Reklama

Od oceanu do oceanu - 1%

Krajowy Duszpasterz Sportowców gościł w Legnicy

2016-11-08 12:11

Rozmawia Monika Łukaszów
Edycja legnicka 46/2016, str. 6-7

Monika Łukaszów
Do ks. Edwarda Plenia znani polscy sportowcy mówią „przyjacielu” i proszą, by się za nich modlił

W legnickiej parafii Podwyższenia Krzyża św. gościł ks. Edward Pleń, krajowy kapelan sportowców. Podczas niedzielnych Mszy św. dzielił się on swoim doświadczeniem pracy z polskimi zawodnikami. Naszej redakcji opowiedział także o tym, czego sam uczy się od sportowców, jak mówią oni o swojej wierze i dlaczego tak ważna podczas zawodów jest obecność kapłana

MONIKA ŁUKASZÓW: – Co Ksiądz, jako kapelan sportowców, chce przekazać ludziom podczas takich spotkań jak to w Legnicy?

KS. EDWARD PLEŃ: – Chcę przekazać moje doświadczenia ze spotkań ze sportowcami i ich świadectwo. Takie zauroczenie ich postawą mobilizuje mnie do tego, by o tej postawie i przesłaniu mówić, by usłyszeli o nim inni.
Pamiętam igrzyska w Vancouver, kiedy po zdobyciu dwóch złotych medali Kamila Stocha, dziennikarze przyszli do mnie i pytali o religijność Kamila. Odpowiedziałem im, że nie rozumiem tego pytania, ponieważ nie wydaje mi się żeby Kamil czynił coś nadzwyczajnego. On tylko mówi nam o tym, że jest ochrzczony, że należy do szkoły Chrystusa i poważnie traktuje zadania i obowiązki, jakie wypływają z przynależności do Kościoła. Kamil wszystkim nam przypomina, jak powinniśmy żyć na co dzień. Głównie jest to szacunek dla drugiego człowieka. Mówi o spotkaniu z bliźnim, okazaniu miłosierdzia, przebaczenia. Przez to mobilizuje nas do dawania podobnego świadectwa. Takie odważne dawanie świadectwa mobilizuje mnie do tego żebym i ja, jako ksiądz, miał taką samą odwagę, albo jeszcze większą.

– Kapelan towarzyszy sportowcom podczas najważniejszych zawodów, takich jak olimpiady czy igrzyska. Czy obecność kapłana jest im potrzebna?

– Moje spotkania ze sportowcami są niesamowite. Na początek zawsze staram się z nimi nawiązać przyjazne relacje i zdobyć zaufanie. To jest najważniejsze. Potem przychodzi czas, kiedy to oni się otwierają. Wedle możliwości staram się mieć dla nich czas. Wysłuchać, nie polemizować. Nigdy nie daję gotowych rozwiązań. Dzielę się refleksją, a zawsze decyzje podejmuje zainteresowany. Staram się przemodlić te wszystkie decyzje, aby dobrze wybrali. Bo jak oni są szczęśliwi, to i ja jestem szczęśliwy. Kiedy się z nimi spotykam, albo wyjeżdżamy gdzieś razem, to funkcjonujemy jak mała personalna parafia. Są sakramenty, Eucharystia i modlitwa, katecheza, spotkania i rozmowy na różne tematy. Mogę powiedzieć, że czasami powalają mnie na ziemię, kiedy przychodzą i opowiadają o swoich sprawach osobistych i rodzinnych. Czasami są to radości, a czasami trudności i problemy.

– Znani sportowcy są autorytetami dla młodych ludzi. Czy mają tego świadomość?

– Doskonale to wiedzą. Staram się w taki bardzo prosty sposób do nich mówić. Staram się aby to, o czym rozmawiamy przyjęli jako swoje i mieli też czas na refleksję. Powtarzam im, że Bóg i modlitwa to rzeczywistości naszego życia. To nie jest przypadek, ani moje widzimisię. Te wszystkie gesty religijne, które czynią sportowcy, gdy np. wychodzą na boisko i czynią znak krzyża, to nie może być zrobione bez przemyślenia, szybko i niedbale. Staram się im uświadamiać, że to, jak się zachowują i co robią ma ogromne znaczenie dla innych. Patrzą na nich miliony. Są idolami dla wielu. I tak jak oni postępują, tak inni będą robili potem. Mówię im często tak: gdy wychodząc na boisko czynisz znak krzyża, to czyń to z szacunkiem i godnością. Jednocześnie jest to zadanie i zobowiązanie Oddajesz cześć Bogu Trójjedynemu. Po tym, jak uczynisz znak krzyża, nie mogą już paść jakieś wulgarne słowa. Nie możesz grać faulując drugiego, ani krzywdzić innych.
A druga sprawa to modlitwa. Czasami zawodnicy proszą o nią w rozmowie, czasami dzwonią, a czasami przysyłają sms. Tak było np. przed Igrzyskami w Pekinie, kiedy dostałem sms od sportowców: „Przyjacielu, będziemy się modlić za ciebie, żebyś ty miał siły modlić się za nas”. I drugi obrazek – jestem na mistrzostwach świata w Katarze z piłkarzami ręcznymi i oni mówią do mnie tak: „Przyjacielu, w pierwszej połowie siedzisz za naszą bramką i się modlisz, a w drugiej części przechodzisz na drugą stronę. Musimy cię widzieć”. Jest to miłe i piękne. Zawsze się modlę w ich intencjach, ale pytam także czy zdają sobie sprawę z tego, o co proszą? To nie działa tak, że „jak trwoga to do Boga”. Modlitwa jest skuteczna, wtedy, gdy ja też daję coś od siebie, jakiś wysiłek czy wyrzeczenie. Pan Bóg wtedy cię wysłucha. I moi sportowcy to wiedzą. Jeszcze inny przykład. Po zakończeniu sezonu letniego w skokach narciarskich, które wygrał Maciek Kot, dzwonię do niego i pytam czy świętuje, a on mi odpowiada słowami, które kiedyś ja powiedziałem do sportowców: „Nie, świętował będę po zakończeniu kariery, gdy będę siedział przed domem i patrzył na wnuki. Wtedy sobie przypomnę o moim wielkim przyjacielu”. Ucieszyła mnie bardzo ta odpowiedź i tak wewnętrznie zbudowała. Pokazała, że jest to młody i odpowiedzialny człowiek, który swoje życie opiera na wartościach. Inny przykład to Sławek Szmal. Nie byłem z nimi wtedy na tych mistrzostwach, ale dostałem sms: „Przyjacielu, przyłóż się, bo nam nic nie idzie”. Odpisałem: „Zachowujemy spokój. Jeszcze zobaczycie cuda”. Wieczorem wygrali mecz i dostaję sms od Sławka: „Przyjacielu, czy to już są te cuda?”. Natomiast Anita Włodarczyk poprosiła mnie o poświęcenie mieszkania. Gdy wszedłem, to muszę powiedzieć, że stanąłem jak wryty. W salonie na wielkiej ścianie wisiał piękny duży krzyż franciszkański, a obok półeczka, na której poukładała najcenniejsze medale. Pytam „Anito, powiedz mi, co to dla Ciebie znaczy?”. „Te medale zdobyłam dzięki Panu Bogu i Bogu je ofiaruję”, odpowiedziała. Muszę powiedzieć, że byłem wewnętrznie uradowany. Bo to najzwyklejsza dziewczyna, która ma Pana Boga w sercu. Ona też jest dla mnie wzorem.

– Kim jest sportowiec, który podczas zawodów, odbywających się przecież na całym świecie, pierwsze, czego szuka to kościół...

– Leszek Blanik, złoty medalista z Pekinu. Sam byłem tego świadkiem. Byliśmy kiedyś razem na rekolekcjach wielkopostnych w Bydgoszczy. Spotkał się tam z młodzieżą, w większości męską. W sumie blisko tysiąc młodych ludzi. Opowiadał im o swojej karierze, o życiu sportowca... No i o tym, że w czasie swojej kariery, gdy wyjeżdżał na obozy za granicę, to pierwsze co robił wchodząc do hotelu, to szukał informacji o kościele, do którego może pójść w niedzielę na Mszę św. A kiedy jest w domu, to najważniejszym punktem dnia jest Msza św., na którą idzie razem z żoną i synem. Niesamowite było to jego świadectwo. Proszę sobie wyobrazić, że młodzież, która uważnie słuchała wszystkiego, co mówił, wstała i biła mu brawo. Niesamowite! Im więcej świadectw takich ludzi, tym będziemy lepsi i świat będzie lepszy. I Polska też będzie lepsza.

– A jaki sport uprawia kapelan sportowców?

– Może zabrzmi to dziwnie, ale odkąd zostałem kapelanem, czyli od 2001 r. to zdecydowanie „Formuła1” – czyli siedzę w samochodzie i połykam kilometry. Wiem, że nie powinno tak być i wiele osób mówi mi, żebym z kalendarza wykreślił połowę rzeczy. No, ale się nie da...

Tagi:
sport

Salezjańskie święto sportu, młodości, radości i wiary

2018-04-25 20:45

W dniach 28.04-03.05.2018 r. w Krakowie odbędą się XXIX Światowe Igrzyska Młodzieży Salezjańskiej. Honorowym patronatemobjął Igrzyska Mateusz Morawiecki, Premier Rządu Rzeczypospolitej Polskiej.

Wokandapix/pixabay.com

Dotychczas Światowe Igrzyska Młodzieży Salezjańskiej odbyły się 28 razy w różnych krajach i miastach europejskich. Znaczący udział w organizacji Igrzysk ma Polska i Salezjańska Organizacja Sportowa Rzeczypospolitej Polskiej, która czterokrotnie była organizatorem imprezy: w Warszawie (1997, 2001, 2005) oraz Krakowie (2012).

Uczestniczyć w Igrzyskach będzie młodzież salezjańska zaangażowana w różnorodne dzieła młodzieżowe (szkoły, oratoria, organizacje sportowe itp.) w krajach europejskich i pozaeuropejskich. Weźmie w nich udział ponad 1500 sportowców salezjańskich (dziewcząt i chłopców) z następujących 22 krajów: Austria, Belgia, Białoruś, Brazylia, Chorwacja, Czechy, Hiszpania, Litwa, Łotwa, Mołdawia, Niemcy, Polska, Portugalia, Republika Środkowej Afryki, Rosja, Słowacja, Słowenia, Syria, Tanzania, Ukraina, Włochy, Zambia.

Celem Igrzysk jest stworzenie młodzieży salezjańskiej możliwości rywalizacji sportowej i budowanie przez sport nowego świata, opartego na ideach integralnego humanizmu i chrześcijańskiego personalizmu oraz olimpizmu, u podstaw których tkwią takie fundamentalne wartości jak pokój, przyjaźń, prawda, dobro, sprawiedliwość, wolność, godność i fair play.

XXIX Światowe Igrzyska Młodzieży Salezjańskiej będą konstytuowały 3 bloki programowe, a mianowicie: sportowy, kulturalny i religijny.

Sportowcy salezjańscy (dziewczęta i chłopcy) rywalizować będą w dwóch kategoriach wiekowych (kat. „A” – 2000 i młodsi, kat. „B” – 2002 i młodsi) w następujących dyscyplinach sportowych: koszykówka, piłka nożna 11. osobowa, piłka nożna 6. osobowa, piłka siatkowa i tenis stołowy.

Uczestnicy Igrzysk wezmą również udział w przedsięwzięciach o charakterze kulturalnym i religijnym, w tym między innymi otwarciu i zamknięciu Igrzysk, zwiedzaniu Krakowa, wycieczce do kopalni soli w Wieliczce, zwiedzaniu obozu masowej zagłady w Oświęcimiu, okolicznościowej niedzielnej Mszy św., salezjańskich słówkach na dobranoc, wieczorze modlitewnym w Sanktuarium Miłosierdzia w Łagiewnikach, pogodnych wieczorach itp.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Okaż swoją solidarność z Alfie Evansem

2018-04-25 09:40

lk / Warszawa (KAI)

Fundacja Mamy i Taty organizuje trzydniowy wieczorny protest w obronie 2-letniego Alfiego Evansa, chłopczyka z poważnym uszkodzeniem mózgu, którego odłączono od aparatury wspomagającej oddychanie. Protest odbędzie się pod ambasadą Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w Warszawie. "Okaż swoją solidarność z Alfie Evansem. Małym chłopcem, któremu brytyjski sąd odebrał nadzieję na życie" - apelują organizatorzy manifestacji.

Catholic News Agency
Alfi Evans

W nocy z poniedziałku na wtorek, na mocy wcześniejszej decyzji sądu, chłopcu przebywającemu w szpitalu dziecięcym w Liverpoolu odłączono maszynę umożliwiającą oddychanie. Przez dziewięć godzin Alfie Evans oddychał samodzielnie. Potem, jak ogłosili rodzice dziecka, zapewniono mu ponownie tlen. Chłopiec dostaje też wodę.

Dwulatek od urodzenia cierpi na niezdiagnozowaną chorobę układu nerwowego. Lekarze określają jego stan jako wegetatywny i od wielu miesięcy niezmiennie pogarszający się.

W walkę o życie chłopca zaangażowały się również włoskie władze, które przyznały Alfiemu włoskie obywatelstwo. Wydawało się, że w ten sposób sprawa zostanie rozwiązana. Rodzice Alfiego zabiegają bowiem o przewiezienie chłopca do należącego do Watykanu szpitala pediatrycznego Dzieciątka Jezus w Rzymie. Wbrew protestom włoskiego konsula w Wielkiej Brytanii sędzia podtrzymał jednak decyzję o odłączeniu Alfiego od aparatury.

We wtorek sędzia zgodził się na przeniesienie chłopca do domu w warunkach opieki paliatywnej, ale nie może opuszczać kraju.

Protest przeciwko działaniom brytyjskiego wymiaru sprawiedliwości oraz w obronie Alfiego Evansa organizuje w środę Fundacja Mamy i Taty. Odbędzie się on pod ambasadą Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przy ul. Kawalerii 12 w Warszawie.

Fundacja apeluje, by przybyć na protest prywatnie, bez barw partyjnych, a nawet przynależności do organizacji pozarządowych. Odbywać się on będzie codziennie od środy do piątku od godz. 22.00 do godz. 1.00 w nocy.

"Okaż swoją solidarność z Alfie Evansem. Małym chłopcem, któremu brytyjski sąd odebrał nadzieję na życie. W pogotowiu czekają włoskie medyczne służby ratunkowe gotowe przetransportować chłopca do szpitala Dzieciątka Jezus w Watykanie. Przyjdź i zapal świeczkę lub znicz. Bez barw partii i organizacji pozarządowych. Alfie Evans - jesteśmy z Tobą wbrew nieludzkiemu prawu! Alfie has a right to live" - apelują organizatorzy protestu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Niemcy: kontrowersje wokół krzyża w gmachach państwowych Bawarii

2018-04-26 09:25

ts (KAI) / Monachium

Ożywioną dyskusję wywołała decyzja rządu krajowego w Monachium, że od 1 czerwca br. we wszystkich gmachach państwowych Bawarii mają w widocznych miejscach zawisnąć krzyże. Krzyż będzie wisiał u wejścia jako „widoczne przyznanie się do podstawowych wartości ładu prawnego i społecznego w Bawarii i w Niemczech” - poinformowała kancelaria rządu Bawarii 24 kwietnia. "Krzyż jest fundamentalnym symbolem „naszej bawarskiej tożsamości i sposobu życia” - powiedział premier Markus Söder (CSU).

HannahJoe7/pixabay.com

Choć decyzja ta nie wszystkim się podoba, z zadowoleniem przyjął ją arcybiskup Bambergu Ludwig Schick. „Uważam że to dobre, aby zawiesić krzyż tłumacząc, że jest to znak jedności, pojednania, pokoju, braterstwa, solidarności” - powiedział abp Schick w wywiadzie dla Bayerische Rundfunk. W innej rozmowie dla „domradio” w Kolonii zwrócił uwagę, że „krzyż nie jest znakiem tożsamości jakiegokolwiek kraju czy państwa”.

Również kierownik Biura Katolickiego Bawarii, Lorenz Wolf, cieszy się z takiej decyzji, kiedy to „ugruntowane w chrześcijaństwie podstawowe wartości naszej społeczności, zwłaszcza godność człowieka, miłość bliźniego, tolerancja i solidarność znowu silniej docierają do świadomości społecznej”.

Pozytywnie do faktu, że „krzyże będą widoczne w miejscach publicznych” odniósł się też ewangelicki biskup Bawarii oraz przewodniczący Rady Kościołów Ewangelickich w Niemczech (EKD) Heinrich Bedford-Strohm. Podkreślił, że w ten sposób religia nie pozwala się „wypędzić” do sfery prywatnej, lecz staje się częścią życia publicznego. Ewangelicki biskup nie widzi w tej decyzji marginalizacji innych religii, a humanitaryzm, którego symbolem jest krzyż, oznacza także wolność wyznania. Jednocześnie ostrzegł przed wykorzystywaniem krzyża do polityki partyjnej oraz polemik. Przesłanie, jakie płynie z krzyża, to godność człowieka, miłość bliźniego i humanitaryzm. „To są wartości, do których musi się stosować każdy z nas, muszą się stosować także działania polityczne” - przypomniał Bedford-Strohm.

Krytyk nie szczędzi lewicowa SPD twierdząc, że jest to taktyczny manewr wyborczy CSU. Natomiast studenci w Ratyzbonie już zapowiedzieli, że nie zgodzą się na zawieszenie krzyży na tamtejszym uniwersytecie. Uniwersytety mogą, ale nie musza zawieszać krzyży. Dotychczas decyzją rządu Bawarii krzyże muszą wisieć tylko w klasach szkolnych oraz salach sądowych.

Katolicki specjalista prawa kanonicznego na uniwersytecie w Münster, Thomas Schüller uważa, że decyzja rządu Bawarii jest „na granicy” prawa konstytucyjnego. W rozmowie z „Deutsche Welle” powiedział, że „jeśli ktoś w ten sposób politycznie instrumentalizuje krzyż, nie pojmuje teologicznego znaczenia „głupoty słowa Krzyża” z pierwszego listu św. Pawła do Koryntian, która jest ością w gardle władców i znakiem nadziei dla słabych i pozbawionych praw”. Skrytykował, że uzasadnianie zawieszania krzyży „historycznymi i kulturalnymi tradycjami” Bawarii powoduje, że krzyż staje się „zwykłym symbolem folkloru”.

O umiar w ocenach zaapelował Centralny Komitet Katolików Niemieckich (ZdK). „Krzyż jest tematem poważnym i nie może być przedmiotem drwin i wszelkiego rodzaju żartów”, powiedział przewodniczący ZdK, Thomas Sternberg w rozmowie z niemieckimi mediami. Dodał, że krzyż podkreśla wartość religii i nie oznacza żadnego wykluczania.

Krytycznie do decyzji rządu Bawarii odniosła się Centralna Rada Muzułmanów. „Krzyż w oficjalnych budynkach państwowych jest sprzeczny z zasadą neutralności państwa”, stwierdził w rozmowie z dziennikiem „Die Welt” Mohamed Abu El-Qomsan, przewodniczący tego gremium w Bawarii i podkreślił, że krzyż jest „oczywiście symbolem religijnym”. Zażądał jednocześnie równego traktowania innych religii. „Jeśli Bawaria dopuszcza symbole religijne w budynkach państwowych, to konsekwentnie powinna także zezwolić na noszenie muzułmańskich chust w miejscach publicznych” - powiedział.

Pozytywnie natomiast wypowiedziała się Izraelska Wspólnota Wyznaniowa Monachium i Górnej Bawarii. Zwłaszcza w obliczu „mamuciego zadania, jakim jest integracja”, wspólnota żydowska uważa za „ważne i właściwe” zdefiniowanie norm i wartości oraz żądanie ich uznania, co jest niezbędne dla dobrego współżycia, stwierdziła przewodnicząca Izraelskiej Wspólnoty Wyznaniowej Charlotte Knobloch.

Rząd federalny nie chciał skomentować decyzji władz Bawarii. Rzecznik rządu Steffen Seibert powiedział jedynie, że „nic mu nie wiadomo, aby podobne plany zamierzał wprowadzić rząd federalny”. Według rzecznika ministerstwa spraw wewnętrznych, decyzję o zawieszeniu krzyża w pomieszczeniach urzędowych regulują przepisy organizacyjne poszczególnych urzędów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem