Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Inauguracja roku akademickiego 2016/2017 w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu

Ich drugi dom

2016-10-06 09:51

Ks. Zbigniew Suchy
Edycja przemyska 41/2016, str. 4-5

Archiwum Seminarium

23 września 2016 r., w dzień poświęcony św. o. Pio z Pietrelciny, o godz. 9.00 w kaplicy Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu została odprawiona uroczysta Eucharystia pod przewodnictwem abp. Adama Szala, metropolity przemyskiego, z udziałem abp. Józefa Michalika, abp. Jana Martyniaka, bp. Stanisława Jamrozka oraz licznie zebranych kapłanów i zaproszonych gości. Mszą św. zainaugurowano Rok Akademicki 2016/2017 oraz rok formacyjny.

Liturgia Słowa owego dnia mówiła o czasie, który jest darem do wykorzystania, i Piotrze, który mocą Ducha Świętego odpowiedział na Jezusowe pytanie. Ks. rektor dr hab. Dariusz Dziadosz w swoim powitaniu nawiązał do słów Koheleta mówiących o czasie. Czasie, który jest darem, ale i pytaniem. Zaznaczył, że nowy rok duchowych rozważań i modlitwy poświęcony będzie Maryi: „(...) odkrywając przesłanie Jej fatimskich objawień w setną ich rocznicę oraz dziękując za wstawienniczą obecność Matki Bożej Jackowej, której koronację koronami papieskimi będziemy wspominać już za kilka tygodni”.

Homilię wygłosił Metropolita Przemyski. Zakreślił przed klerykami, profesorami i zebranymi Gośćmi, że ten rok to czas dojrzewania do zgodnej z natchnieniami Ducha Świętego odpowiedzi na trzy pytania: „Czym jest seminarium? (…) Patrząc na tę instytucję, w której jesteśmy, z wiarą, powiemy, że jest to miejsce i czas, w którym przygotowujemy się do służby w kapłaństwie, ale czynimy to na wzór Jezusa Chrystusa – Kapłana i Pasterza, Założyciela Kościoła, czynimy to po to, aby Kościół święty w rozumieniu wspólnoty wiary ubogacać naszą posługą. Zatem trzeba dojrzewać do pytania o to, czym dla mnie jest Kościół”.

Reklama

Ksiądz Arcybiskup sięgnął do swojego rektorskiego doświadczenia i wspomniał epizod z wyjazdu całego seminarium na uroczystość koronacyjną Matki Bożej do Chmielnika k. Rzeszowa. Po przedstawieniu przez Księdza Rektora programu wyjazdu, jeden z alumnów zapytał: „A kiedy wracamy do domu?”. „Domem” kleryk określił właśnie seminarium, co ówczesny rektor, a obecny Metropolita Przemyski ze wzruszeniem i radością wspomniał, życząc wszystkim alumnom, by Wyższe Seminarium Duchowne w Przemyślu było ich drugim domem.

Druga część uroczystości – sesja inauguracyjna – odbyła się w auli Instytutu Teologicznego WSD. Po śpiewie hymnu „Gaude Mater Polonia” i wprowadzeniu ks. rektora Dariusza Dziadosza, prefekt studiów – ks. Łukasz Jastrzębski – przedstawił sprawozdanie z działalności seminarium w roku akademickim 2015/2016. Ks. dr Maciej Dżugan w wykładzie inauguracyjnym z prezentacją multimedialną podjął temat: „Teologiczny wymiar biblijnego przejścia przez Jordan”.

Istotnym momentem uroczystości była immatrykulacja alumnów pierwszego roku oraz słowo ich przedstawiciela. Indeks studenta Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu przyjęło tego dnia 10 nowych alumnów.

A potem była radość wspólnej agapy i dzielenia się radością. W sobotę obyły się pierwsze wykłady, a wieczorem nastąpiła ważna w życiu każdego alumna chwila – czas rekolekcji. Trwają one 8 dni i odbywają się w całkowitym milczeniu. Po ich zakończeniu będzie dzień na długie wędrówki według wyboru alumnów i potem już wykłady, aż do uroczystości Wszystkich Świętych, która związana jest z wyjazdem do rodzinnych parafii.

Myślę, że to szczególny czas dla najmłodszych, spojrzenie z pewnego dystansu na seminaryjne życie, okazja do zweryfikowania słuszności swego wyboru. To właśnie tych najmłodszych, których Państwu prezentujemy, polecamy szczególnej modlitwie.

* * *

Wyższe Seminarium Duchowne w Przemyślu ul. Zamkowa 5, 37-700 Przemyśl 16 676-05-31, 16 678-80-26 wsd@przemyska.pl

Przełożeni:
Rektor
Ks. dr hab. Dariusz Dziadosz

Dyrektor Administracyjny
Ks. mgr Janusz Jakubiec

Prefekt
Ks. dr Łukasz Jastrzębski

Prefekt
Ks. dr Tomasz Hałas

Prefekt
Ks. dr Konrad Dyrda

Ojciec duchowny
Ks. dr Marek Wilk

Ojciec duchowny
Ks. dr Tomasz Picur

Ojciec duchowny
Ks. dr Jan Szeląg

Tagi:
ksiądz kapłan kapłan

Posłowie odrzucili petycję ws. obniżenia wynagrodzeń dla księży

2018-06-07 14:25

Artur Stelmasiak

sejm.gov.pl

Sejmowa komisja do Spraw Petycji jednoznacznie odrzuciła petycję o zmianie Karty Nauczyciela, by osoby duchowne otrzymywały za lekcje religii jedynie 10 proc. dotychczasowego wynagrodzenia.

Posłowie ze wszystkich ugrupowań parlamentarnych byli zgodni i żaden polityk nie opowiedział się za dalszym procedowaniem nad postulatem radykalnego obniżenia wynagrodzenia dla kapłanów. Tym razem nawet posłowie Platformy Obywatelskiej i Nowoczesnej byli zgodni z opinią resortu edukacji. - Pani minister negatywnie odnosi się do propozycji zawartej w tej petycji - mówiła na komisji Ewa Staniszewska z Ministerstwa Edukacji Narodowej.

Wiceprzewodnicząca komisji poseł Urszula Augustyn (PO) mówiła, że petycja jest niezgodna z Kodeksem Pracy, który jednoznacznie podkreśla, iż każdy pracownik ma prawo do godziwego wynagrodzenia za pracę. Prawo Pracy zakazuje jakiejkolwiek dyskryminacji. - Zakazuje tego również artykuł 32 konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz ratyfikowane przez Polskę umowy międzynarodowe, jak antydyskryminacyjna konwencja genewska w zakresie zatrudniania z 1958 roku - mówiła Augustyn. - Zakładamy więc, że nauczyciele wykonujący tę samą pracę powinni otrzymywać godziwe wynagrodzenie i tutaj kwestia rasy, płci, czy stanu duchownego nie może wchodzi w rachubę. Dlatego nie powinniśmy zajmować się dalej tą petycją i postuluję, aby uznać jej niezasadność.

Również stały doradca prawny komisji wskazał na niekonstytucyjność postulatów zawartych w petycji, bo za tę samą pracę przysługuje wynagrodzenie liczone według tych samych zasad. - Nie może być mowy o gorszym traktowaniu żadnych nauczycieli. A zatem jest rekomendacja, by nie uwzględniać tej petycji. Czy są jakieś uwagi? - pytał poseł Sławomir Piechota, przewodniczący komisji. - Nie ma żadnych uwag. Zatem komisja uznała, iż nie uwzględnia żądania będącej przedmiotem petycji w sprawie zmiany art. 30 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta nauczyciela w zakresie zasad wynagradzania nauczycieli będących osobami duchownymi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Franciszek: każda rodzina powinna być sanktuarium życia

2018-06-24 12:34

st (KAI) / Watykan

Ludzkie życie jest i pozostaje tajemnicą, a rodzice działają jako współpracownicy Boga. Jest to misja prawdziwie podniosła, która czyni każdą rodzinę sanktuarium życia – powiedział Ojciec Święty w rozważaniu przed modlitwą „Anioł Pański”. Papież nawiązał do fragmentu Ewangelii (Łk 1,57-66.80), czytanego w dzisiejszą uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela.

Grzegorz Gałązka

Mówiąc o nieoczekiwanym już poczęciu św. Jana Chrzciciela Franciszek podkreślił, że napełniło ono radością i zdumieniem jego krewnych i osoby bliskie, przekraczało bowiem ludzką logikę i możliwości. „Musimy nauczyć się ufać i zamilczeć w obliczu tajemnicy Boga oraz kontemplować w pokorze i milczeniu Jego dzieło, które objawia się w historii i które często przekracza naszą wyobraźnię” – zauważył papież.

Zaznaczył, że całe wydarzenie narodzin Jana Chrzciciela otoczone jest "radosnym poczuciem zadziwienia, zaskoczenia i wdzięczności". Papież zachęcił do rachunku sumienia: jaka jest moja wiara, czy jest radosna, otwarta na zaskoczenia i czy w duszy pojawiła się wdzięczność.

„Niech Najświętsza Maryja Panna pomaga nam zrozumieć, że w każdej osobie ludzkiej znajduje się ślad Boga, który jest źródłem życia. Niech Ona, Matka Boga i nasza Matka, uświadamia nam coraz bardziej, że rodząc dziecko rodzice działają jako współpracownicy Boga. Jest to misja prawdziwie podniosła, która czyni każdą rodzinę sanktuarium życia” – zakończył swoje rozważanie papież.


Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Dzisiaj liturgia zachęca nas do obchodzenia uroczystości Narodzenia św. Jana Chrzciciela. Jego narodziny to wydarzenie, które rzuca światło na życie jego rodziców, Elżbiety i Zachariasza, ogarniając radością i zdumieniem jego krewnych i osoby bliskie. Ci podeszli wiekiem rodzice wymarzyli a także przygotowywali ten dzień, ale już się go nie spodziewali: czuli się wykluczeni, upokorzeni, rozczarowani: nie mieli dzieci. W obliczu zapowiedzi narodzin syna (por. Łk 1, 13), Zachariasz pozostał niedowiarkiem, bo prawa naturalne na to nie pozwalały: byli starzy, w podeszłym wieku. Zatem Pan sprawił, że był niemy przez cały okres ciąży (por. w. 20). To znak. Ale Bóg nie jest uzależniony od naszej logiki i naszych ograniczonych ludzkich możliwości. Musimy nauczyć się ufać i zamilczeć w obliczu tajemnicy Boga oraz kontemplować w pokorze i milczeniu Jego dzieło, które objawia się w historii i które często przekracza naszą wyobraźnię.

A teraz, gdy wydarzenie ma miejsce, gdy Elżbieta i Zachariasz doświadczają, że „dla Boga nie ma nic niemożliwego” (Łk 1, 37), ich radość jest wielka. Dzisiejszy fragment Ewangelii (Łk 1,57-66.80) ogłasza narodziny, a następnie koncentruje się na momencie nadania dziecku imienia. Elżbieta wybiera imię obce tradycji rodzinnej i mówi: „ma otrzymać imię Jan” (w. 60), co oznacza „Bóg okazał łaskę”. I rzeczywiście Jan, darmo dany i już nieoczekiwany dar, będzie świadkiem i zwiastunem Bożej łaski dla ubogich, którzy wyczekują z pokorną wiarą Jego zbawienia. Zachariasz niespodziewanie potwierdza wybór tego imienia, pisząc je na tabliczce – był bowiem niemy - i „natychmiast otworzyły się jego usta, język się rozwiązał i mówił wielbiąc Boga” (w. 64). Całe wydarzenie narodzin Jana Chrzciciela otoczone jest radosnym poczuciem zadziwienia, zaskoczenia i wdzięczności: ludzie ogarnięci są świętą bojaźnią Bożą i „w całej górskiej krainie Judei rozpowiadano o tym wszystkim, co się zdarzyło” (w. 65). Bracia i siostry, wierny lud zdaje sobie sprawę, że stało się coś wielkiego, chociaż pokornego i ukrytego, i zastanawia się: „Kimże będzie to dziecię?” (w. 66).

Wierny lud Boży jest zdolny do przeżywania wiary z radością, z poczuciem zdumienia, zaskoczenia i wdzięczności. Ale spójrzmy na tych ludzi, którzy dobrze mówili o tej cudownej rzeczy, o tym cudzie narodzin Jana, i czynili to z radością, byli szczęśliwi, z poczuciem zdumienia, zaskoczenia i wdzięczności. Patrząc na to, zadajmy sobie pytanie: jaka jest moja wiara? Czy jest to wiara radosna, czy też wiara zawsze taka sama, wiara płaska? Czy mam poczucie zadziwienia, gdy widzę dzieła Pana, kiedy słyszę o ewangelizacji lub życiu jakiegoś świętego, lub kiedy widzę tak wielu ludzi dobrych: czy odczuwam w swoim wnętrzu łaskę, albo też nic w moim sercu się nie porusza? Czy potrafię odczuć pociechę Ducha Świętego, czy też jestem na to zamknięty? Niech każdy z nas postawi sobie pytanie w rachunku sumienia: „Jaka jest moja wiara? Czy jest radosna? Czy jest otwarta na niespodzianki Boga, bo Bóg jest Bogiem niespodzianek? Czy zakosztowałem w duszy poczucia zadziwienia jakie sprawia obecność Boga, tego poczucia wdzięczności?”. Pomyślmy o tych słowach, które są duszą wiary: radości, poczucia zadziwienia, poczucia niespodzianki i wdzięczności.

Niech Najświętsza Maryja Panna pomaga nam zrozumieć, że w każdej osobie ludzkiej znajduje się ślad Boga, który jest źródłem życia. Niech Ona, Matka Boga i nasza Matka, uświadamia nam coraz bardziej, że rodząc dziecko rodzice działają jako współpracownicy Boga. Jest to misja prawdziwie podniosła, która czyni każdą rodzinę sanktuarium życia, a każde narodziny dziecka niech rozbudzają radość, zadziwienie i wdzięczność.



"Wczoraj w Asunción w Paragwaju została ogłoszona błogosławioną Maria Felicja od Jezusa Eucharystycznego, imię świeckie Maria Felicia Guggiari Echeverría, zakonnica zakonu karmelitanek bosych. Żyła w pierwszej połowie XX wieku, entuzjastycznie przyłączyła się do Akcji Katolickiej i opiekował się starszymi, chorymi i więźniami. To bogate doświadczenie apostolstwa, wspierane przez codzienną Eucharystię, doprowadziło ją do poświęcenia się Panu. Zmarła w wieku 34 lat, z pogodzona ze swoją chorobą. Świadectwo tej młodej błogosławionej jest zaproszeniem dla wszystkich młodych ludzi, zwłaszcza Paragwajczyków, do życia z hojnością, łagodnością i radością. Nazywano ją `Chiquitunga`, tzn. „Maleńka”" - powiedział Franciszek i poprosił aby osobę nowej błogosławionej uczcić brawami.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Co zrobić z Panem Bogiem w czasie wakacji?

2018-06-25 14:51

Agnieszka Bugała

Tomasz Lewandowski

Co wtedy zrobić?

Przez całe wakacje, co tydzień, ks. prof. Mariusz Rosik, wykładowca i znawca Biblii, rekolekcjonista i autor książek, zgodził się na łamach wrocławskiej Niedzieli rozstrzygać takie dylematy.

Pierwszy odcinek już 1 lipca, zapraszamy.

Dylematy do rozstrzygnięcia, które rodzą się w Państwa głowach i sercach można również przysyłać na  adres redakcji.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem