Reklama

Muzyka językiem Boga

2016-11-17 10:13

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 47/2016, str. 4-5

Biuro Prasowe Jasnej Góry
Na zdjęciach koncert w Bazylice Jasnogórskiej

22 listopada obchodzić będziemy liturgiczne wspomnienie św. Cecylii, męczennicy, patronki muzyki kościelnej. Z tej okazji do aktualnego wydania „Aspektów” dołączamy płytę „Duc in Altum” w wykonaniu zespołu muzyki sakralnej Orchestra Paradiso

Orchestra Paradiso, czyli Rajska Orkiestra, to projekt zespołu muzyki sakralnej, który skupia utalentowanych muzyków z całej Polski, w tym również z naszej diecezji.

Rajska Orkiestra

Płyta jest owocem warsztatów muzyki sakralnej Orchestra Paradiso, połączonych z rekolekcjami, które odbywały się w Wyższym Seminarium Duchownym w Paradyżu od 16 do 23 października 2015 r. i były połączone z trasą koncertową. Materiał na płytę został zarejestrowany 22 października ubiegłego roku przy okazji koncertu podczas Jesiennych Dni Muzyki Organowej i Kameralnej w bazylice archikatedralnej św. Stanisława Kostki w Łodzi. Inicjatorem projektu Orchestra Paradiso jest ks. Mateusz Szerwiński, obecnie wikariusz parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Łagowie. – Pomysł powstał, gdy byłem jeszcze alumnem w seminarium w Paradyżu. Od zawsze pragnąłem łączyć swoją pasję, grę na organach, z duszpasterstwem, ale też promować muzykę sakralną, poważną, bo nie ukrywam, że przez grę na organach w kościele i kontakt z taką muzyką doświadczyłem Pana Boga i zdecydowałem się na kapłaństwo – opowiada ks. Mateusz. – Do udziału w projekcie udało mi się zaprosić studentów i absolwentów akademii muzycznych m.in. w Bydgoszczy, Poznaniu, Warszawie i Wrocławiu, muzyków z całej Polski. Chcieliśmy zobaczyć, czy istnieje potrzeba formacji duchowej takich muzyków. Mamy w diecezjach bardzo wiele propozycji w postaci warsztatów muzyczno-liturgicznych czy rekolekcji dla organistów, natomiast śmiem twierdzić, że dla muzyków zajmujących się muzyką poważną takich rzeczy nie ma. Próbujemy coś robić od podstaw, często napotykamy na różne trudności i masę błędów przy tym popełniamy, ale jest to jakaś konkretna nauka – dodaje. Ks. Mateusz tłumaczy, że w planach orkiestry jest organizowanie corocznych rekolekcji połączonych z nagraniem płyty zawierającej dawkę dobrej, przemyślanej muzyki sakralnej prezentowanej później podczas koncertów. – Chcemy poprzez koncerty, modlitwę i uwielbienie przyciągać innych ludzi do Pana Boga, którego doświadczamy w muzyce i którego poznajemy poprzez formację duchową. Rajska Orkiestra ma swoją muzyką wprowadzać w przedsionek raju.

Wypłyń na głębię

Program zeszłorocznych nagrań i koncertów w związku z ich terminem skupiony był wokół osoby św. Jana Pawła II i nazywał się „Duc in Altum”, czyli wypłyń na głębię. – Dosłownie chodziło nam o „wypłyń na głębię wiary”. Program zaplanowany był wokół 6 tematów: Wiara, Bóg, Maryja, Wcielenie, Śmierć i Zmartwychwstanie. Muzycznie mogliśmy doświadczyć praktycznie całego roku liturgicznego. Muzyka odzwierciedlała treść tekstów, które były recytowane. Słowo i muzyka przeplatały się i pięknie ze sobą korespondowały – mówi ks. Mateusz. Muzycy zagrali koncerty w Zielonej Górze, Gorzowie, Krośnie Odrzańskim i Paradyżu. Perełką na ich trasie były natomiast koncerty w Bazylice Jasnogórskiej oraz w bazylice archikatedralnej św. Stanisława Kostki w Łodzi podczas Jesiennych Dni Muzyki Organowej i Kameralnej. – Festiwal w Łodzi jest organizowany od wielu lat i występuje tam bardzo wielu muzyków, organistów, wirtuozów z całego świata. Dla nas to był również wielki zaszczyt, że mogliśmy tam wystąpić, i to podczas koncertu finałowego, a przy okazji te koncerty stały się również możliwością wsparcia finansowego młodych ludzi, naszych muzyków – dodaje ks. Szerwiński. Orchestra Paradiso gra nie tylko w dużych, ale także w mniejszych parafiach. Muzycy występowali m.in. w Dąbroszynie (filia parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Kostrzynie nad Odrą), Słońsku, Łagowie czy Jordanowie. Artyści chcą docierać w różne miejsca diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, ale także całej Polski, nie tylko do dużych ośrodków, lecz i do mniejszych środowisk, gdzie są bardzo pozytywnie odbierani. – Wszędzie, gdzie byliśmy, a szczególnie na Jasnej Górze czy w Łodzi na festiwalu, projekt został odebrany z bardzo dużym entuzjazmem, osoby, które przychodziły na koncerty, wypowiadały się, że była to dla nich świetna muzyczna uczta duchowa. Przecież muzykę stworzył Pan Bóg, On jest twórcą wszelkiego piękna. Dla mnie i członków orkiestry muzyka jest językiem Boga.

Reklama

Wspólnota

Między członkami orkiestry zaczęły się wytwarzać pewna więź i wspólnota. – Nasi muzycy nieraz spotykają się z konkurencją, czasami z jakąś nieuczciwością, niesprawiedliwością, a Orchestra Paradiso ma być taką oazą dla muzyka, czyli grupą pozytywnych ludzi, którzy mają konkretny, określony cel. Chcemy, żeby między nami wytworzyła się wspólnota. To już się zaczyna tworzyć, bo ludzie, których zapraszam do koncertów, poznają się, spotykają się, mają ze sobą kontakt i to jest bardzo piękne – opowiada ks. Szerwiński. Są już duchowe owoce projektu. – Osobiście widzę, że Pan Bóg nieprzypadkowych ludzi podsyła do tego projektu. Przykładem jest chociażby jeden z muzyków uczestniczących w zeszłorocznych rekolekcjach, który podczas medytacji przeżył swoje nawrócenie. Był wtedy jeszcze przed sakramentem bierzmowania, Kościół i księży postrzegał raczej negatywnie, a tam nastąpiła jego stuprocentowa przemiana i stał się drugim głównym motorem napędowym projektu; bardzo angażuje się we wszelkiego rodzaju działania – dodaje ks. Mateusz. Muzycy chcą stworzyć pełen album płytowy. Ich wielkim marzeniem jest organizacja przyszłorocznych warsztatów, rekolekcji, nagrań i koncertów nie tylko w diecezji, ale w całym kraju.

Podwaliny duchowe

Warsztaty to – jak mówi ks. Mateusz – czas przygotowania muzycznego i duchowego. Muzycy każdy dzień rozpoczynają od modlitwy Słowem Bożym, medytacji, w którą są wcześniej wprowadzani; dowiadują się, na czym polega taka modlitwa. Fundamentem są medytacja i Eucharystia. – Dla tych, którzy uczestniczyli w ubiegłorocznych warsztatach w Paradyżu, wielkim odkryciem było, że tak można się modlić. Ewangelia stała się dla nich żywym Słowem, medytacja zaś rozmową z Bogiem – mówi kapłan. – Generalnie podczas takich warsztatów cały dzień spędzamy na tym, żeby dobrze przygotować muzykę. Aby dobrze przekazać treść utworów, konieczne jest danie konkretnych podwalin duchowych. Tak wyglądało to w zeszłym roku w Paradyżu. Poranek był poświęcony dla Pana Boga, następnie praca nad utworami, był też czas na budowanie wspólnoty przy kawie. Wieczór kończył się zwykle koncertem, ale na zakończenie dnia były jeszcze wspólna modlitwa i krótkie przygotowanie do porannej medytacji. Tak wyglądają warsztaty.

Tytaniczna praca

Pragnieniem osób zaangażowanych w dzieło jest, aby projekt był źródłem wsparcia finansowego dla muzyków. – Muzycy zajmujący się muzyką poważną, w przeciwieństwie do muzyków pop, wszystko robią sami, wykonują tytaniczną pracę; godziny spędzają przy instrumencie czy pracują nad głosem. Nierzadko za koncerty dostają marne grosze, a przecież też muszą się utrzymywać – mają do utrzymania rodziny, mieszkanie czy studia. Spora część tych osób, które spotkałem do tej pory przy realizacji koncertów, to osoby, które są w trudnej sytuacji materialnej. Dla niektórych udział w koncercie jest pewnym zastrzykiem finansowym. Wiem, ile pracy trzeba włożyć, żeby prezentować odpowiedni poziom, i boli trochę to, że takie osoby nie są należycie doceniane. Chcemy, żeby ci ludzie, za tę pracę w formie koncertów, zostali odpowiednio do swoich umiejętności, poziomu i włożonej pracy wynagrodzeni – tłumaczy ks. Mateusz – Czas warsztatów, nagrań i koncertów to 3-4 tygodnie pracy – dodaje.

Wola Boża

Ks. Mateusz zwraca uwagę, że projekt może stać się wizytówką naszej diecezji. – Ośmielamy się prosić Drogich Czytelników, aby nas wspierali, bo sami nie damy rady. Pieniądze, rzecz błaha niby, w perspektywie wieczności nic niewarta tak naprawdę, ale tutaj niestety w różnych działaniach pomagają albo stanowią przeszkodę. Jestem przekonany, że w projekcie tego zespołu i całej tej idei tkwi wielki potencjał dobra. Mamy błogosławieństwo Biskupa Diecezjalnego dla naszych działań, więc mamy pewność, że jest to wola Boża, ale potrzebujemy pomocy ludzi, którzy otworzą swoje serce i będą nas wspierać zarówno materialnie, jak i modlitewnie. Żeby dać próbkę tego, czym jest Orchestra Paradiso, dołączamy płytkę z zeszłorocznych warsztatów. Te pięć utworów to owoc dwóch nocy nagrań. Już teraz dziękujemy za wszelkie wsparcie i ufamy, że z Bożą pomocą pchniemy nasz projekt dalej.

Kontakt z zespołem Orchestra Paradiso pod adresem e-mail: orchestra.paradiso@paradisus.pl.

* * *

Świadectwa muzyków:

Ania, oboistka, Akademia Muzyczna w Poznaniu: – Orchestra Paradiso to świetny pomysł. W natłoku grania, gdzie 90% czasu spędzam z ludźmi, którzy nabijają się z Kościoła, taka alternatywa jest dla mnie. Czasami ciężko jest się modlić tym, co się robi, gdy to powszednieje. Wyważenie modlitwy i grania było idealne. Jedno z drugiego wynika, ale żeby to rozumieć, trzeba być rozkochanym w Panu Bogu. Cennym doświadczeniem tego czasu było dla mnie również mieszkanie w seminarium i poznanie życia innego od tego, które znam na co dzień.

Maria, skrzypaczka, Akademia Muzyczna w Poznaniu: – Pomysł, żeby połączyć muzykowanie z rekolekcjami jest rewelacyjny – jedyne takie eventy są organizowane dla organistów, a zapomina się, że inni instrumentaliści też mają duszę. To niecodzienne doświadczenie poczuć życie w seminarium „od środka” – szczególnie, gdy jest się kobietą.

Marta, sopranistka, Akademia Muzyczna w Poznaniu: – Trasa koncertowa połączona z formacją duchową podobała mi się. Nigdy wcześniej z czymś takim nie miałam do czynienia. Jest to cudowna inicjatywa i myślę, że warto kontynuować to dzieło. Wspaniale jest móc koncertować z muzykami z pasją. Co do wspólnej modlitwy i medytacji – to było naprawdę coś wspaniałego. Z początku podchodziłam do tego bardzo sceptycznie, ale pod koniec zrozumiałam, że przecież te wszystkie koncerty są na chwałę Bożą, więc modlitwa to podstawa. Czas spędzony w seminarium był szczególnie wyjątkowy.

Agnieszka, mezzosopranistka, Uniwersytet Muzyczny w Warszawie: – Muszę przyznać, że były to jedne z moich lepiej przeżytych rekolekcji.

Adam, fagocista, Akademia Muzyczna we Wrocławiu: – To było cenne doświadczenie, a zarazem wspaniała przygoda.

Tagi:
muzyka św. Cecylia

Częstochowscy rycerze św. Cecylii

2017-11-23 16:33

Wojciech Mścichowski

Wojciech Mścichowski
Bp Antoni Długosz, Tomasz Łękawa otrzymują wyróżnienia

W ramach tegorocznych obchodów XIX Święta Muzyki w Częstochowie, na szczególną uwagę zasłużył zorganizowany z inicjatywy Stowarzyszenia Przyjaciół Gaude Mater wraz ze Stowarzyszeniem Wspólnota Gaude Mater i spolecznością parafialną kościoła pw. Pierwszych Męczenników Polskich, koncert piosenkarski biskupa seniora arch. częstochowskiej, Antoniego Długosza pod znamienną nazwą: „Tylko miłosć nie ustaje”.

Tę swoistą śpiewaną katechezę poprzedziła uroczysta Msza św. w intencji twórców i wykonawców muzyki kościelnej, tych żyjących i tych, których Pan Bóg powołał do „chórów niebiańskich”, wszystkich którzy poprzez pełne wykorzystanie swoich muzycznych talentów upiększają liturgię, prowadząc innych do Chrystusa.

W słowie do zebranych biskup Antoni zwrócił uwagę, że muzyka kościelna głosi chwałę Bożą, niesie ze sobą radość, nadzieję i miłość.

Bohaterami cecyliańskich uroczystości stało się niezwykłe częstochowskie „trio”: biskup Antoni Długosz, łączący się duchowo, przebywający w szpitalu proboszcz parafii ks. prał Stanisław Jasionek i miejscowy organista, Tomasz Łękawa.

To dzięki nim, w ciągu minionych 10 lat częstochowski świat muzyczny wzbogacił się o kilkanaście płyt chwalacych Stwórcę, przypominających o potrzebie patriotyzmu, miłości do swoich „małych Ojczyzn”, roli cierpienia w życiu człowieka, ludzkiej życzliwości i wzajemnego poszanowania (część z nich zaprezentował „śpiewający Biskup” podczas koncertu).

Tutejszy proboszcz ks. prałat Stanisław Jasionek jest autorem blisko 80 tekstów piosenek śpiewanych przez biskupa Długosza, a Tomasz Łękawa kompozytorem i aranżerem znacznej ich większości.

ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ

Zobacz zdjęcia: Koncert bp. Antoniego Długosza

Tegoroczne wspomnienie św. Cecylii - patronki muzyków i chórów kościelnych stało się okazją do uhonorowania biskupa Antoniego Długosza oraz ks. prał. Stanisława Jasionka Złotymi Honorowymi Odznakami Zasłużony dla Województwa Śląskiego, a także Srebrną Odznaką Tomasza Łękawę, przyznaną przez Kapitułę Sejmiku Wojewódzkiego na wniosek Jana Szymy - przewodniczącego Stowarzyszenia Gaude Mater.

Uroczystej dekoracji dokonał Przewodniczący Sejmiku Województwa Śląskiego, Stanisław Gmitruk w towarzystwie Marty Salwierak – radnej Sejmiku Śląskiego. W uzasadnieniu zwrócono uwagę na zaangażowanie w/w na rzecz szeroko pojętej kultury, przekazywanie dziedzictwa myśli katolickiej kolejnym pokoleniom, poprzez dorobek muzyczny krzewienie postaw fundamentalnych dla wspólnoty katolickiej.

Wypełniona po brzegi świątynia pw. Pierwszych Męczenników Polski owacjami na stojąco i z pełnym przekonaniem przyjęła finałową piosenkę „Europo, nie możesz żyć bez Boga”, a słowa te popłynęły z Częstochowy wszędzie tam, gdzie tli się iskra wiary i biją chrześcijańskie serca.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Konsystorz 29 czerwca - 14 nowych kardynałów

2018-05-20 15:09

kg (KAI) / Watykan

Cieszę się, że mogę ogłosić, iż 29 czerwca odbędzie się konsystorz w celu mianowania 14 nowych kardynałów - powiedział Franciszek na zakończenie spotkania z wiernymi na modlitwie Regina Caeli 20 maja w Watykanie. Następnie wymienił nazwiska nominatów, wśród których znalazł się Polak, jałmużnik papieski abp Konrad Krajewski. Będzie to piąty konsystorz obecnego pontyfikatu. Na dotychczasowych czterech Ojciec Święty powołał w skład Kolegium Kardynalskiego 61 hierarchów z całego świata.

Grzegorz Gałązka

Oto imiona i nazwiska nowych purpuratów oraz pełnione przez nich urzędy:

1. Louis Raphaël I Sako – chaldejski patriarcha Babilonii,

2. Luis Ladaria – prefekt Kongregacji Nauki Wiary,

3. Angelo De Donatis – wikariusz generalny diecezji rzymski

4. Giovanni Angelo Becciu – substytut do spraw ogólnych Sekretariatu Stanu i delegat specjalny papieża przy Suwerennym Zakonie Rycerskim z Malty,

5. Konrad Krajewski – jałmużnik apostolski,

6. Joseph Coutts – arcybiskup Karaczi w Pakistanie,

7. António dos Santos Marto – biskup Leirii-Fátimy (Portugalia),

8. Pedro Barreto – arcybiskup Huancayo (Peru),

9. Desiré Tsarahazana – arcybiskup Toamasina (Madagaskar),

10. Giuseppe Petrocchi – arcybiskup L’Aquila (Włochy),

11. Thomas Aquinas Manyo – arcybiskup Osaki (Japonia).

Ponadto Ojciec Święty mianował kardynałami trzech innych duchownych, "którzy wyróżnili się za swą służbę dla Kościoła", ale przekroczyli już 80. rok życia i nie będą mogli brać udziału w konklawe. Oto oni:

12. Sergio Obeso Rivera – arcybiskup-senior Xalapa (Meksyk),

13. Toribio Ticona Porco – przełożony-senior prałatury terytorialnej Corocoro (Boliwia),

14. O. Aquilino Bocos Merino – klaretyn (Hiszpania).

Poprzednie konsystorze, zwoływane przez Franciszka, odbyły się kolejno: 22 lutego 2014 - 19 kardynałów, 14 lutego 2015 - 20, 19 listopada 2016 - 17 i 28 czerwca 2017 - 5, łącznie 61 nowych purpuratów.

Na pierwszym miejscu wykazu nowych kardynałów Franciszek wymienił patriarchę Babilonii dla Chaldejczyków abp Louisa Raphaela I Sako. Ten prawie 70-letni hierarcha stoi od 5 lat na czele katolickiego Kościoła chaldejskiego - najliczniejszej wspólnoty chrześcijańskiej w Iraku.

Oto krótki życiorys kardynała-nominata:

Louis Raphaël I Sako urodził się 4 lipca 1948 r. w mieście Zakho w pobliżu granicy iracko-tureckiej. Święcenia przyjął 1 czerwca 1974 r. jako kapłan chaldejskiej archieparchii (archidiecezji) mosulskiej. Pracował następnie duszpastersko w swym Kościele, a także był katechetą, mimo początkowych sprzeciwów władz w Bagdadzie. 24 października 2002 r. Synod Biskupów Chaldejskich wybrał go na arcybiskupa Kirkuku (sakrę elekt przyjął 27 września następnego roku).

W gronie 14 nowych kardynałów jest czterech jego współpracowników w Kurii Rzymskiej: arcybiskupi - Polak Konrad Krajewski, Hiszpan Luis Francisco Ladaria Ferrer oraz Włosi Angelo De Donatis i Angelo Becciu.

Abp Luis Francisco Ladaria Ferrer urodził się 19 kwietnia 1944 r. w miejscowości Manacor na Majorce. W 1966 r. ukończył wydział prawa Uniwersytetu Madryckiego, po czym wstąpił do Towarzystwa Jezusowego (jezuitów). 29 lipca 1973 r. przyjął święcenia kapłańskie. Ma za sobą studia na Papieskim Uniwersytecie Comillas w Madrycie i Wyższej Szkole Filozoficzno-Teologicznej św. Jerzego we Frankfurcie nad Menem. W 1975 r. uzyskał doktorat z teologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim i w tymże roku został profesorem teologii dogmatycznej na uniwersytecie Comillas. W 1984 r. stanął na czele wydziału teologicznego na Gregorianum, a w latach 1986-94 był wicerektorem tej uczelni. W latach 1992-97 był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej, a od 2004 r. do 2008 jej sekretarzem generalnym. Ponadto od 1995 r. był konsultorem Kongregacji Nauki Wiary. 2 sierpnia 2016 r. stanął na czele komisji ustanowionej przez Papieża Franciszka w celu przestudiowania kwestii diakonatu kobiet. 1 lipca 2017 r. Ojciec Święty mianował go prefektem Kongregacji Nauki Wiary.

Abp Angelo De Donatis urodził się 4 stycznia 1954 r., a święcenia kapłańskie przyjął 12 kwietnia 1980 r. Ukończył studia filozoficzne na papieskim Uniwersytecie Laterańskim oraz uzyskał kościelny licencjat z teologii moralnej na papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Początkowo pracował duszpastersko, a następnie był kierownikiem duchowym w seminarium rzymskim. Przez kilku lat był proboszczem parafii św. Marka na Kapitolu w centrum Wiecznego Miasta, którą przekształcił w ośrodek duchowości. Jest cenionym rekolekcjonistą, poświęcającym się szczególnie formacji kapłańskiej. Prowadził dni skupienia a także rekolekcje dla zakonników i zakonnic. W 2014 r. Ojciec Święty powierzył mu prowadzenie rekolekcji dla Kurii Rzymskiej. 14 września 2015 r. został mianowany biskupem pomocniczym diecezji rzymskiej, otrzymując stolicę tytularną Motula. Sakrę biskupią przyjął z rąk Papieża Franciszka 9 listopada 2015 r. 26 maja 2017 r. Ojciec Święty mianował go wikariuszem generalnym dla diecezji rzymskiej a jednocześnie archiprezbiterem bazyliki św. Jana na Lateranie.

Abp Angelo Becciu urodził się 2 czerwca 1948 r. w Pattada, niedaleko Sassari na Sardynii. Święcenia kapłańskie przyjął 27 sierpnia 1972 r. Należy do prezbiterium diecezji Ozieri. Uzyskał doktorat z prawa kanonicznego. 1 maja 1984 r. podjął pracę w służbach dyplomatycznych Stolicy Apostolskiej, w tym w Republice Środkowoafrykańskiej, Sudanie, Nowej Zelandii, Liberii, Wielkie Brytanii, USA. 15 października 2001 r. Jan Paweł II mianował go nuncjuszem w Angoli, gdzie w marcu 2009 r. gościł Benedykta XVI. Od 23 lipca 2009 r. był papieskim przedstawicielem na Kubie. Zna francuski, angielski, hiszpański i portugalski. 10 maja 2011 r. Benedykt XVI mianował go substytutem ds. ogólnych w Sekretariacie Stanu. Od 4 lutego 2017 r. jest też papieskim delegatem przy Zakonie Maltańskim.

Abp Konrad Krajewski urodził się w Łodzi 25 listopada 1963. W 1982 wstąpił do miejscowego Wyższego Seminarium Duchownego. W 1988 roku uzyskał magisterium z teologii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i tego samego roku, 11 czerwca przyjął święcenia kapłańskie z rąk ówczesnego biskupa łódzkiego Władysława Ziółka. Przez dwa lata pracował duszpastersko w swej diecezji. W 1990 roku podjął studia w zakresie liturgiki na Papieskim Instytucie Liturgicznym "Anselmianum", gdzie uzyskał w 1993 roku kościelny licencjat. W 1995 obronił doktorat z teologii ze specjalizacją w dziedzinie liturgiki na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu "Angelicum".

Po powrocie z Rzymu w 1995 był ceremoniarzem abp. Władysława Ziółka oraz wykładowcą liturgiki i dyrektorem biblioteki Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi. W 1997 roku, podczas wizyty Jana Pawła II w Polsce, zajmował się przygotowaniem liturgicznym wszystkich stacji. Od tegoż roku był prefektem swego dawnego Seminarium Duchownego w Łodzi, a 1 października 1998 podjął pracę w Urzędzie Papieskich Celebracji Liturgicznych. Od 12 maja 1999 do czasu mianowania go szefem Urzędu Dobroczynności Apostolskiej 3 sierpnia 2013 roku był ceremoniarzem papieskim. Sakrę biskupią przyjął 17 września 2013 w bazylice watykańskiej.

Był bliskim współpracownikiem św. Jana Pawła II. Przed kamerami telewizji publicznej, w filmie „Tajemnica Jana Pawła II”, podzielił się przejmującymi wspomnieniami o osobie Ojca Świętego.

W gronie 14 kardynałów nominatów jest 6 biskupów diecezjalnych. Poniżej zamieszczamy ich biogramy.

Abp Joseph Coutts, arcybiskup Karaczi w Pakistanie

Urodził się 21 lipca 1945 w Amritsarze. 9 stycznia 1971 r. w Lahaurze otrzymał święcenia kapłańskie. Został skierowany na studia uzupełniające do Rzymu, a następnie był wykładowcą filozofii w Wyższym Seminarium Duchownym Chrystusa Króla w Karaczi. 5 maja 1988 r. został mianowany biskupem koadiutorem diecezji Hajdarabad. Sakrę biskupią przyjął 16 września tegoż roku. Pełnię rządów w diecezji objął 1 września 1990 r., po przejściu na emeryturę poprzednika. 27 czerwca 1998 został mianowany ordynariuszem diecezji Fajsalabad, a 25 stycznia 2012 arcybiskupem metropolitą Karaczi. W 2007 r. Katolicki Uniwersytet w Eichstätt-Ingolstadt w Niemczech przyznał mu Nagrodę Shalom za jego zaangażowanie w dialog międzyreligijny w Pakistanie.

Bp António Augusto dos Santos Marto, biskup Leirii-Fátimy w Portugalii

Urodził się 5 maja 1947 w Tronco. Studiował w seminariach w Vila Real oraz w Porto. Uzyskał ponadto tytuł doktora teologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Święcenia kapłańskie otrzymał 7 listopada 1971. Pracował przede wszystkim w seminarium w Porto, w którym był m.in. prefektem. 10 listopada 2000 r. Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym Bragi, ze stolicą tytularną Bladia. Sakrę biskupią ks. Marto przyjął 11 lutego 2001. W 2004 r. został mianowany biskupem ordynariuszem Viseu, a w 2006 r. został przeniesiony na stolicę biskupią Leiria-Fátima. W latach 2008-2011 był i ponownie od 2014 jest wiceprzewodniczącym Konferencji Episkopatu Portugalii.

Abp Pedro Ricardo Barreto Jimeno SJ, arcybiskup Huancayo w Peru

Urodził się 12 lutego 1944 r. w Limie. W 1961 r. wstąpił do nowicjatu księży jezuitów. W latach 1967-1972 studiował na jezuickim wydziale filozoficznym w Alcalá de Henares w Hiszpanii. Następnie studiował teologię w Limie. Święcenia kapłańskie przyjął 18 grudnia 1971 r. w Towarzystwie Jezusowym. Był rektorem seminarium Najświętszego Serca Jezusowego, a także członkiem komitetu ds. laikatu, rady kapłańskiej i kolegium konsultorów diecezji Callao. W 2000 r. został wikariuszem generalnym tamtejszego biskupa. 21 listopada 2001 roku św. Jan Paweł II mianował go wikariuszem apostolskim Jaén i biskupem tytularnym Acufida. Sakrę przyjął 1 stycznia 2002 r. 17 lipca 2004 papież mianował go arcybiskupem Huancayo. Był przewodniczącym komisji episkopatu ds. działań społecznych, przewodniczącym wydziału ds. sprawiedliwości i solidarności Latynoamerykańskiej Rady Biskupiej (CELAM). W latach 2006-2009 był zastępcą sekretarza generalnego, a w latach 2012-2015 wiceprzewodniczącym episkopatu Peru. Jest znany jako bojownik o prawa ludności autochtonicznej. W 2015 r. utworzył Panamazońską Sieć Kościelną.

Abp Désiré Tsarahazana, arcybiskup Toamasiny na Magadaskarze

Urodził się 13 czerwca 1954 r. w Besahona Antindra na terenie archidiecezji Antsiranana. Uczył się w niższych seminariach duchownych w Mahajandze i Antsirananie. Studiował w wyższym seminarium duchownym w miejscowości Ambatoroka w archidiecezji Antananarivo. Święcenia kapłańskie przyjął 28 września 1986 r. Był wikariuszem dystryktu duszpasterskiego Mananara-Nord (1988-89), rektorem seminarium propedeutycznego w swej rodzinnej archidiecezji, wychowawcą i wykładowcą w tamtejszym niższym seminarium duchownym, sekretarzem koordynatorem ds. księży oraz kapelanem żandarmerii (1990-99). Od 2000 r. kontynuował studia teologiczne na Uniwersytecie Katolickim w Lyonie we Francji. Tam zastała go papieska nominacja na biskupa diecezji Fenoarivo Atsinanana. Sakrę biskupią przyjął 18 lutego 2001 r. W 2008 r. został przeniesiony do diecezji Toamasina - od 2010 r. jest jej arcybiskupem metropolitą. Od listopada 2012 r. przewodniczy Konferencji Biskupiej Madagaskaru.

Abp Giuseppe Petrocchi, arcybiskup L’Aquila we Włoszech

Urodził się 19 sierpnia 1948 r. w Venagrande w gminie Ascoli. Uczył się w seminarium biskupim, a następnie w liceum w tym mieście. Od 1967 r. zdobywał formację kapłańską w Papieskim Wyższym Seminarium Rzymskim, jednocześnie studiując na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim (filozofia i teologia), a następnie także na Uniwersytecie w Maceracie (filozofia) i Uniwersytecie Państwowym w Rzymie (psychologia). Święcenia kapłańskie przyjął 15 września 1973 r. Był m.in. duszpasterzem młodzieży w Ascoli Piceno (1973-75), nauczycielem religii w państwowym liceum naukowym (1973-78), dyrektorem diecezjalnego ośrodka powołaniowego (1975-78), głównym animatorem diecezjalnego ruchu Dzieło Maryi (1975-96), nauczycielem filozofii, pedagogiki i psychologii w państwowym liceum klasycznym (1978-97), proboszczem w Cerreto di Venarotta (1981-86), Trisungo (1986-98), redaktorem naczelnym biuletynu diecezjalnego (1991-98). W lutym 1998 r. został proboszczem parafii świętych Piotra i Pawła w Ascoli Piceno. Lecz już w czerwcu Jan Paweł II mianował go biskupem diecezji Latina-Terracina-Sezze-Priverno. Sakrę biskupią przyjął 20 września tegoż roku. W latach 2005-123 przeprowadził pierwszy synod diecezjalny. W 2013 r. Franciszek mianował go arcybiskupem metropolitą Aquili. Mówi po francusku, angielsku, niemiecku i hiszpańsku.

Abp Thomas Aquinas Manyo Maeda, arcybiskup Osaki w Japonii

Urodził się 3 marca 1949 r. w Kami-Goto koło Nagasaki. Święcenia kapłańskie przyjął 19 marca 1975 r. Był wkariuszem i proboszczem parafii, wydawcą biuletynu diecezjalnego, szefem diecezjalnej komisji ds. środków przekazu i wikariuszem sądowym diecezji Nagasaki. Od 2006 r. był sekretarzem generalnym Konferencji Biskupów Katolickich Japonii. W 2011 r. Benedykt XVI mianował go biskupem Hiroszimy. Sakrę biskupią ks. Maeda przyjął 23 września tegoż roku. W sierpniu 2014 r. Franciszek mianował go arcybiskupem Osaki. Od 2016 r. abp Maeda jest wiceprzewodniczącym Konferencji Biskupów Katolickich Japonii.

W gronie 14 nowych kardynałów znalazło się trzech duchownych: arcybiskup, biskup i zakonnik, powyżej 80. roku życia. Tym samym nie mogą oni brać udziału w konklawe, a do grona Kolegium Kardynalskiego Ojciec Święty włączył ich za zasługi dla Kościoła.

Oto ich krótkie biogramy:

Sergio Obeso Rivera – arcybiskup-senior archidiecezji Xalapa w Meksyku – urodził się 31 października 1931 właśnie w Xalapie (stolicy stanu Veracruz w środkowo-wschodniej części kraju). 23 stycznia 1944 wstąpił do seminarium duchownego, a po jego ukończeniu kontynuował studia na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, uzyskując licencjat z filozofii i doktorat z teologii. 31 października 1954 również w Wiecznym Mieście przyjął święcenia kapłańskie, po czym wrócił do kraju i do 1971 pracował tam duszpastersko oraz nauczał i był ojcem duchownym w swym dawnym seminarium a także udzielał się jako kapelan sióstr.

30 kwietnia 1971 Paweł VI mianował go biskupem diecezji Papantla (również w stanie Veracruz); sakrę nominat przyjął 29 czerwca tegoż roku. 18 stycznia 1974 papież powołał go na arcybiskupa-koadiutora Xalapa, a gdy ówczesny metropolita tego miasta zmarł, 12 marca 1979 abp Obeso objął po nim rządy w tej archidiecezji. W latach 1982-88 był przez dwie kadencje przewodniczącym Meksykańskiej Konferencji Biskupiej (CEM), po czym raz jeszcze wybrano go na to stanowisko na lata 1995-97. Piastował też szereg innych odpowiedzialnych urzędów w łonie episkopatu swego kraju. 10 kwietnia 2007, mając ponad 75 lat, ustąpił z urzędu rządcy swej ojczystej archidiecezji.

Toribio Ticona Porco – emerytowany przełożony prałatury terytorialnej Corocoro w Boliwii – urodził się 25 kwietnia 1937 w mieście Atocha na południu kraju. Przed wstąpieniem do seminarium duchownego pracował jako górnik, aby pomóc materialnie rodzinie. Ostatecznie jednak ukończył filozofię i teologię w seminarium w Sucre i 29 stycznia 1967 przyjął święcenia jako kapłan prałatury Corocoro. Uzupełniał następnie studia w Instytucie Duszpasterskim Latynoamerykańskiej Rady Biskupiej (CELAM) i 2-letnie studium duszpasterstwa katechetycznego przy Ośrodku „Lumen Vitae” w Brukseli.

5 kwietnia 1986 Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym diecezji Potosí (sakrę nominat przyjął 31 maja tegoż roku) a 4 czerwca 1992 przeniósł go na stanowisko prałata Corocoro. Z urzędu bp Ticona ustąpił 10 lat później – 29 lipca 2012. Jako kapłan i biskup posługiwał się w swej posłudze duszpasterskiej językami hiszpańskim i quechua, a już w Corocoro nauczył się w stopniu komunikatywnym wszystkich używanych tam języków indiańskich.

Aquilino Bocos Merino – klaretyn hiszpański – urodził się 17 maja 1938 w Canillas de Esgueva koło Valladolid. Po ukończeniu seminariów klaretyńskich złożył w tym zgromadzeniu w 1956 śluby zakonne i w 1963 przyjął święcenia kapłańskie. Ma za sobą studia na Uniwersytecie Papieskim w Salamance i dyplom z psychologii klinicznej. W latach 1964-67 był kierownikiem duchowym Wyższego Kolegium Maronickiego w Salamance, w okresie 1967-80 piastował podobne stanowisko w Teologacie Klaretyńskim; wykładał też w różnych ośrodkach nauczania swego zgromadzenia. Był dyrektorem przeglądu zakonnego “Vida Religiosa”, współzałożycielem Instytutu Teologicznego Życia Zakonnego w Madrycie i dyrektorem tamtejszej Szkoła „Regina Apostolorum”.

W latach 1980-85 był prowincjałem misjonarzy klaretynów w Kastylii, a w latach 1985-91 – radcą generalnym swego zgromadzenia. Od 1991 przez dwie kadencji pełnił urząd przełożonego generalnego tej wspólnoty zakonnej. W tym okresie był także przez dwie kadencje członkiem Unii Wyższych Przełożonych Zakonnych.

W 1994 uczestniczył w Synodzie Biskupów nt. Życia Konsekrowanego oraz w dwóch zebraniach specjalnych przygotowawczych do zgromadzeń Synodu – dla Europy (1999) i w 2002. jest autorem wielu książek i artykułów w różnych czasopismach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Świętowali jubileusz

2018-05-21 16:28

Lucyna Ruchała

Dwa dni ( 19 – 20. 05) trwał w parafii pw. Matki Bożej Niepokalanej w Nowym Sączu odpust ku czci św. Rity, której łaskami słynący obraz od 25 lat znajduje się w tutejszym kościele. Do św. Rity przybywa tu coraz więcej jej czcicieli nieraz z odległych miejscowości. Odpust stał się również okazją do świętowania przez 119 par okrągłych jubileuszy zawarcia sakramentu małżeństwa. W odpustowych modlitwach nie zabrakło też dziękczynienia za 100 lat niepodległości Polski. Tym wydarzeniom poświęcony był również wieczorny koncert śląskiego artysty Jacka Kieroka. Więcej o wydarzeniu napiszemy w jednym z najbliższych numerów Niedzieli Małopolskiej.

Lucyna Ruchała
Zobacz zdjęcia: Świętowali jubileusz
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem