Reklama

Nazywam się Trump, prezydent Trump

2016-11-16 10:54

Tomasz Winiarski
Niedziela Ogólnopolska 47/2016, str. 36-37

*East News

Historyczne wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych, które w sposób dotychczas niespotykany uwidoczniły zjawisko polaryzacji amerykańskiej sceny politycznej, same stały się już historią. Jak zostaną zapamiętane? Jako wielka batalia o tożsamość – konserwatywną bądź liberalną – największego supermocarstwa na świecie

Wynik wyborów prezydenckich, poprzedzonych wyczerpującą, kosztowną i długotrwałą kampanią, zszokował całą Amerykę – zarówno republikańską, jak i demokratyczną. To chyba jedyna kwestia związana ze współczesną polityką, w której Amerykanie jako społeczeństwo są niemalże w pełni jednomyślni – wynik wyborów zaskoczył wszystkich. Różnica polega na tym, że dla sympatyków prawicy było to zaskoczenie pozytywne, a dla Demokratów – gorzkie rozczarowanie.

Zwycięstwo ku zaskoczeniu

Większość ekspertów i dziennikarzy, którzy dzień po dniu komentowali toczącą się walkę o Biały Dom, sugerowało, że szanse na zwycięstwo kandydata prawicowej Grand Old Party (Partii Republikańskiej) są niewielkie, a co za tym idzie – u sterów Ameryki po raz pierwszy w historii najprawdopodobniej stanie kobieta – Hillary Clinton. W liberalnych mediach akcentowano, że jej główny sojusznik – ustępujący prezydent Barack Obama – po 8 latach pełnienia urzędu wciąż cieszy się zaufaniem dużej części amerykańskiego społeczeństwa. Jakież było ich zdziwienie, kiedy z poszczególnych stanów, godzina po godzinie, zaczęły spływać kolejne wyniki, które jasno wskazywały, że na prowadzenie wychodzi Donald J. Trump. Wygrywając w kluczowych dla siebie stanach – Ohio oraz na Florydzie – kandydat Republikanów pokazał, że wciąż liczy się w trwającym wyścigu o Biały Dom. Dlaczego to takie istotne? Bez wygranej w tych dwóch absolutnie kluczowych rejonach Donald Trump musiałby najprawdopodobniej pożegnać się z marzeniami o prezydenturze. Wkrótce potem, mówiąc kolokwialnie, wszystko było już pozamiatane, a szanse na zwycięstwo Hillary Clinton możliwe były już tylko z czysto teoretycznego punktu widzenia. Kandydat Partii Republikańskiej, wbrew głosom niektórych, sceptycznie do niego nastawionych komentatorów, zdołał nie tylko utrzymać wysokie poparcie pośród tradycyjnego elektoratu Grand Old Party, dzięki czemu zwyciężył w takich stanach, jak Arizona, Teksas czy Utah, ale też udało mu się, jak sam obiecywał jeszcze na etapie kampanii prezydenckiej, przyciągnąć do Partii Republikańskiej sporą liczbę wyborców, którzy dotychczas głosowali na Demokratów lub w ogóle nie uczestniczyli w wyborach. Dzięki temu Trump był w stanie osiągnąć gigantyczne i przytłaczające zwycięstwo nad swoją lewicową rywalką. Nowojorski miliarder, co było w Ameryce chyba największym zaskoczeniem, zwyciężył również w tych stanach, które od dziesięcioleci uważane były za tradycyjne bastiony Partii Demokratycznej. Mowa tutaj o kluczowej, bo dostarczającej aż 20 głosów elektorskich, Pensylwanii – stanie, w którym nie wygrał żaden republikański kandydat od wyborów z 1988 r., kiedy to na tym terenie zwyciężył prezydent George H.W. Bush. Ten historyczny wręcz sukces w Pensylwanii jeszcze dosadniej pokazuje skalę zwycięstwa Donalda J. Trumpa oraz jego olbrzymi potencjał wyborczy, który do tej pory dostrzegało tak niewielu ekspertów i dziennikarzy. Pozostałe stany, które Donald Trump niespodziewanie wydarł z rąk Demokratów, to Wisconsin oraz Michigan, a więc rejony w dużej mierze zamieszkiwane przez Polonię amerykańską. Czy dzięki temu nowy prezydent będzie kojarzył swoje zwycięstwo przynajmniej częściowo z głosami Polaków? Możliwe. Już wcześniej obiecywał zniesienie nam wiz. Realizacja tej deklaracji jest dzisiaj tym bardziej prawdopodobna, że Republikanie zwyciężyli również w obu izbach amerykańskiego Kongresu, co jest czynnikiem absolutnie kluczowym, gdyż poparcie Senatu oraz Izby Reprezentantów jest niezbędne w trakcie procedury legislacyjnej mającej znieść obowiązek posiadania wiz do USA dla polskich obywateli. Oczywiście, otwarte pozostaje pytanie, na ile nowy prezydent będzie mógł liczyć na wsparcie ze strony kontrolowanego przez jego partię Kongresu. To, że startował on z ramienia Grand Old Party, nie oznacza z automatu, że we wszystkim będzie cieszył się przychylnością swoich partyjnych kolegów.

Konserwatywna przyszłość

Wielu republikanów kojarzonych z partyjnym establishmentem krytycznie wypowiadało się o swoim własnym kandydacie. Wydaje się jednak, że przy obecnym rozdaniu szanse na realizację przynajmniej niektórych postulatów Donalda Trumpa są znacznie większe. Możemy również spodziewać się generalnie sprawniejszego i szybszego procesu legislacyjnego i mniejszej liczby sporów związanych np. z uchwalaniem budżetu. Amerykańscy obywatele przemówili i wybrali dla swojego kraju konserwatywną przyszłość, i potwierdzili tym samym chrześcijańską, konserwatywną tożsamość Stanów Zjednoczonych. Donald Trump obiecywał ograniczenia w kwestii aborcji, którą nawet w późnym etapie ciąży wspierała Hillary Clinton. To tylko jeden przykład. Trump w Białym Domu to również gwarancja tego, że w Ameryce zakończy się okres wszechobecnej poprawności politycznej, która była czasami odpowiedzialna za tak absurdalne postulaty, jak próby wyrzucenia Boga z amerykańskiej przestrzeni publicznej. Znane są również przypadki, że np. uczelnia wyższa zdejmowała amerykańską flagę, bo – zdaniem skrajnej lewicy – ta mogła obrażać czyjeś uczucia. Skalę absurdu widać tutaj wyjątkowo dobrze, nie dziwi zatem, dlaczego większość amerykańskiego społeczeństwa miała już serdecznie dosyć tak rozumianej poprawności politycznej.

Reklama

Donald J. Trump – kandydat prawicy uzyskał 306 głosów elektorskich, a jego rywalka Hillary Clinton, uważana pierwotnie za faworytkę – zaledwie 232. W głosowaniu powszechnym była sekretarz stanu odnotowała jednak minimalną, marginalną wręcz, przewagę: 47,7 do 47,5 proc. Oczywiście to jest zupełnie bez znaczenia, ponieważ w amerykańskich wyborach prezydenckich jedynym czynnikiem rozstrzygającym o zwycięstwie są głosy elektorskie, których należy zdobyć przynajmniej 270.

Podzielona Ameryka

Donald Trump wygrał w znacznej większości stanów, jednak w wielu z nich kandydaci do samego końca szli łeb w łeb, a ostateczna przewaga zwycięzcy okazywała się naprawdę minimalna. To pokazuje, że Ameryka jest dzisiaj podzielona na dwie równe części, jakby przy pomocy precyzyjnego, chirurgicznego cięcia. Dla przykładu – w stanie Michigan republikanin zdobył 2 279 210 głosów, a jego demokratyczna rywalka niewiele mniej, bo 2 267 373. Podobnie wyrównana walka toczyła się również w innych rejonach kraju, co tylko potęgowało i tak już ogromne emocje.

Wynik wyborów prezydenckich w USA obnażył również ogromną hipokryzję wielu zwolenników Hillary Clinton. Zarzucali oni Donaldowi Trumpowi, że ten nie chciał z góry obiecać zaakceptowania wyniku wyborów, twierdząc, że z tą decyzją poczeka na koniec, gdy wszystko się wyjaśni. Dzisiaj, po przegranej Demokratów, część sympatyków byłej pierwszej damy organizuje protesty na ulicach amerykańskich miast, takich jak Nowy Jork, Chicago czy Waszyngton. Kandydatka Demokratów, chociaż zaakceptowała wynik wyborów, to jednak nie zdecydowała się na przemowę w trakcie wieczoru wyborczego – zamiast tego wysłała do mównicy szefa swojego sztabu wyborczego Johna Podestę, który skierował zgromadzonych tam zwolenników do domów, mówiąc, że cały czas trwa liczenie głosów. Niby nadzieja umiera ostatnia, ale w tym wypadku była ona już bez wątpienia martwa dla Demokratów.

Dotkliwa porażka

To pokazuje, że Hillary Clinton ma problemy z radzeniem sobie w kryzysowych i bardzo trudnych sytuacjach – ewidentnie zabrakło jej odwagi, by przyznać się do porażki. Gdyby na jej miejscu podobny manewr zastosował Donald Trump, lewica skrytykowałaby go za nieumiejętność zaakceptowania wyniku demokratycznych wyborów. Wyraźnie widać tutaj stosowanie podwójnych standardów.

Wbrew przewidywaniom Donald Trump nie stracił wielu głosów kobiet – republikanina poparło 42 proc. z nich. Co więcej, w takich stanach, jak Arizona, Nowy Meksyk czy Nevada Trump uzyskał więcej głosów latynoskich wyborców niż jego poprzednik Mitt Romney w wyborach z 2012 r. W sumie na nowojorskiego miliardera w skali całego kraju zagłosowało jednak zaledwie 29 proc. Latynosów i jedynie 29 proc. Azjatów. Wśród wyborców afroamerykańskich wynik ten był jeszcze gorszy. Trump otrzymał od tej społeczności bardzo małe poparcie, rzędu 8 proc. To pokazuje, że Partia Republikańska wciąż musi zastanawiać się nad strategią przyciągnięcia do siebie większej części elektoratu, na który składają się przedstawiciele mniejszości etnicznych w USA.

Wbrew komunikatowi kreowanemu przez niektóre liberalne media, Donalda Trumpa nie poparli wyłącznie słabo wykształceni przedstawiciele białej społeczności z amerykańskiej prowincji. Również wśród białych Amerykanów z wyższym wykształceniem zwycięzcą okazał się kandydat Republikanów, który zyskał 49 proc. ich głosów przy 45 proc. poparcia dla Hillary Clinton.

Najbogatsi również w większości głosowali na Trumpa: Amerykanie zarabiający w granicach 200 tys. – 249 999 dol. stanowili grupę wyborców miliardera w 49 proc., a osoby o dochodzie powyżej 250 tys. – odpowiednio 48 proc.

* * *

Tomasz Winiarski
Student dziennikarstwa, amerykanista zafascynowany kulturą, polityką i historią USA. Dziennikarz dla Polonii w Stanach Zjednoczonych. W życiu stara się kierować mottem: Nie ma rzeczy niemożliwych! tomasz.winiarski@niedziela.pl

Tagi:
polityka

Amerykański jastrząb pokoju

2018-06-19 11:34

Tomasz Winiarski
Niedziela Ogólnopolska 25/2018, str. 12-13

Historyczny szczyt Trump-Kim w Singapurze stał się faktem. Zdaniem wielu, to przełomowy moment w dziejach ludzkości, a szczególnie w relacjach na linii Waszyngton-Pjongjang. Pokojowy Nobel dla prezydenta Donalda Trumpa wisi w powietrzu. Otwarte pozostaje jednak pytanie, czy spotkanie realnie przełoży się na zapewnienie pokoju na Półwyspie Koreańskim.
Co tak naprawdę uzgodnili najkrwawszy dyktator na świecie oraz przywódca wolnego świata?

FORUM/REUTERS/Jonathan Ernst
Donald Trump i Kim Dzong Un na szczycie w Singapurze, 12 czerwca 2018 r.

Prezydent USA Ronald Reagan w trakcie swojej przemowy inauguracyjnej wypowiedział następujące słowa: „Pokój jest najwyższym celem narodu amerykańskiego. Będziemy dla niego negocjować, poświęcać się, ale nie poddamy się dla niego ani teraz, ani nigdy. Jesteśmy Amerykanami!”. Był styczeń 1981 r. Ameryka zmieniała swoją doktrynę polityki zagranicznej. Od teraz miała się ona opierać na zasadzie „pokoju poprzez siłę”. Po słabo ocenianej kadencji ustępliwego Jimmy’ego Cartera w Białym Domu zasiadł wreszcie prawdziwy amerykański jastrząb. Dekadę później Związek Sowiecki przestał istnieć, co dla wielu stało się potwierdzeniem słuszności strategii obranej przez Waszyngton. Ronald Reagan wierzył w to, że silna i nowoczesna armia daje Ameryce lepszą pozycję negocjacyjną. Stanowi najlepsze wsparcie dyplomacji, bo zmusza wrogów, by zasiedli przy stole i chcieli rozmawiać na zasadach i warunkach Waszyngtonu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bodzanów: bp Libera modlił się za ofiary wypadku drogowego

2018-06-21 20:58

eg / Bodzanów (KAI)

Biskup płocki Piotr Libera modlił się 21 czerwca za ofiary wypadku drogowego, w którym 18 czerwca zginęło dwoje diecezjan – seniorów z Bodzanowa w diecezji płockiej, jadących na wycieczkę do Trójmiasta. „Poszkodowani w wypadku nie mogą pozostać sami ze swym bólem i cierpieniem” – podkreślił biskup.

Maciek 86/wikipedia.pl
Bp Piotr Libera

Bp Piotr Libera wziął udział w nabożeństwie czerwcowym w kościele parafii pw. św. Piotra i Pawła w Bodzanowie. Zawierzył Jezusowi Chrystusowi troski osób poszkodowanych w wypadku i ich rodzin.

Proboszcz parafii ks. Tomasz Mazurowski zapewnił, że wspólnota parafialna codziennie modli się w intencji uczestników tragicznego wypadku, z udziałem parafian - członków Klubu Seniora w Bodzanowie.

Po nabożeństwie odbyło się spotkanie z władzami gminy Bodzanów, z udziałem przewodniczącego rady gminy Pawła Różańskiego i wójta gminy Jerzego Staniszewskiego. Włodarz gminy zapewnił, że seniorzy stanowią ważną część społeczności gminy, że są jej „oczkiem w głowie”.

Bp Piotr Libera powiedział, że trzeba zjednoczyć siły, aby osoby poszkodowane w wypadku nie czuły się pozostawione same sobie. Podziękował parafii i władzom samorządowym za wrażliwość na ich los, za okazaną empatię: „Ważne, żeby osoby po dramatycznych przeżyciach nie zostały same ze swym cierpieniem i bólem” – stwierdził hierarcha.

Zaznaczył też, że ma świadomość, iż poszkodowani będą mieć kolejne potrzeby. Zaoferował pomoc medyczną czy materialną z Caritas Diecezji Płockiej.

50-osobowa grupa seniorów z Klubu Seniora w Bodzanowie 18 czerwca jechała na wycieczkę turystyczną do Trójmiasta. W Konstantynowie koło Aleksandrowa Kujawskiego, na drodze krajowej 91 łączącej Łódź z Gdańskiem, doszło do wypadku autokaru. Na miejscu zginęły dwie 65-letnie kobiety. Wśród 16 rannych są osoby w stanie ciężkim. Osoby w najgorszym stanie zostały przewiezione do szpitali w pobliskich miastach. Przyczyny wypadku bada Policja i powołany do tego celu biegły.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Mówią ci, którzy widzą więcej - artyści

2018-06-21 23:20

Agnieszka Bugała

Agnieszka Bugała
"Chrystus w Koronie Cierniowej" Ludwiki Ogorzelec

Artyści przekazali swoje prace, aby uczcić 100. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości i 40. rocznicę wyboru Jana Pawła II na Stolicę Apostolską. Dzieła 32.twórców, nie tylko z Wrocławia i Dolnego Śląska, ale też z Krakowa i innych miast zawisły i stanęły (rzeźby) we wnętrzu kolegiaty. Wystawę otworzył jej honorowy patron, abp Józef Kupny. Artystyczne spotkanie poprzedziła Msza św. sprawowana przez ks. prof. Mariusza Rosika.

- Wystawa nawiązuje do dwóch ważnych wydarzeń w historii naszego kraju – odzyskania niepodległości przez Polskę oraz wyboru kard. Karola Wojtyły na Stolice Piotrową. Nie można patrzeć na nie jedynie za pomocą narzędzi, jakie niosą nauki historyczne. Wpisały się niewątpliwie w dzieje naszego narodu, jednak człowiek wierzący chce dostrzec w nich coś więcej, mianowicie Boże wskazania, przestrogi, wyzwania, napomnienia. Do tego, by pozwalać człowiekowi widzieć więcej służy sztuka – napisał wrocławski metropolita we wstępie do katalogu wystawy.

Artyści eksponują swoje prace w kolegiacie Św. Krzyża po raz piąty – winszował im tej niezłomności i małego jubileuszu Kornel Morawiecki, marszałek senior Sejmu VIII kadencji. Z wdzięcznością mówią o gościnności ks. Pawła Cembrowicza, proboszcza świątyni, ks. Mirosława Kiwki, który wspiera ich modlitwą, prof. Aleksandra M. Zyśki, który jest rzeczywistym organizatorem ekspozycji i Artura Lobusa, który przygotowuje do druku katalogi towarzyszące kolejnym wystawom.

Autorzy dzieł: Teresa Buczyńska, Jacek Dłużewski, Joanna Domaszewska, Alina Dorada – Krawczyk, Krystyna Dyrda – Kortyka, Stanisław Gnacek, Barbara Gulbinowicz, Andrzej Jackiewicz, Jerzy Jakubów, Anna Janusz – Strzyż, Zuzanna Kociołek, Małgorzata Korenkiewicz, Zofia Król, Krzysztof Kułacz Karpiński, Michał Matuszczyk, Grzegorz Niemyjski, Ludwika Ogorzelec, Danuta Pałka – Szyszka, Ewa Maria Poradowska – Werszler, Honorata Ręblisz – Werszler, Piotr Romiński, Jakub Strzyż, Iwona Felicyta Szewczyk CSSE, Marta Szymczakowska, Zdzisław Szyszka, Ewa walczak – Jackiewicz, Jerzy Werszler, Rafał Werszler, Andrzej Winiarz, Aleksander Marek Zyśko, Marek Zyśko, Anna Żukowska – Zyśko.

Zobacz zdjęcia: Wystawa „Polska jesień 1918, 1978, 2018”

Organizatorem wystawy jest Fundacja im. Alfredy Poznańskiej, która od 2015 r. działa we Wrocławiu. Zajmuje się krzewieniem, wspieraniem i promocją kultury i sztuki, ze szczególnym uwzględnieniem sztuki chrześcijańskiej. Wspiera aktywność artystyczną twórców chrześcijańskich, środowisk młodzieży akademickiej i szkół artystycznych.

Ekspozycję można oglądać do 31 sierpnia. Wystawie towarzyszy katalog, opisujący każde z prezentowanych dzieł i jego twórcę.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem