Reklama

Końcowe odliczanie do Dni w Diecezjach

2016-06-09 10:15

Andrzej Tarwid
Edycja warszawska 24/2016, str. 1, 6

Archiwum CDF3/Joanna Ślusarek

W piątek po Bożym Ciele większość stołecznych biur była zamknięta. Do Centrum Diecezjalnego Floriańska 3 też nie można było wejść, co wcale nie znaczy, że w środku nikt nie pracował. Przeciwnie. W biurze były niemal wszystkie osoby najmocniej zaangażowane w przygotowania do Światowych Dni Młodzieży i w Dni w Diecezjach (20-25 lipca).

– Piątki to nasz dzień wewnętrzny – mówi „Niedzieli” ks. Emil Parafiniuk, dyrektor Centrum ŚDM w diecezji warszawsko-praskiej. – Teraz na przykład załatwiamy cały wachlarz spraw związanych z głównymi uroczystościami, jakie w naszej diecezji odbędą się na Tarchominie. I tak z jednej strony dogrywamy kwestie bezpieczeństwa. Z drugiej zaś zamawiamy wodę dla uczestników.

Poza tym cały czas jesteśmy w kontakcie z parafiami oraz codziennie załatwiamy kolejne sprawy wizowe dla pielgrzymów z zagranicy – dodaje kapłan.

Reklama

Chęć przyjazdu do diecezji warszawsko-praskiej zgłosiło ponad 4 tys. młodych z Europy Wschodniej, obu Ameryk i najdalszych zakątków Azji. Większość z nich mieszka w krajach, z którymi Polska ma podpisaną umowę o ruchu bezwizowym. Jednak 1,5 tys. osób zanim dostanie wizę, wcześniej musi dostać potwierdzenie, że mają zapewnione noclegi i jedzenie w trakcie pobytu nad Wisłą. Przygotowanie dokumentów, z którymi później młodzi pielgrzymi udadzą się do konsulatów po wizy, nie jest trudne, za to czasochłonne. Na koniec każde potwierdzenie musi podpisać ks. Parafiniuk.

– W sumie to tylko 3 tys. podpisów razem z kopiami – mówi z uśmiechem kapłan.

Takich samych dokumentów po lewej stronie Wisły trzeba wystawić jeszcze więcej, bo prawie 2 tys., według stanu na początek czerwca. Do archidiecezji warszawskiej na Dni w Diecezji zamierza przyjechać z zagranicy 11 tys. młodych. – Prowadzimy korespondencję z organizatorami wyjazdów, odpowiadając na ich pytania. Ale także tłumaczymy materiały, które pomogą gościom z zagranicy w pobycie w naszym kraju. Obecnie np. przekładamy na 8 najpopularniejszych języków obrzęd głównego wydarzenia, którym w archidiecezji warszawskiej będzie Msza św. na terenie Świątyni Opatrzności Bożej – mówi Sylwia Onieszczuk, koordynator działu tłumaczeń w Biurze ŚDM archidiecezji warszawskiej.

W obu warszawskich diecezjach od dawna działają Centra ŚDM – archidiecezjalne na Miodowej, a praskie na ul. Floriańskiej. Zanim biura zaczęły oficjalnie funkcjonować, młodzi sami zgłaszali się do obu kurii z pytaniem jak mogą pomóc. – Zostawiali nam kontakty do siebie, co pozwoliło stworzyć bazę danych. A kiedy pojawiała się potrzeba wykonania jakiegoś zadania, to wystarczało kilka telefonów lub e-maili i zespół był skompletowany – opowiada ks. Tomasz Zaperty, koordynator ŚDM w archidiecezji warszawskiej. Tak było m.in. z 20-osobowym zespołem tłumaczy, którym kieruje Sylwia Onieszczuk. Wystarczyły dwa dni, aby zespół zorganizował się i przystąpił do pracy.

Po prawej stronie Wisły pierwsza ekipa zorganizowała się spontanicznie tuż po tym, kiedy Papież Franciszek ogłosił, że kolejne spotkanie młodych odbędzie się w Krakowie. – Już w Rio de Janeiro zaczęliśmy podpytywać naszych gospodarzy o szczegóły organizacji tak dużego przedsięwzięcia, jakim jest ŚDM – opowiada ks. Parafinuk.

Z diecezji warszawsko-praskiej 40 osób pojechało do Brazylii, 5 z nich można dzisiaj spotkać na Floriańskiej 3. Wśród nich jest Angelo Dąbrowski, sekretarz Diecezjalnego Centrum ŚDM. Na jego biurku ląduje cała korespondencja. Ponadto do jego zadań należą m.in. kontakty z parafiami oraz ze stołecznymi służbami i instytucjami.

– Dwa razy uczestniczyłem w ŚDM, w Madrycie i Rio de Janeiro. Za każdym razem byłem zachwycony spotkaniem z Papieżem oraz ludźmi, którzy wspólnie się modlą, mimo że na co dzień posługują się tak różnymi językami. Tego nie da się zapomnieć. Moje zaangażowanie się przy organizacji ŚDM w Krakowie było więc czymś naturalnym – mówi Dąbrowski. Niemal identycznie argumentuje Łukasz Luśnia, opiekun wolontariuszy w archidiecezji warszawskiej. On również był na dwóch spotkaniach ŚDM. – Nie byłem w Brazylii, ale wcześniej byłem w Kolonii i w Madrycie – wspomina.

Kapłani. Siostry zakonne. Wolontariusze miejscy oraz wolontariusze w diecezjalnych centrach, rejonach, dekanatach i parafiach. A także rodziny, które przyjmą do siebie zagranicznych pielgrzymów na czas Dni w Diecezjach. Dzisiaj osoba z boku nie zdoła zliczyć wszystkich osób zaangażowanych w ŚDM, a co dopiero odpowiedzieć na pytania: jak ich wybrać? Jak zorganizować do sprawnego działania? A właśnie przed takimi dylematami stanęli ks. Emil Parafiniuk i ks. Tomasz Zaperty, kiedy decyzjami swoich ordynariuszy stanęli na czele Diecezjalnych Centrów ŚDM.

– Potrafią nas motywować, wskazywać cele i mają nieskończone pokłady energii. Krótko mówiąc, są dobrymi menagerami – twierdzą wolontariusze. Sami księża inaczej odpowiadają na pytania dotyczące struktury, organizacji pracy czy metod zarządzania. – Przede wszystkim trzeba się dużo modlić – mówi ks. Parafiniuk. A ks. Zaperty podkreśla: – Bez pomocy Ducha Świętego nie udałoby się zebrać aż tak sprawnej ekipy.

Formacja duchowa od samego początku jest najważniejszym elementem przygotowań do ŚDM. W „Niedzieli w Warszawie” kilkakrotnie pisaliśmy o głównych wydarzeniach modlitewnych związanych z ŚDM, ja np. o peregrynacji Krzyża ŚDM i ikony Matki Bożej Wybawicielki Ludu Rzymskiego (Salus Populi Romani). Ale oprócz ważnych i jednostkowych wydarzeń, są też cykliczne spotkania. I tak np. w parafiach archidiecezji młodzież 2-3 razy w miesiącu spotyka się na spotkaniach formacyjnych. W piątki podczas adoracji Najświętszego Sakramentu modlą się w intencji ŚDM. Natomiast w maju na wieczornych Eucharystiach czytano papieskie orędzie do młodzieży.

Z kolei w diecezji warszawsko-praskiej co poniedziałek na Floriańskiej 3 są spotkania formacyjno-modlitewne. W rejonach i parafiach młodzież spotyka się na modlitwie 25. dnia każdego miesiąca. Ponadto raz w miesiącu kolejne rejony prowadzą nabożeństwa do Bożego Miłosierdzia w katedrze praskiej.

Na jedno z pierwszych spotkań w katedrze przy ul. Floriańskiej przyszła Karolina Błażejczyk.

– Dla mnie był impuls, bo nigdy nie byłam na ŚDM – opowiada „Niedzieli” studentka polonistyki.

Dzisiaj Karolina Błażejczyk spędza w praskim centrum po kilka godzin dziennie. Do jej obowiązków należy m.in. obsługa medialna, prowadzenie stron internetowych. – Ale dzięki wolontariatowi odkryłam w sobie także uzdolnienia do prac graficznych – podkreśla.

Wolontariusze mówią, że przygotowując się do Dni w Diecezjach, nabyli szereg umiejętności, których nigdzie indziej nie mieliby szans zdobyć. Szkolenia dla nich odbyły się na PWTW i UKSW. Ponadto wolontariusze miejscy byli szkoleni przez policję, m.in. z bezpieczeństwa i panowania nad tłumem. Zasad pierwszej pomocy uczyli ich zaś pracownicy pogotowia. – Mi najbardziej podobały się szkolenia międzykulturowe oraz negocjacyjne. Dzięki tym ostatnim nauczyłem się, że umiejętne prowadzenia dyskusji w grupie pozwala na wypracowanie najlepszego rozwiązania dla wszystkich stron – opowiada Łukasz Luśnia.

Młodzież, która dziś chciałaby dołączyć do wolontariuszy, nie ma na to szans. Za to ma jeszcze czas, aby skorzystać z najważniejszej szansy, jaką daje ŚDM, czyli spotkania z Ojcem Świętym Franciszkiem. W tym celu trzeba nawiązać kontakt ze swoją parafią albo z odpowiednim Centrum Diecezjalnym. Ich adresy znajdują się na podstronie Dni w Diecezjach na oficjalnej stronie ŚDM (http://www.krakow2016.com/dni-w-diecezjach) lub na stronie KDM (http://kdm.org.pl/kdm). Trzeba się pośpieszyć, bo rejestracja trwa tylko do końca czerwca.

Tagi:
Światowe Dni Młodzieży

Radosny Dzień Młodzieży

2018-04-04 10:34

Marianna Mucha
Edycja toruńska 14/2018, str. I-VII

– Dobrze, że tu jesteście! Bądźcie świadkami miłości Jezusowej i Jego mocy! Diecezja toruńska ma być młoda – to wy ją tworzycie! – tymi słowami zwrócił się w Niedzielę Palmową bp Wiesław Śmigiel do młodych zgromadzonych na diecezjalnych obchodach Światowego Dnia Młodzieży

Renata Czerwińska
Pochód z palmami do katedry Świętych Janów w Toruniu na Mszę św.

Spotkanie rozpoczęło się w toruńskim kościele akademickim energiczną modlitwą, śpiewem i tańcem prowadzonymi przez zespół Synowie z Wyższego Seminarium Duchownego w Toruniu. Klerycy pozytywnie zaskoczyli wielu reggae’owym i rockowym brzmieniem wykonywanych przez nich znanych utworów, takich jak „Nie ma takiego jak Jezus” czy „Uwielbiajcie Pana ludzkich serc bijące dzwony”. Do zgromadzonych dołączył bp Wiesław Śmigiel i pozostał z młodzieżą do końca spotkania.

Po Synach muzyczną pałeczkę przejął zespół Sunday Worship z parafii pw. św. Józefa w Toruniu. Nieco spokojniejszy klimat granych przez nich utworów pomógł się wyciszyć i przygotować na słowa katechezy, którą wygłosił o. Maciej Ziębiec CSsR, duszpasterz akademicki z tej samej parafii. O. Maciej w sugestywny sposób przedstawił różne błędne obrazy Boga, jakie możemy nosić w naszych sercach, gdy zapominamy albo nie zdajemy sobie sprawy z tego, że Bóg jest miłością.

Bóg jest miłością

Uczestnicy Światowego Dnia Młodzieży mieli też okazję wysłuchać świadectw młodych, którzy tego, że Bóg jest miłością, doświadczyli w swoich sercach. Pierwszy z nich to Szymon Bednarski z Grębocina, który podzielił się tym, jak jego życie się zmieniło po tym, gdy dołączył do wspólnoty „Góra Błogosławieństw” i doświadczył działania Ducha Świętego. Drugie świadectwo wygłosił zaproszony gość, Bartek Krakowiak, znany ze strony internetowej „Z buta do Maryi”, na której relacjonował swoją pieszą podróż do Medjugorie. Ci, którzy spodziewali się wyłącznie opowieści o tej pielgrzymce, mogli zostać zaskoczeni, ale na pewno nie zawiedzeni. Bartek opowiedział bowiem historię swojego, niedługiego, bo ledwo 22-letniego, ale naznaczonego wieloma ciężkimi doświadczeniami życia. Trudne dzieciństwo w rodzinie z problemem alkoholowym, życie na ulicy, śmierć nienarodzonego dziecka, narkotyki, myśli samobójcze… Jego życie zaczęło się zmieniać, gdy pojechał na rekolekcje, ale zmiana nie była łatwa i szybka. Rok temu postanowił, że w intencji odnowy swojego życia wyruszy pieszo do Medjugorie, do miejsca kultu Matki Bożej. Od momentu, w którym wrócił do kraju, realizuje pragnienie, jakie Bóg zaszczepił w jego sercu, aby głosić Bożą miłość i ufność w opiekę Maryi.

Po tych wielu pięknych słowach o Bożej miłości i miłosierdziu nadszedł czas, by i młodzież mogła tego doświadczyć. Rozpoczęła się adoracja Najświętszego Sakramentu, a kapłani – w tym bp Wiesław – zasiedli do konfesjonałów. Wielu młodych ludzi skorzystało z okazji, by podczas tego spotkania przystąpić do spowiedzi. Członkowie wspólnot Góra Błogosławieństw, Przymierze Miłosierdzia i Małe Uwielbienie posługiwali w tym czasie modlitwą wstawienniczą.

Dla duszy i dla ciała

Po adoracji młodzież wraz z duszpasterzami i opiekunami wyszła na toruński Rynek Staromiejski, gdzie Ksiądz Biskup poświęcił palmy. Następnie w radosnym pochodzie, ze śpiewem zgromadzeni przeszli do katedry Świętych Janów na Mszę św. W krótkiej, ale treściwej homilii bp Wiesław odniósł się do opisu Męki Pańskiej, wprowadzając w rozpoczynający się Wielki Tydzień. Usłyszeliśmy o najważniejszych wydarzeniach w historii zbawienia – o decyzji naszego Pana, by dla naszego zbawienia umrzeć na krzyżu.

Ostatnim akordem niedzielnego spotkania był poczęstunek. Na nieco zmarzniętych uczestników czekała gorąca zupa, kawa, herbata i ciasto, które rozeszło się w mgnieniu oka. Była to także okazja, by w nieco luźniejszej atmosferze poznać bliżej młodych z innych parafii i wspólnot, a także bp. Wiesława Śmigla i nowego duszpasterza młodzieży ks. Dawida Wasilewskiego. Po poczęstunku młodzież wróciła do domów, a Duszpasterstwo Młodzieży „Kotwica” już zaczyna myśleć o kolejnych wydarzeniach dla młodzieży z naszej diecezji.Marianna Mucha

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Święto Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana

2012-11-26 14:44

aw / Warszawa/KAI


Święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana obchodzone jest w Polsce od 2013 r. Ma ono przyczynić do świętości życia duchowieństwa oraz być inspiracją do modlitwy o nowe, święte i liczne powołania kapłańskie.

Papież Benedykt XVI zaproponował, żeby do kalendarza liturgicznego wprowadzić nowe święto ku czci Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana. Jest to odpowiedź Ojca Świętego na postulaty zgłaszane przez różne episkopaty, ale przede wszystkim środowiska zakonne dla upamiętnienia Roku Kapłańskiego, który był obchodzony od 19 czerwca 2009 do 11 czerwca 2010 r. Jest to odpowiedź papieża na potrzebę obchodzenia takiego święta. (Do tej pory w Mszale Rzymskim jest tylko Msza wotywna, którą często kapłani sprawują z okazji pierwszego czwartku miesiąca, gdy w sposób szczególny modlimy się o powołania kapłańskie i dziękujemy Chrystusowi za ustanowienie sakramentu Eucharystii i kapłaństwa).

Benedykt XVI wyznaczył dzień na takie święto - czwartek po niedzieli Zesłania Ducha Świętego, czyli tydzień przed uroczystością najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, zwaną Bożym Ciałem. Nowością jest propozycja Ojca Świętego, żeby święto to było fakultatywne, dowolne, i by episkopaty same decydowały, czy takie święto jest w danym kraju potrzebne, czy też nie widzą potrzeby wprowadzenia go do kalendarza i chcą pozostać przy dotychczasowej ilości dni chrystologicznych. Warto przypomnieć, że określenia "święto", świadczy o randze dnia liturgicznego. W kalendarzu liturgicznym najwyższe rangą są uroczystości, zaś dzień, określony jako święto jest niższy rangą i wierni nie są zobowiązani do udziału we Mszy św. Nie byłby to więc dzień wolny i biskupi nie będą się domagać kolejnego dnia wolnego od pracy.

To nowe święto wpisuje się w cykl uroczystości i świąt, szczególnych dni, obchodzonych po zakończeniu cyklu paschalnego. Radość wielkanocna ze Zmartwychwstania Chrystusa i Jego zwycięstwa trwa pięćdziesiąt dni, kończy go uroczysty 50. dzień - Zesłanie Ducha Świętego - który pieczętuje świąteczny okres obchodów liturgicznych. I dopiero po zakończeniu tego okresu w określone dni, mające rangę uroczystości czy święta, powraca się do pewnych tajemnic wiary, które zaistniały w Wydarzeniu Wielkanocnym. Wówczas nie było możliwości świętowania konkretnej tajemnicy, konkretnego aspektu wiary, ponieważ Triduum Paschalne i Wielkanoc zawiera jak w pigułce całą naszą wiarę, to, co jest najważniejsze, więc godzina po godzinie objawiają się kolejne tajemnice, które rozważamy i przeżywamy.

W Wieczerniku w Wielki Czwartek wieczorem świętujemy ustanowienie sakramentu Eucharystii, ale zaraz się zaczyna świętowanie Męki Pańskiej, bo przecież Msza Wielkiego Czwartku zaczyna Triduum Męki Chrystusa. Nie ma czasu na uroczyste obchody ku czci Eucharystii. Dlatego została ustanowiona specjalna uroczystość - Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, by ten sakrament uczcić. W Wielki Piątek Jezus kona na krzyżu, następuje moment przebicia Jego Serca. Nie ma w liturgii wielkopiątkowej miejsca na rozbudowanie wątku uczczenia miłości Boga, objawionej w przebitym Sercu Jezusa - stąd oddzielna uroczystość - Najświętszego Serca Pana Jezusa - także po zakończeniu cyklu uroczystości paschalnych.

I ta propozycja - święto Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana - wpisuje się w ten ciąg. Jezus w Wieczerniku ustanawia sakrament kapłaństwa. Sam objawia się poprzez całe Misterium Paschalne i to, czego dokonuje - że On jest najwyższym Kapłanem, On składa ofiarę, tak naprawdę jedyną skuteczną - za grzechy świata. W Wielki Czwartek, podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej, gdy wspólnota wiernych zgromadzi się w danej parafii, nie bardzo jest miejsce dla uczczenia kapłaństwa Chrystusa, w które wpisane jest kapłaństwo ludzi, przyjmujących sakrament święceń, by przez nich Pan Jezus Swoje kapłaństwo wykonywał. Stąd potrzeba pogłębienia tej tajemnicy i wprowadzenia odrębnego święta.

Wielkanoc przynosi tyle tematów, że one się nie "mieszczą" w tych dniach. Wszystkie te tematy są świętowane, ale szybko następują kolejne tajemnice. Gdyby chciało się później adorować jeden aspekt - uczcić go, dziękować Bogu - zachodzi potrzeba ustanowienia oddzielnego święta w ciągu roku.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

IV Marsz Pamięci Rotmistrza Pileckiego

2018-05-25 14:30

Anna Buchar

Pilecki vel Tomasz Serafiński – takimi konspiracyjnymi personaliami posługiwał się w czasie okupacji. Witold Pilecki podjął późnym latem 1940 r. trudną życiową decyzję. Jedną z wielu, jakie w krótkim życiu (żył 47 lat) przyszło mu podejmować. Wybierał między ojczyzną a rodziną. Służbę krajowi traktował jednak, jako obowiązek.

Anna Buchar

Witold Pilecki zgłosił się do Komendy Związku Walki Zbrojnej z planem, który na pierwszy rzut oka wydawał się być szalony. Przewidywał bowiem dostanie się do Auschwitz, zebranie informacji o obozie i rozbudowanie sitaki konspirantów. Już na miejscu utworzono Związek Organizacji Wojskowej (ZOW). Zadanie było proste – przygotowanie więźniów na walkę, którą wesprzeć miał polski ruch oporu oraz alianci. Zakładano, że Ci ostatni zbombardują niemiecki obóz.

Rzeczywistość okazała się trudniejsza, nie zdecydowano się na żadną akcję zaczepną. Pilecki i tak trafił do Auschwitz i to dobrowolnie – gdy Niemcy urządzili łapankę niedaleko jego żoliborskiego mieszkania, ten wmieszał się w tłum. W obozie stworzył ruch oporu.

To wybitna postać w polskiej historii jak i historii całego świata. Pilecki to bohater kampanii wrześniowej, walki podziemnej za okupacji Polski.

Aby upamiętnić tego wielkiego bohatera i aby edukować społeczeństwo o jego osobie, po raz czwarty KoLiber Wrocław, Akademia Patriotów, Inicjatywa Historyczna oraz

Stowarzyszenie Odra Niemen zorganizowały Marsz Pamięci Rotmistrza Pileckiego.

Wrocławianie przeszli wczoraj ulicami miasta - z placu Solnego, przez Ruską,

Kazimierza Wielkiego, Krupniczą, Podwale, Most Sądowy, Promenadę Staromiejską, by dojść pod pomnik Rotmistrza i tam oddać mu należny hołd.

Wydarzenie poprzedziła uroczysta Eucharystia w kościele garnizonowym, pw. św. Elżbiety.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem