, którego mocą Chrystusowego kapłaństwa udzielał o. Pio, jest potrzebne szczególnie dzisiejszym małżeństwom, aby zachować ich wierność i trwałość.

Po zakończonej Eucharystii, sprawowanej przez miejscowego proboszcza o. Piotra Cubera, wierni mieli okazję indywidualnie uczcić relikwię świętego.

O. Pio urodził się 25 maja 1887 r. jako Francesco Forgione w Pietrelcina. W wieku 16 lat wstąpił do zakonu kapucynów otrzymując imię Pio. Mimo słabego zdrowia i ascetycznego trybu życia skończył studia teologiczne i w 1910 r. w katedrze w Benewencie otrzymał święcenia kapłańskie. W 1918 r. na dłoniach, nogach i piersi młodego kapucyna pojawiały się otwarte rany – stygmaty, które pozostały na jego ciele do końca życia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem