Reklama

Między nami

O Tych, którzy mają odwagę

2016-11-02 11:43

Beata Kociołek
Niedziela Ogólnopolska 45/2016, str. 50-53

Fxquadro/fotolia.com

Kiedy spotykam kogoś, kto ma się pobrać – młodego chłopaka, który się żeni, czy dziewczynę, która wychodzi za mąż – mówię: Ci to mają odwagę. Dlatego, że nie jest łatwo stworzyć rodzinę. Nie jest łatwo zaangażować się na całe życie. Trzeba być odważnym. (...)
Czasami pytają mnie: co zrobić, żeby rodzina zawsze zmierzała do przodu, pokonując wszelkie trudności. Zachęcam Was, żebyście zawsze korzystali z trzech słów (...): pozwól, dziękuję i przepraszam.
Pozwól. Zawsze powinniśmy pytać współmałżonka – żona męża czy mąż żony: co o tym myślisz? Czy uważasz, że tak powinniśmy zrobić? Nigdy nie narzucać siłą. Pozwól...
Drugie słowo to wdzięczność: ileż to razy mąż powinien powiedzieć żonie „dziękuję” i ileż to razy żona powinna mężowi powiedzieć „dziękuję”. Bądźcie sobie wzajemnie wdzięczni, bo to właśnie małżonkowie udzielają sobie nawzajem sakramentu małżeństwa, a ten sakramentalny związek opiera się na wdzięczności. Dziękuję...
Trzecie słowo to przepraszam. To słowo bardzo trudno wypowiedzieć. W małżeństwie, czy to mąż, czy to żona, zawsze popełniają błędy. Umiejętność przyznania się do nich, przeprosiny i prośba o wybaczenie bardzo pomagają.
Papież Franciszek, Kraków, 28 lipca 2016

O małżeństwie i rodzinie wiele się mówi, pisze, powstają filmy, organizuje się spotkania, konferencje, rekolekcje. To ważna sprawa. Obserwując życie rodzinne bliskich, przyjaciół, znajomych i nieznajomych, zbieramy informacje, z czasem dołączamy do nich własne doświadczenia. Jednak wciąż poszukujemy, odkrywając nie do końca poznany świat naszych małżeńskich relacji. Nie chodzi bowiem tylko o wiedzę i kopiowanie cudzych wzorów, ale roztropne korzystanie z posiadanych informacji, aby dzień po dniu, z nową siłą budować nasze małżeństwo, nową jakość relacji z mężem/żoną, nieprzerwanie współpracując z łaską sakramentu, jakiego udzieliliśmy sobie, ślubując miłość, wierność i uczciwość małżeńską, aż tu na ziemi rozłączy nas śmierć.

Kocham Cię, żono! Kocham Cię, mężu!

To małżeńskie oflagowanie brzmi romantycznie, ale i rozważnie. Wyraża ni mniej, ni więcej – pragnę dobra dla Ciebie. I właśnie dlatego, że chcę dla Ciebie dobra, będę ze wszystkich sił, wytrwale troszczył/a się o Ciebie, aby dawać Ci dobro, którego potrzebujesz. Jednocześnie pozostanę otwarty/a na dobro, jakim Ty jesteś i jakie mi w wolności ofiarujesz, abyśmy mogli dzielić się nim z naszymi dziećmi, bliskimi, przyjaciółmi, w pracy i wszędzie tam, gdzie pośle nas Bóg. Samowystarczalność to obiektywnie dobra cecha, ale w małżeństwie nie sprawdza się. Między małżonkami powinna być harmonia w dawaniu i braniu. Naszym celem jest wzajemny rozwój w miłości, dlatego jestem gotowy/a na ciągłe poznawanie Ciebie i daję się poznać Tobie.

Nie jesteśmy jednak naiwni i nie żyjemy w przekonaniu, że życie upłynie nam w cukierkowych barwach. Na każdy dom przyjdzie deszcz, burze i wichry, które weń uderzą (Mt 7, 24-27). Przetrwa tylko ten, który zbudowany jest na skale. Jest nią tylko Chrystus, którego zaprosiliśmy do naszego małżeństwa i który nieprzerwanie nam towarzysząc, przekazuje sakramentalne łaski, aby nasza małżeńska autostrada doprowadziła nas do zbawienia. Taka przysięga małżeńska w pigułce. Aktywna i skuteczna przeciwko małżeńskiej rutynie, niezależnie od metryki naszego małżeństwa. Czy jednak w zabieganym świecie, gdzie wszystko jest ważne i „na wczoraj”, umiemy ją jeszcze właściwie praktykować?

Reklama

Papież Franciszek podczas pielgrzymki do Polski w ramach Światowych Dni Młodzieży, publicznie dostrzegł małżonków, narzeczonych i tych, którzy dopiero rozważają powołanie do małżeństwa. Jak to ma w zwyczaju, powiedział bezpośrednio, po ojcowsku z wielką atencją: „Ci to mają odwagę”. Wtedy łapaliśmy każde słowo Papieża. Czuliśmy się ważni, odważni i pełni sił, aby zmieniać świat na lepsze. Dziś „rozpakowujemy” papieski prezent, rozważając trzy jakże ważne w relacjach małżeńskich słowa: pozwól, dziękuję i przepraszam.

* * *

POZWÓL

Pozwalam komuś na coś albo nie pozwalam. To do mnie należy decyzja. Jest też takie „pozwól”, w którym to ja proszę drugą osobę o wyrażenie zgody, o zielone światło, o łaskawość dla mnie, ale bez jednoczesnego ograniczania jej wolnej woli. Taka postawa, choć niełatwa, jest dla nas szansą na rozwój zarówno osobisty, jak też rozwój w relacji małżeńskiej. Czyli jest to szansa na wzrastanie, doskonalenie się, rozwój cnót. Uwalniając się od zadęcia światowego indywidualizmu, staram się stanąć w prawdzie o tym, kim jestem ja i kim jest mój mąż/moja żona.

Mówiąc „pozwól”, nie chcę przemocą narzucać swojego ja (problemów, sądów, potrzeb, choć to nie znaczy, że mamy o nich w ogóle nie rozmawiać, wręcz przeciwnie!). „Pozwól” zawiera moją zgodę na Ciebie, Twoją decyzję. Niczego nie wymuszam na mężu/żonie. Daję wolność. Nie roszczę sobie praw do tego, aby być pierwszym/ą, lepszym/ą, ważniejszym/ą, zawsze wiedzącym/ą, co i kiedy należy zrobić. Chcę pokazać, że faktycznie interesuje mnie i szanuję to, co myśli i czuje mój mąż/moja żona, jakie ma potrzeby.

W miłości ważny jest czas. „Wszystko ma swój czas i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem...” (Koh 3, 1-17). Właściwie go rozeznając (bez odkładania ważnych spraw na przysłowiowego „świętego nigdy”), będziemy bardziej DLA siebie nawzajem, mówiąc częściej: „Żono, pozwól proszę”, „Mężu, pozwól proszę…”.

Pozwól

Pozwól dotyczy przede wszystkim wolności. Kiedy małżonkowie są wiązani stułą, przekazują sobie nawzajem do siebie prawa. Wynika to z miłości małżeńskiej, która jest wzajemna, ale też wyłączna. Stąd „pozwól” to wyraz lojalności tego silnego związku, przekazanie jakiejś części wolności drugiej osobie. Ale to nie całkowita rezygnacja ze swojej wolności. Są bardzo intymne obszary życia, których nie przekazuje się współmałżonkowi, jak choćby relacja z Bogiem – z jednej strony wspólna modlitwa, ale spowiedź już oddzielna. Warto zatem zobaczyć, że „pozwól” to szukanie pewnego środka, optymalnej drogi wolności w małżeństwie, żeby nie czuć się niewolnikiem małżeństwa, ale żeby czuć, że jest to celebracja miłości, coś, co nie ogranicza i zobowiązuje, ale dzięki czemu będę jeszcze bardziej wolny.

„Pozwól” może się łączyć także z tematem kontroli w małżeństwie. Zwykle myślimy o tym, że kontrola jest ważna i potrzebna. Tak, ale pod warunkiem, że jest to kontrola adekwatna, a nie przesadna, że nie jest to wścibstwo – wiedzieć o drugim wszystko i sprawować kontrolę totalną. To bardzo niebezpieczne zjawisko – w imię tego, że jesteśmy razem, może dojść do strasznej dominacji, w której odbiera się drugiemu wolność w imię miłości, bycia razem, jedności przed Bogiem. Nadmierna kontrola jest formą przemocy.

„Pozwól” to celebracja wolności, szukanie tego, co optymalne i adekwatne.

* * *

DZIĘKUJĘ

Każdy przyzna, że w dobrym tonie jest dziękować. Dziękuje człowiek kulturalny, a któż z nas nie chce takim być lub/i aby inni go postrzegali w ten sposób. Żeby jednak dziękowanie nie stało się tylko formalnością dobrze wychowanych ludzi, muszę mieć wrażliwość na... dobro wokół mnie. Doświadczając dobra, rodzi się wdzięczność, a wtedy znacznie łatwiej o dystans do rzeczywistości, mniej stresu, gniewu, niezadowolenia, mniej też „globusów” i ucieczek do garażu. Kiedy mam w sobie postawę wdzięczności, moje zwykłe „dziękuję” czyni cudowne rzeczy we mnie i innych.

Bądźmy wdzięczni za męża/żonę. Dziękując za siebie Bogu i sobie nawzajem, dostrzegamy ogrom dobra, które niesie współmałżonek. Nie żałujmy czasu i wysiłku, aby sobie i sobie nawzajem podziękować, doceniając to, co w nas dobre. Za rzeczy zwykłe i te bardziej kwalifikowane, za oczywistości, które w gruncie rzeczy wcale nie są nam należne, za drobnostki, aby mogły się stać perełkami i serdecznie uradować. Pamiętajmy, że dziękując, również motywujemy. Zacznijmy od jednego „dziękuję” dziennie, a z czasem praktyka uczyni z nas mistrzów zatroskanych o to, aby nie zgubić po drodze nawet najmniejszego dobra.

Dziękuję

Kiedy małżonkowie sobie dziękują, to dostrzegają wzajemne dobro, cieszą się nim, widzą, że dobro współmałżonka jest także moim dobrem. Kiedy małżonkowie sobie dziękują, celebrują sakrament małżeństwa niejako zanurzony w Eucharystię.

„Dziękuję” jest słowem bardzo chrześcijańskim, Eucharystia – niezależnie od tego, w jakiej intencji jest sprawowana – jest wielkim dziękczynieniem Bogu. Słowo „dziękuję” jest w pewnym sensie sercem chrześcijaństwa, tak jak Eucharystia jest misterium centralnym.

Dziękowanie uczy nas najpierw dostrzegania tego, co dobre, ucieszenia się tym, docenienia, dowartościowania, wydobycia. Kiedy już to wszystko jest spełnione, wtedy możemy wyrazić wdzięczność wobec osoby, która je sprawiła. I to jest ten drugi element. Wdzięczność może wyrażać się w spojrzeniu, dotyku, w tym, jak się nawzajem traktujemy. Dziękowanie z dostrzeganiem dobra, nazywaniem go i eksponowaniem jest bardzo ewangeliczne; bo przecież, żeby głosić Ewangelię – dobrą nowinę, należy ją widzieć, cenić, eksponować.

* * *

PRZEPRASZAM

Generalnie większość ludzi ma problem z przepraszaniem. Mamy oczywiście szacunek dla św. Piotra, który zapytawszy Jezusa o to, ile razy ma przebaczać, z niedowierzaniem przyjął odpowiedź Mistrza, że ZAWSZE. Jednak praktyka wydaje się nas przerastać. Trudno jest przyznać się do błędu, a jeszcze trudniej zadośćuczynić za zło wyrządzone drugiej osobie. W małżeństwie sytuacja wydaje się jeszcze bardziej skomplikowana, bo przecież chodzi o osoby najbliższe sobie na tym świecie – żonę i męża. W Liście do Efezjan słyszymy „Gniewajcie się, a nie grzeszcie: niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce! I nie dawajcie miejsca diabłu!” (Ef 4, 26-27). Mogą więc latać talerze, jak mówi Ojciec Święty Franciszek, ale nie pielęgnujmy i nie podsycajmy cierpienia i żalu, prowadząc zimną wojnę cichych dni. Stając w prawdzie, uznajmy krzywdy, ale nie pozwólmy, aby stały się dla nas sztandarem fałszywej niepodległości, która nas zniewala, celnie i głęboko rani, a ostatecznie odziera z nadziei w Boże miłosierdzie.

Przepraszam

Nie jest możliwe, żeby nie cierpieć na tej ziemi, i nie jest możliwe, żeby nie zadawać innym cierpienia.

To się łączy z tajemnicą naszej grzeszności – postępujemy wbrew sobie, jedno myślimy, inne mówimy, zawsze więc kogoś zranimy i ktoś nas zrani. Dlatego jedną z centralnych tajemnic chrześcijańskiego życia jest przebaczenie.

Przebaczenie jest możliwe, kiedy pada słowo „przepraszam”. Jest ono bardzo ważne i warto go używać. Ale nie należy go nadużywać. Powinno być autentyczne i szczere, ze świadomością: za co.

Słowo „przepraszam” ma ogromną siłę, może być wyrażane słowem, ale też gestami. Czasami małżonkowie mają swoje sposoby przepraszania siebie, bez słów, ale dobrze jest, żeby to słowo jednak padało. Żeby doszło do konfrontacji, a nie tylko zostało przyciszone, przykryte, schowane. Gdy emocje opadną, dobrze jest wrócić do rozmowy z innej pozycji, na innych warunkach i emocjach, porozmawiać i wszystko zakończyć słowem „przepraszam”.

Beata Kociołek
razem z mężem Maciejem: małżeństwo pełnoletnie, rodzice 3 synów, prawnicy, doradcy życia rodzinnego, od 10 lat prowadzą kursy dla narzeczonych

Ks. Tomasz Knop
teolog duchowości, kierownik duchowy, psychoterapeuta, psychodramatysta, bibliodramatysta, rekolekcjonista, kapelan hospicjum w Częstochowie

* * *

To naprawdę ważne słowa

Często mówimy, że są to słowa klucze. A klucz jak to klucz – otwiera zamki albo je zamyka. Dobrze jest się spotkać w małżeństwie, aby porozmawiać, jak to z tymi kluczami u nas jest. Jeśli mężowie nie zaproszą na randkę swoich żon, nic nie stoi na przeszkodzie, aby żony przejęły inicjatywę i zorganizowały spotkanie we dwoje. Ważne, aby odłączyć się od przeszkadzaczy (no cóż, świat musi tym razem poczekać!), dzieciom zorganizować opiekę (i tu apel do żon – dzieci na tej rozłące na pewno nie ucierpią, one wiedzą, że wzajemna miłość rodziców jest ich wielkim skarbem!), a samemu z pękiem kluczy (pozwól, dziękuję, przepraszam) otworzyć się na bliskość małżeńskiego spotkania, aby doświadczyć (i uczynić to stałą małżeńską praktyką) prawdziwej komunii osób.

* * *

Świadectwa

Cieszę się, że zdecydowaliśmy się na prawdziwe prekana, a nie tylko podpisiki. To był kosmos. Okazało się, że prowadzący to ludzie, którzy chcą się podzielić swoim doświadczeniem. A do tego ksiądz – otwarty na ludzi, przystępny. Takiego Kościoła nie znałam, ale dziś mogę powiedzieć, że Pan Bóg wiedział, iż właśnie ono było mi potrzebne. Pan Bóg naprawdę wie wszystko. I jeszcze jedno. Nie sądziłam, że są dokumenty kościelne dotyczące małżeństwa i że normalni ludzie mogą, a nawet powinni je czytać, bo... przydają się w codziennym życiu, tłumacząc wiele spraw.
Małgosia

Czasami wydaje mi się, że rozumiem więcej, a czasami, że jednak mniej. Dopóki szukałem żony, wydawało mi się, a nawet byłem pewien, że jestem idealnym kandydatem na męża. Coś tam przeczytałem o kobietach, posłuchałem mądrych nauk, rekolekcji. Nie wpadłbym na to, że praktyka życia małżeńskiego, a nawet jeszcze okres narzeczeństwa, tak odrze mnie ze złudzeń, jaki to ja jestem cierpliwy, wytrwały, wyrozumiały, chętny do współpracy i co tam jeszcze sobie pomyślę w litanii samouwielbienia. Codziennie powtarzam sobie, że nasze małżeństwo jest dla mnie najważniejszym życiowym wyzwaniem. To u boku mojej żony uczę się, czym jest MIŁOŚĆ, czyli jak nie być egoistą.
Maciek

Moi rodzice nigdy nie przepraszali siebie nawzajem. Ciche dni po prostu mijały. Okazało się, że mój mąż nie akceptuje takiej małżeńskiej ścieżki i chciałby wyjaśnić każdą sprzeczkę zgodnie z zasadą, aby nad naszym gniewem nie zachodziło słońce. Na początku strasznie mnie to denerwowało, ale z czasem okazało się, że wiele dowiadujemy się o sobie tą drogą. Przepraszając siebie nawzajem, zawsze oboje wygrywamy.
Jagoda

Dopiero po tym kursie przedmałżeńskim zrozumieliśmy (a na pewno bardziej ja), co to znaczy być narzeczeństwem, że w sakramencie małżeństwa zapraszamy do nas Boga, że tu nie chodzi o fajny ślub i ładne zdjęcia na ścianę do naszego salonu. Tu chodzi o nasze życie, czyli moje, mojej żony, naszych dzieci. Aby było piękne, miało sens i prowadziło do Boga. W kilku dziedzinach czuję się specjalistą, mam liczne certyfikaty potwierdzające wysokie kwalifikacje zawodowe. W byciu mężem dopiero zaczynam się specjalizować. To moja życiowa rola, tylko sęk w tym, że dobrych nauczycieli nie znam zbyt wielu. Wiem jednak ponad wszelką wątpliwość, że moim pragnieniem jest, aby moja żona była ze mną szczęśliwa, a ja z nią, ma się rozumieć.
Jurek

To, że przepraszanie jest trudne, to żadna nowość, ale żeby dziękowanie było trudne, to było dla mnie zaskoczeniem. Zawsze podchodziłam do życia praktycznie. Brałam, co dostawałam, i dawałam, co mogłam. Nie liczyłam na żadne podziękowania. Z domu wyniosłam przekonanie, że to prowadzi do pychy. Dziękować nauczyłam się w dorosłym życiu, dzięki wychowaniu dzieci, bo rodzice uczą dzieci mówić trzech ważnych słów: „proszę, dziękuję i przepraszam”. I tak oto nadrobiłam dzięki dzieciom lekcję dobrego wychowania, które procentuje również w moim małżeństwie. Mówiąc „dziękuję”, czuję wdzięczność za mojego męża i dla mojego męża, za to, kim jest, ale też za to, że codziennie rano wita mnie uśmiechem, a potem zaprasza na kawę.
Kasia

Tagi:
rodzina miłość małżeństwo

Cała Europa potrzebuje dużych rodzin

2018-06-20 08:09

Zygmunt Piotr Cywiński
Edycja szczecińsko-kamieńska 25/2018, str. VI

W dniach 1-3 czerwca w Szczecinie odbył się VI Ogólnopolski Zjazd Dużych Rodzin (ZDR), połączony ze spotkaniem europejskich rodzin wielodzietnych. Jego organizatorem był Związek Dużych Rodzin „Trzy Plus”, Miasto Szczecin i Europejska Konfederacja Dużych Rodzin. Patronat honorowy nad wydarzeniem objął prezydent Andrzej Duda wraz z małżonką Agatą Kornhauser-Dudą

Zygmunt Piotr Cywiński

Zjazdy Dużych Rodzin organizowane są od 2013 r. Trwają trzy dni, podczas których wspólne świętowanie powoduje integrację i wymianę doświadczeń między rodzinami oraz aktywny wypoczynek.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zmiany księży w internecie


Edycja warszawska (st.) 28/2004

O tegorocznych zmianach na stanowiskach proboszczów i wikariuszy w diecezji warszawsko-praskiej można się było dowiedzieć dzień przed ich ogłoszeniem. Wszystko dzięki oficjalnej stronie internetowej kurii biskupiej: www.diecezja.waw.pl/
Nowy sposób komunikowania zmian personalnych, jak nas zapewnia kuria biskupia, nie zastąpi tradycyjnego dostarczania zainteresowanym przez księży dziekanów imiennych dekretów Biskupa Ordynariusza. Ułatwia jednak rozeznanie wśród księży i parafian nowego miejsca pobytu konkretnego duszpasterza.
Z komentarzy zamieszczonych pod wykazem translokat wynika, że z nowej formy obiegu informacji najbardziej zadowoleni są młodzi księża, bo oni najczęściej korzystają z komputerów. Niektórzy wyrażali jedynie obawy o dehumanizację kontaktów z władzą diecezjalną. Przy okazji pojawiały się także, niezamierzone przez redagujących stronę, sugestie zmian w innych parafiach, niestety anonimowe. Należy więc sądzić, że podobnie jak to zrobiła wcześniej KAI, redakcja wycofa się z udostępniania forum dyskusyjnego pod dekretami biskupimi.
Drukujemy listę translokat z diecezjalnej strony internetowej uaktualnioną 25 czerwca br.

Zmiany proboszczów

Ks. Gaszkowski Zbigniew - z prob. par. Matki Bożej Loretańskiej w Warszawie zwolniony na emeryturę
Ks. Gugała Dariusz - z wik. par. św. Izydora w Markach na prob. par. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Markach
Ks. Koć Witold - z prob. par. Żuków na prob. par. Kuflew
Ks. Kopytko Edward - z wik. par. św. Jana Kantego w Legionowie na prob. par. Starogród
Ks. Krzyżewski Janusz - z wik. par. św. Wincentego à Paulo w Warszawie na prob. par. Grzebowilk
Ks. Madej Wacław - z rektora Seminarium Duchownego na proboszcza parafii św. Marka Ewangelisty w Warszawie
Ks. Sałański Bogdan - z prob. par. Kuflew na prob. par. Matki Bożej Loretańskiej w Warszawie
Ks. Sobieraj Józef - z prob. par. Starogród na rezyd. par. Dębe Wielkie
Ks. Waligóra Krzysztof - z proboszcza parafii św. Marka Ewangelisty w Warszawie na rektora Seminarium Duchownego
Ks. Wójcik Zenon - z prob. par. Grzebowilk na prob. par. Żuków

Zmiany wikariuszy

Ks. Balikowski Jarosław - z wik. par. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Warszawie na wik. par. Najczystszego Serca Maryi w Warszawie
Ks. Banach Paweł - z kapelana Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przy ul. Hetmańskiej na wik. par. Wiązowna
Ks. Banaszek Adam - z wik. par. Matki Bożej Częstochowskiej w Zielonce na wik. par. Nawrócenia św. Pawła Ap. w Warszawie
Ks. Bieniecki Przemysław - z wik. par. Kamieńczyk na wik. par. św. Łukasza w Warszawie
Ks. Brzeszczyński Marcin - z wik. par. Nieporęt na wik. par. Klembów
Ks. Chaciński Michał - z wik. par. Radzymin na wik. par. św. Izydora w Markach
Ks. Danecki Jerzy - z wik. par. Matki Bożej Królowej Polski w Aninie na wik. par. św. Antoniego w Mińsku Maz.
Ks. Dębiński Robert - z wik. par. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Sulejówku na wik. par. Miłosierdzia Bożego w Legionowie
Ks. Filipczuk Marek - z wik. par. Kałuszyn na wik. par. Świętej Trójcy w Kobyłce
Ks. Gawor Andrzej - z wik. par. Latowicz na wik. par. Kołbiel
Ks. Główka Piotr - z wik. par. św. Jakuba Ap. w Tarchominie na wik. par. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Sulejówku
Ks. Gosik Mariusz - z wik. par. św. Ap. Piotra i Pawła w Nowym Dworze Maz. na wik. par. św. O. Pio w Zagościńcu
Ks. Jarzębski Tomasz - z wik. par. Józefów k. Otwocka na wik. par. Chotomów
Ks. Jaśkowski Marek - z wik. par. św. Antoniego w Mińsku Maz. na wik. par. Miłosierdzia Bożego w Warszawie
Ks. Jeznach Marek - z wik. par. Kołbiel na wik. par. Św. Ap. Piotra i Pawła w Nowym Dworze Maz.
Ks. Juszczuk Aleksander - z wik. par. Nawrócenia św. Pawła Ap. w Warszawie na wik. par. św. Józefa w Legionowie
Ks. Kalinowski Paweł - z wik. par. Najczystszego Serca Maryi w Warszawie na wik. par. Narodzenia Pańskiego w Warszawie
Ks. Kloch Zbigniew - z wik. par. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Warszawie-Falenicy na wik. par. Wieliszew
Ks. Kopczyński Janusz - z wik. par. Miłosierdzia Bożego w Warszawie na wik. par. Najświętszej Maryi Panny Matki Pięknej Miłości w Warszawie-Tarchominie
Ks. Korporowicz Ireneusz - z wik. par. św. Michała Arch. w Nowym Dworze Maz. na wik. par. Matki Bożej Królowej Polskich Męczenników w Warszawie
Ks. Krupa Krzysztof - wik. par. Matki Bożej Królowej Polskich Męczenników w Warszawie na wik. par. św. Jerzego w Zielonce
Ks. Mazurek Jarosław - z wik. par. Józefów k. Otwocka na wik. par. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Warszawie
Ks. Miliszkiewicz Wojciech - z wik. par. św. Marii Magdaleny w Warszawie na wik. par. Jabłonna
Ks. Moczulski Tomasz - z wik. par. Klembów na wik. par. św. Michała Arch. w Nowym Dworze Maz.
Ks. Ostojski Krzysztof - wik. par. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Warszawie na wik. par. Świętej Trójcy w Kobyłce
Ks. Owczarek Emil - z wik. par. św. Brata Alberta w Warszawie-Zielonej na wik. par. św. Faustyny w Warszawie
Ks. Ożóg Marcin - z wik. par. Narodzenia Pańskiego w Warszawie na wik. par. Matki Bożej Różańcowej w Warszawie
Ks. Pieniak Wojciech - z wik. par. Imienia Najświętszej Maryi Panny w Warszawie-Międzylesiu na wik. par. Radzymin
Ks. Płochocki Zbigniew - z wik. par. św. Franciszka z Asyżu w Warszawie na wik. par. Imienia Najświętszej Maryi Panny w Warszawie-Międzylesiu
Ks. Rejmuza Dariusz - z wik. par. Wieliszew na wik. par. Matki Bożej Dobrej Rady w Warszawie-Miedzeszynie
Ks. Rudzki Paweł - z wik. par. Świętej Trójcy w Kobyłce na wik. par. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Warszawie-Falenicy
Ks. Rzępołuch Paweł - z wik. par. św. Ap. Piotra i Pawła w Nowym Dworze Maz. na wik. par. Matki Bożej Królowej Polski w Markach
Ks. Serafin Marek - z wik. par. Jabłonna na wik. par. św. Marii Magdaleny w Warszawie
Ks. Sieńkowski Jerzy - z wik. par. Świętej Trójcy w Kobyłce na wik. par. Józefów k. Otwocka
Ks. Stanaszek Mariusz - z wik. par. Matki Bożej Królowej Polski w Markach na wik. par. Nieporęt
Ks. Staniszewski Artur - z wik. par. Matki Bożej Częstochowskiej w Otwocku-Świdrze na wik. par. św. Antoniego w Mińsku Maz.
Ks. Stonio Dariusz - z wik. par. św. Antoniego w Mińsku Maz. na wik. par. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Sulejówku
Ks. Sulej Andrzej SDB - od księży salezjanów na wik. par. Najświętszej Maryi Panny Matki Pięknej Miłości w Warszawie
Ks. Szabaciuk Jacek - z wik. par. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Mińsku Mazowieckim na wik. par. Józefów k. Otwocka
Ks. Śpiewak Zbigniew - z wik. par. Miłosierdzia Bożego w Ząbkach na wik. par. św. Faustyny w Warszawie
Ks. Trzciński Paweł - z wik. par. Matki Bożej Różańcowej w Warszawie na wik. par. św. Włodzimierza w Warszawie
Ks. Walczyk Hubert - z wik. par. Matki Bożej Dobrej Rady w Warszawie-Miedzeszynie na wik. par. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Warszawie-Starej Miłosnej
Ks. Wdowiak Kamil - z wik. par. Najświętszej Maryi Panny Matki Pięknej Miłości w Warszawie na wik. par. Św. Ap. Piotra i Pawła w Nowym Dworze Maz.
Ks. Węglarz Krzysztof - z wik. par. św. Faustyny w Warszawie na wik. par. św. Patryka w Warszawie
Ks. Wnuk Bogusław - z wik. par. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Warszawie-Starej Miłosnej na wik. par. św. Jakuba w Warszawie
Ks. Wyszyński Sławomir - wik. par. św. Józefa w Legionowie na wik. par. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Warszawie
Ks. Yury Hrytsko ISChP - z wik. par. Miłosierdzia Bożego w Legionowie na wik. par. Celestynów
Ks. Zagórowski Grzegorz - z wik. par. św. Patryka w Warszawie na wik. par. Matki Bożej Loretańskiej w Warszawie
Ks. Zając Dariusz - z wik. par. św. Jerzego w Zielonce na wik. par. Matki Bożej Częstochowskiej w Zielonce
Ks. Zajkowski Andrzej - z wik. par. Chotomów na wik. par. Wiązowna
Ks. Zdanowicz Marek - z wik. par. św. Włodzimierza w Warszawie na wik. par. św. Brata Alberta w Warszawie-Zielonej
Ks. Zieliński Paweł - z wik. par. św. Jana Kantego w Legionowie na wik. par. św. Wincentego à Paulo w Warszawie

Nominacje neoprezbiterów

Ks. Piotr Błażejczyk - par. Latowicz
Ks. Rafał Goliński - par. Kałuszyn
Ks. Marek Grzegrzułka - par. Kamieńczyk
Ks. Sławomir Kielczyk - par. Matki Bożej Królowej Polski w Warszawie-Aninie
Ks. Rafał Mieczkowski - par. Ostrówek
Ks. Rafał Paździoch - par. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Mińsku Maz.
Ks. Piotr Pierzchała - par. św. Jana Kantego w Legionowie
Ks. Stanisław Rychowiecki - par. Matki Bożej Częstochowskiej w Otwocku-Świdrze
Ks. Tomasz Sztajerwald - par. Radzymin
Ks. Artur Więsik - par. św. Franciszka z Asyżu w Warszawie-Nowodworach

Zmiany wśród studentów

Ks. Kożuchowski Wojciech - ze studiów w Rzymie na wik. par. Matki Bożej Królowej Polskich Męczenników w Warszawie
Ks. Miętek Maciej - z wik. par. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Sulejówku na studia z KNS w Rzymie
Ks. Walkiewicz Grzegorz - z wik. par. Wiązowna na studia z muzykologii na UKSW (kapelan Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przy ul. Hetmańskiej)
Ks. Wróbel Marcin - ze studiów na wik. par. św. Jana Kantego w Legionowie

Zmiany rezydentów i inne

Ks. Adamczewski Bartosz - z rezyd. par. Miłosierdzia Bożego w Legionowie na rezyd. par. Miłosierdzia Bożego w Warszawie
Ks. Dudzik Andrzej - z wik. par. Radzymin skierowany do pracy w Moskwie
Ks. Mazurkiewicz Paweł - z rezyd. par. Matki Bożej Królowej Polskich Męczenników w Warszawie na rezyd. par. Narodzenia Pańskiego w Warszawie
Ks. Szewczyk Rafał - z rezyd. par. św. Barnaby w Warszawie na rezyd. par. Najczystszego Serca Maryi w Warszawie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

W obiegu pojawił się znaczek Poczty Polskiej z wizerunkiem bp. Jordana

2018-06-22 17:48

msz / Poznań (KAI)

Poczta Polska wydała okolicznościowy znaczek z okazji jubileuszu 1050 lat biskupstwa w Poznaniu z wizerunkiem biskupa Jordana i konturem najstarszej katedry na ziemiach polskich. „Postać biskupa Jordana jest ważna dlatego, że stanowi fundament Kościoła w Polsce” – uważa przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.

www.poczta-polska.pl

Uroczyste wprowadzenie do emisji znaczka pocztowego „Jubileusz Biskupstwa w Poznaniu (968-2018)” odbyło się w Muzeum Archidiecezjalnym, czyli gmachu Akademii Lubrańskiego. „Wszystko, co dziś istnieje w Kościele w Polsce, jest zasługą biskupa Jordana, który został posłany do całego państwa Polan” – zauważył abp Stanisław Gądecki podczas uroczystości.

Metropolita poznański uważa, że znaczek okolicznościowy z wizerunkiem bp. Jordana przyczyni się do wypromowania jego postaci bardziej niż pomniki. „Bp Jordan wprowadził naszą Ojczyznę w kulturę bogatszą o 1500-1700 lat. Był dobrym apostołem, umiał kierować wspólnotą, nauczając po łacinie. Mamy zobowiązanie, by kultywować pamięć o tym człowieku” – zaznaczył abp Gądecki.

Metropolita poznański podkreślił, że powstanie biskupstwa wprowadziło trwałe struktury, które miały zająć się chrystianizacją Polan. Przypomniał, że wraz z rozwojem chrześcijaństwa na ziemiach polskich skończył się kult stworzenia charakterystyczny dla religii pogańskich, a zaczął się kult Stwórcy.

"Znaczki są piękne, one fascynują człowieka. Dzięki filatelistyce można się wiele nauczyć. Poznaje się kraje, osoby, wydarzenia. Od dziecka zbierałem znaczki" – powiedział KAI abp Gądecki. Zauważył też, że wśród duchowieństwa polskiego filatelistyką interesują się m.in. kard. Zenon Grocholewski i ks. prof. Waldemar Chrostowski, który ma wyjątkową kolekcję, ponieważ zbiera znaczki z wizerunkiem Jana Pawła II.

W uroczystości wziął udział prezes zarządu Poczty Polskiej. „Każdy znaczek jest małym dziełem sztuki. Wprowadzając do obiegu znaczki upamiętniające ważne wydarzenia społeczne czy historyczne, Poczta Polska nie tylko realizuje swą funkcję biznesową, ale przenosi pamięć w przyszłość” – powiedział Przemysław Sypniewski.

Poczta Polska przygotowała też okolicznościowy stempel pocztowy wraz z emisją filatelistyczną. Specjalny datownik będzie dostępny w Urzędzie Pocztowym nr 2 w Poznaniu przez najbliższy miesiąc.

Autorem projektu znaczka z wizerunkiem bp. Jordana jest Andrzej Gosik. Znaczek o formacie 40,5 x 54 mm został wydany w nakładzie 105 tys. egzemplarzy. Bp Jordan trzyma w ręku pastorał z Limoges. Jest to jeden z najstarszych średniowiecznych pastorałów z XIII wieku, wydobyty w 1953 r. podczas prac archeologicznych prowadzonych w katerze poznańskiej.

Dwa lata po chrzcie Mieszka I, w 968 r., zgodnie z ówczesną praktyką kościelną, powstało pierwsze na ziemiach polskich biskupstwo. Tym, który zapoczątkował historię polskiej hierarchii kościelnej, był biskup Jordan (†982 lub 984).

Wraz z jego przybyciem, dekretem papieża Jana XIII erygowano biskupstwo poznańskie, które w latach 968-1000 obejmowało całe państwo polskie i było zależne wprost od Stolicy Apostolskiej. Rocznik Kapituły Poznańskiej podaje: „w roku 968 Jordan został ustanowiony pierwszym biskupem w Polsce”, a w nieco późniejszym Roczniku Poznańskim czytamy: „w roku 968 Jordan został ustanowiony pierwszym biskupem poznańskim”.

Jego misja nie należała do najłatwiejszych, skoro kronikarz Thietmar z Merseburga zanotował, że pierwszy biskup w kraju Mieszka „ciężką miał […] pracę, zanim niezmordowany w wysiłkach nakłonił ich słowem i czynem do uprawiania winnicy Pańskiej”.

Bp Jordan kształcił miejscowe duchowieństwo, rozbudowywał sieć parafialną w głównych ośrodkach państwowych, przygotowywał budowę katedry na Ostrowie Tumskim – najstarszej na ziemiach polskich, która stała się miejscem pochówku pierwszych władców Polski. Tutaj też spoczywa bp Jordan.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem