Reklama

W Denver Papież płakał, bo kochał

2016-03-02 08:33

Paweł Zuchniewicz
Niedziela Ogólnopolska 10/2016, str. 20-21

Adam Bujak/Arturo Mari/ Biały Kruk

To było moje pierwsze spotkanie z Papieżem z Polski poza Polską. I pierwsze doświadczenie dziennikarskie na trasie Światowych Dni Młodzieży. W sierpniu 1993 r. Jan Paweł II poleciał do Denver w USA. Nie spodziewałem się, że właśnie tu rozpocznie się wieloletnia przygoda obsługi tych niezwykłych wydarzeń, które stanowiły kamienie milowe podróży trwającej do dziś i zmierzającej do kolejnego celu, którym jest Kraków. W oczekiwaniu na lipcowe spotkanie Ojca Świętego Franciszka z młodymi zapraszam na wędrówkę w przeszłość – śladem św. Jana Pawła II, który jako pierwszy zabrał młodzież na tę niezwykłą wyprawę.

Aby życie mieli

Latem 1993 r., niedługo przed przyjazdem Papieża, przez Denver przetoczyła się fala przemocy. Jej ofiarami i sprawcami było wielu nastolatków. Dochodziło do tzw. drive-by shootings. Z przejeżdżającego samochodu ktoś wystawiał broń i na oślep strzelał do przechodniów. Zginęło kilka osób, wśród nich sześcioletnie dziecko. W ten sposób młodzi przestępcy przechodzili inicjację, która dawała im prawo wejścia do gangu.

Czy takie miasto nadaje się na gospodarza Światowego Dnia Młodzieży? Czy to dobry pomysł, aby Papież spotykał się z młodymi właśnie tam? Czy nie lepiej byłoby spotkać się znowu w jakimś tradycyjnym sanktuarium – jak Santiago de Compostela (1989 r.) czy Jasna Góra (1991 r.)?

Reklama

– W Denver prawdziwym sanktuarium miał być człowiek ze swoimi problemami i ze swoimi oczekiwaniami, człowiek, który jest pierwszą drogą, po której kroczy Kościół na spotkanie ze zmartwychwstałym Panem – wyjaśnił ks. Renato Boccardo. Kilkanaście miesięcy wcześniej Ojciec Święty zaprosił go do współpracy przy organizacji Światowych Dni Młodzieży.

– To było 18 kwietnia 1992 r. – wspominał po latach, już jako biskup, gdy odwiedziłem go w położonym na tyłach Bazyliki św. Piotra Palazzo del Governatorato, czyli siedzibie administracyjnej Państwa Watykańskiego. – Tego dnia zapytano mnie, czy zgodzę się zostać kierownikiem sekcji młodzieżowej w Papieskiej Radzie ds. Świeckich. Papież chciał mnie nominować na to stanowisko, które związane jest również z organizacją Światowych Dni Młodzieży. Byłem bardzo zaskoczony, ale powiedziałem: tak.

Uderzyło mnie, że bp Boccardo tak dokładnie pamiętał datę tej propozycji.

– Pamiętam to – mówił – ponieważ to doświadczenie całkowicie zmieniło moje życie i odkryło przede mną pasjonującą rzeczywistość.

Mile High City

To jedno z najważniejszych miejsc dla mieszkańców Denver. Jego nazwa pochodzi od potocznego określenia stolicy Kolorado. Miasto znajduje się na wysokości 1609 m n.p.m. – to dokładnie jedna mila angielska i stąd nazywa się je Mile High City (Miasto Wysokie na Jedną Milę). Nieopodal ciągnie się pasmo Gór Skalistych, które tworzą piękne tło dla nowoczesnych wieżowców górujących nad centrum miasta.

Na co dzień odbywają się tu rozgrywki bejsbolu i futbolu amerykańskiego. Tego czwartkowego popołudnia na stadionie miała przywitać Papieża młodzież przybyła do Denver.

– Skąd oni się tu wzięli? – pomyślałem, wchodząc na trybunę.

Jeszcze wczoraj wydawało się, że sprawdzą się pesymistyczne przewidywania organizatorów. Ceremonia otwarcia Światowych Dni Młodzieży była – rzec można – kameralna. Na Mszę św. koncelebrowaną przez amerykańskich biskupów przyszło zaledwie kilkanaście tysięcy osób. A dziś ten olbrzymi, mieszczący prawie 100 tys. ludzi, stadion wypełniony był po brzegi. Mimo deszczu i zimna wszyscy bawili się znakomicie.

– WAVE (FALA)! – krzyknął ktoś i natychmiast ludzie zaczęli kolejno podnosić się z wyciągniętymi do góry rękami. Wyglądało to rzeczywiście jak ogromna ludzka fala przetaczająca się po trybunach.

Nagle na niebie zobaczyliśmy charakterystyczną sylwetkę helikoptera.

– POPE (PAPIEŻ)!

Wybuchła nieprawdopodobna wrzawa.

Później dowiedziałem się, że schodzącą do lądowania maszyną zaczęło rzucać. Pilot myślał, że to turbulencje. Okazało się jednak, że wiwaty i oklaski na stadionie wywołały takie ruchy powietrza.

– John Paul Two, we love you! (Janie Pawle II, kochamy cię!) – skandowało 90 tys. ludzi. A gdy Ojciec Święty w papamobilu wjechał na bieżnię, młodzież dosłownie oszalała z radości.

– Kiedy Papież wchodził na podium, w pewnym momencie zatrzymał się i popatrzył na tę rzeszę młodych, którzy śpiewali i cieszyli się – wspomina po latach abp Boccardo. – Na telebimach pojawiło się zbliżenie wzruszonej twarzy Jana Pawła II, prawie że miał łzy w oczach. Nazajutrz w amerykańskiej gazecie zamieszczono wypowiedź młodego Amerykanina: „Michael Jackson nigdy dla mnie nie płakał. A Papież płakał. To znaczy, że mnie kocha i że jestem dla niego ważny”.

Spotkanie

Do parku stanowego Cherry Creek przyjechaliśmy w sobotę 14 sierpnia wczesnym popołudniem, na wiele godzin przed wieczornym czuwaniem. Dziennikarzy skierowano w pobliże podium, po prawej stronie pustego jeszcze tronu papieskiego.

W tym czasie Jan Paweł II uczestniczył we Mszy św. dla diecezji Denver w hali McNichols Sports Arena. W pewnym momencie usłyszeliśmy komunikat:

– Ojciec Święty opuścił już McNichols Sports Arena i niedługo będzie z nami!

Wybuchł aplauz. Z niecierpliwością wpatrywaliśmy się w niebo. Skąd nadleci papieski helikopter? Wreszcie – jest!

Dziesiątki tysięcy ludzi zerwały się z miejsc, machano wszystkim, czym się dało: rękami, flagami, czapkami. Helikopter okrążył całe zgromadzenie, jakby Papież z góry chciał zobaczyć tę rzeszę. Potem poleciał na lądowisko.

Kolejny komunikat:

– Jan Paweł II jest już z nami i za chwilę objedzie wszystkie sektory.

Papież wiedział, że nie wszyscy będą mogli podejść do niego, więc chciał najpierw zbliżyć się do tych, którzy stali dalej. Po jakimś czasie zobaczyłem dach papamobilu przesuwający się między tłumami. W pobliżu naszego sektora pojawiło się wielu funkcjonariuszy policji i ubranych po cywilnemu agentów bezpieczeństwa. Łatwo można było ich poznać po małej słuchawce w uchu i mikrofonie w klapie marynarki. Czyżby Papież miał przejechać tędy do podium? – pomyślałem. Nie musiałem się długo zastanawiać. Papamobil pojawił się kilkanaście metrów od nas i... zatrzymał się. W tej chwili wszyscy przyskoczyli do barierki. Tłum przycisnął mnie do metalowej poręczy. Widziałem, jak Jan Paweł II wysiada z pojazdu i idzie po drugiej stronie tej barierki, przy której staliśmy! Poprzedzali go agenci Secret Service. Obmacywali wyciągnięte ręce, sprawdzali, czy w jakimś rękawie nie kryje się coś niebezpiecznego. Ja też wyciągnąłem ręce. Poczułem szybkie dotknięcie agenta i zobaczyłem przed sobą twarz Ojca Świętego.

– Ojcze Święty, Polska pozdrawia! – wykrzyknąłem.

Pamiętam rękę, która spoczęła na moim karku i przyciągnęła ku sobie. I krzyżyk, który Papież zrobił mi na czole.

(Rok później w czasie obchodów Światowego Dnia Rodzin w Rzymie miałem szczęście znowu znaleźć się w pobliżu Ojca Świętego na audiencji dla Polaków w Sali Klementyńskiej. „A my to już żeśmy się spotkali” – powiedział wtedy Papież. Doświadczalnie przekonałem się, że prawdą były opowieści o jego niezwykłej pamięci i zwracaniu uwagi na każdego konkretnego człowieka, choćby kontakt był krótkotrwały i zupełnie poza programem).

Dialog

Wieczorne spotkanie z Papieżem w parku Cherry Creek dobiegało końca.

– Juan Pablo Segundo, te quiere todo el mundo! – Janie Pawle II, ciebie kocha cały świat! – krzyknął ktoś po hiszpańsku.

Papież uśmiechnął się.

– No, no. Aqui se habla inglés! (Nie, nie, tu się mówi po angielsku).

– John Paul Two, we love you! (Janie Pawle II, kochamy cię!) – z tłumu dobiegł okrzyk, który za chwilę przekształcił się w jedno wielkie wołanie: John Paul Two, we love you! John Paul Two, we love you!...

Papież w mig podchwycił pozdrowienie:

– John Paul Two – he also loves you (Jan Paweł II także was kocha). But Jesus loves you more! (Ale Jezus kocha was bardziej!)

Zgromadzeni w Cherry Creek ludzie byli zachwyceni. Papież nie tylko przemawia. Papież z nimi rozmawia!

– John Paul Two, we love you! – krzyczało 200 tys. osób.

A Papież na to:

– John Paul Two – he loves you and he hopes to meet you again tomorrow... – Jan Paweł II też was kocha i ma nadzieję, że spotka się z wami jutro, a na razie mówi wam wszystkim dobranoc. Ale, ale – dobra noc może być też nocą modlitwy, śpiewu, radości, świętej radości.

Słuchałem zafascynowany. A więc papieskie dialogi z młodzieżą nie mają ograniczeń językowych. Jan Paweł II zachowywał się tak swobodnie, jakby od urodzenia mówił po angielsku.

Papieżowi najwyraźniej spodobała się wierszowana forma tego dialogu.

– Pope John Paul Two waits for you (Jan Paweł II czeka na was). In the same place (W tym samym miejscu). Będziemy świętować wielką uroczystość Wniebowzięcia naszej Pani. To nasz dzień.

– Denver stało się wielką niespodzianką – mówi abp Renato Boccardo. – Amerykańscy biskupi nie mieli doświadczenia w takich wielkich zgromadzeniach i nie myśleli, że młodzi Amerykanie tak odpowiedzą na wezwanie Papieża. Ale tak było za każdym razem w czasie tych spotkań. Odpowiedź młodych wielokrotnie przekraczała oczekiwania.

„Młodzi Pielgrzymi, Chrystus potrzebuje was, aby oświecić świat i ukazać mu «ścieżkę życia» – wołał Papież w czasie Mszy św. kończącej ŚDM 1993. – Wasze zadanie polega na tym, aby «tak», które Kościół mówi życiu, wyraziło się w konkretnym i skutecznym działaniu. Walka potrwa długo i wymagać będzie udziału każdego z was. Oddajcie swoją inteligencję, swoje talenty, swój entuzjazm, zdolność współczucia i męstwo na służbę życiu!”.

Na koniec usłyszeliśmy zapowiedź następnej stacji wędrówki. W 1995 r. Jan Paweł II zaprosił młodych do Manili na dalekie Filipiny.

Tagi:
Jan Paweł II

Janusz Yanina Iwański o swoich spotkaniach z św. Janem Pawłem II

2018-04-19 14:14

Anna Przewoźnik

Archiwum Muzeum Monet i Medali
Yanina Iwański

Zawsze wiedziałem, że gramy dla ludzi, nie dla siebie. Miałem świadomość, czym jest służba, a to zupełnie coś innego niż być sługą. Jedyną prawdę, jaką mogę przekazywać, to tylko prawdę o sobie – mówił Janusz YANINA Iwański. Muzyk jazzowy i rockowy, gitarzysta, kompozytor, autor tekstów i wokalista był gościem 74. spotkania z cyklu „Z Janem Pawłem II ku przyszłości". Odbywają się one cyklicznie, 18. dnia każdego miesiąca w Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II w Częstochowie.

Iwański to już znana marka. Był współtwórcą znakomitego duetu ze Stanisławem SOYKĄ, współpracownikiem m. in. Maanamu, Drum Freaks, Marka Jackowskiego, współzałożyciel zespołu Tie Break. Zagrał łącznie ponad 3000 koncertów w wielu krajach świata. Ze Stanisławem Soyką wykonał również koncert dla Jana Pawła II.

Obecnie Yanina Iwański udziela się na łamach listy przebojów „Muzyczne Dary”.

Spotkanie w muzeum było przejmującym świadectwem muzyka. Obecni usłyszeli o czasie wiary i niewiary artysty. „Trzeba czasem upaść, żeby wstać. Umrzeć, żeby na nowo się narodzić" – mówił. Przede wszystkim jednak, poznaliśmy historię spotkania artysty z papieżem Janem Pawłem II.

- Miałem dwa spotkania w życiu z Janem Pawłem II. Pierwsze, to rok 1978. Wiąże się on mocno ze śmiercią mojego ojca.

Jako młody chłopak trafiłem wtedy do orkiestry Sacro Song. Potrzebowali jazzowej sekcji, znalazłem się tam z wieloma częstochowskimi muzykami, m.in. z Marcinem Pospieszalskim. Koncertowaliśmy po Polsce. 10. Sacro Song zamykaliśmy koncertem na Jasnej Górze. Wiem, że wtedy poczułem się wyjątkowo.

Po tym koncercie zostaliśmy zaproszenie przez ojców paulinów na kolację do jasnogórskiego refektarza. Byliśmy pięknie przyjęci podczas tej kolacji, w którymś momencie wstał kapłan i usłyszeliśmy, że będzie błogosławieństwo.

Pamiętam, kolega siedzący obok wtedy powiedział - to kardynał Karol Wojtyła. Nie wiedziałem kto to, pomyślałem, no jakiś kardynał...(wtedy byłem daleko od kościoła). Pobłogosławił wszystkim muzykom, którzy brali udział w tym festiwalu i uczestniczyli w tej kolacji. Nie ukrywam, że byłem poruszony, powiedział bardzo piękne słowa, które myślę, że jak nasiona wpadły w moje serce – (chociaż wtedy, jeszcze o tym nie wiedziałem).

Chwile po tym powiedział do nas - kochani, po tej kolacji wyjeżdżam, jadę do Krakowa, pakuję się i wyjeżdżam do Watykanu. Wtedy wiedziałem, że Jan Paweł I umarł i kardynałowie jechali na konklawe, ale nie byłem tym jakoś zainteresowany. Potem okazało się, że to było jego ostatnie wystąpienie na Jasnej Górze, przed tym, zanim został papieżem.

Zostało to spotkanie mocno w mojej pamięci, ale każdy wrócił do swojego życia. Pewnego dnia moja mama woła mnie przed telewizor, i mówi że jest biały dym, wybrali papieża. Pokazali okno i słyszę, że został wybrany kard. Wojtyła. Powiedziałem wówczas do mamy – jak to, ja przecież przed chwilą z nim jadłem kolację na Jasnej Górze. I tu przyznaje byłem w ciężkim szoku, nagle okazuje się, że Jan Paweł II to jest kardynał, od którego dostałem błogosławieństwo, którego słuchałem przy wspólnym stole. Wiele lat minęło, zanim swoje życie pozbierałem, ale byłem wtedy przeszczęśliwy i teraz też jestem poruszony, kiedy o tym mówię.

Drugie spotkanie z Janem Pawłem II, to 2003 rok. Ten rok wiąże się mocno ze śmiercią mojej mamy. Wtedy też jesienią jechaliśmy do Watykanu z koncertem. Wcześniej w 1992 r. Stanisław Soyka zaprosił mnie gościnnie do nagrania Tryptyku Rzymskiego. Płyta zawiera kompozycje muzyczne Stanisława Soyki do słów Tryptyku Rzymskiego napisanego przez Jana Pawła II. W nagraniu albumu muzykowi towarzyszył: poznański chór męski Affabre Concinui, dwie śpiewaczki (alt), kontrabasista oraz Kwintet Smyczkowy. Gościnnie na płycie także ja. Nagraliśmy piękną płytę. Jeździliśmy po Polsce z Tryptykiem Rzymskim i pewnego dnia dostaliśmy telefon z Watykanu, z zaproszeniem.

To był listopad - 2003 rok. Byliśmy w Watykanie w Kaplicy Sykstyńskiej z wieloma muzykami i aktorami. Zagraliśmy w auli Pawła VI Tryptyk dla Jana Pawła II. Specjalnie dla Papieża utwór - „ Omnia nuda et aperta”.

Zobacz zdjęcia: Spotkanie z Yaniną Iwańskim

Później po koncercie, mieliśmy krótkie z nim spotkanie. Przyklęknąłem przy nim, pobłogosławił mnie i powiedział: brawo, pięknie. Wypowiedziałem klika słów, m.in., że zapiął klamrą trudne wydarzenia w moim życiu: dni śmierci mojej mamy i ojca. To było dla mnie niesamowite spotkanie. To była prostota, jakbym spotkał swoją matkę, ojca, prostota bytu, czyli prawda.

Na zakończenie spotkania w muzeum usłyszeliśmy fragmenty z „Tryptyku Rzymskiego, które wtedy podczas tej pielgrzymki w 2003 r. słuchał Jan Paweł II.

Janusz Yanina Iwański w krótkim koncercie zaprezentował utwory m.in. z najnowszej płyty „Kręci się.” YANINA 4 Gramy. Na fortepianie grał muzyk Michał Rorat.

Towarzyszący Iwańskiemu na scenie dyrektor muzeum Krzysztof Witkowski włączył też w jego opowieść swoje wspomnienia związane ze świętym papieżem. Wcześniej, przed spotkaniem z Januszem Yaniną Iwańskim miał miejsce wernisaż wystawy gobelinów, których autorką jest Maria Gostylla-Pachucka.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Franciszek: dla chrześcijanina ważne jest imię i znak krzyża

2018-04-18 10:56

tłum. st (KAI) / Watykan

O znaczeniu imienia, które przyjmujemy w sakramencie chrztu św. oraz znaku krzyża, jako wyrazach naszej tożsamości przypomniał papież podczas dzisiejszej audiencji ogólnej. Ojciec Święty kontynuował cykl katechez o tym pierwszym sakramencie życia chrześcijańskiego. Jego słów na placu św. Piotra wysłuchało dziś około 17 tys. wiernych.

Grzegorz Gałązka

Oto tekst papieskiej katechezy w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

W trwającym obecnie okresie wielkanocnym kontynuujemy katechezy na temat chrztu. Znaczenie chrztu podkreśla wyraźnie jego celebracja, dlatego na nią zwracamy uwagę. Rozważając gesty i słowa liturgii możemy pojąć łaskę i zobowiązania tego sakramentu, które zawsze trzeba odkrywać na nowo. Pamiętamy o tym podczas pokropienia wodą święconą, którego można dokonać w niedzielę na początku Mszy św., a także odnawiając przyrzeczenia chrzcielne podczas Wigilii Paschalnej. Rzeczywiście to, co dzieje się w celebracji chrztu rozbudza dynamikę duchową, która przenika całe życie ochrzczonych. Jest to rozpoczęcie procesu, który pozwala żyć w jedności z Chrystusem w Kościele. Dlatego powrót do źródła życia chrześcijańskiego prowadzi nas do lepszego zrozumienia daru otrzymanego w dniu naszego chrztu i do ponowienia zobowiązania, by odpowiedzieć na nań w takim stanie, w jakim dziś jesteśmy. Ponowienie zobowiązania, lepsze zrozumienie daru jakim jest chrzest i pamiętanie o dniu naszego chrztu.

W minioną środę prosiłem o wykonanie w domu zadania, by każdy z nas przypomniał sobie dzień swojego chrztu. Którego dnia zostałem ochrzczony. Wiem, że niektórzy z was to wiedzą, inni – nie. Niech ci, którzy tego nie wiedzą zapytają krewnych, matki i ojców chrzestnych, którego dnia zostałem ochrzczony. Ponieważ chrzest to nasze odrodzenie, a więc tak jakby to były drugie urodziny. Czy to jasne? Wykonać pracę domową – zapytać, którego dnia zostałem ochrzczony.

Przede wszystkim w obrzędzie przyjęcia zadawane jest pytanie o imię kandydata, ponieważ wskazuje ono na tożsamość osoby. Kiedy się przedstawiamy natychmiast, - mam na imię tak a tak -by wyjść z anonimowości, mówimy jak nam na imię. Bo anonim to osoba nie posiadająca imienia. Bez imienia pozostajemy nieznani, bez praw i obowiązków. Bóg powołuje każdego po imieniu, kochając nas indywidualnie, w konkretności naszych dziejów. Chrzest rozpala osobiste powołanie do życia po chrześcijańsku, które będzie się rozwijało przez całe życie. Pociąga ono za sobą osobistą odpowiedź, a nie zapożyczoną, z „kopiuj i wklej”. Życie chrześcijańskie utkane jest rzeczywiście z serii powołań i odpowiedzi: Bóg stale wymawia nasze imię na przestrzeni lat, sprawiając, że Jego powołanie rozbrzmiewa na tysiąc sposobów, i że stajemy się podobni do Jego Syna, Jezusa. Zatem imię jest ważne! Jeszcze przed urodzeniem dziecka rodzice myślą o tym, jakie imię mu nadadzą: to także jest częścią oczekiwania na dziecko, które w swoim imieniu będzie miało swoją oryginalną tożsamość, również odniesieniu do życia chrześcijańskiego związanego z Bogiem.

Oczywiście stawanie się chrześcijaninem jest darem, który pochodzi z wysoka (por. J 3, 3-8). Wiary nie można kupić, ale można o nią poprosić i otrzymać w darze. „Panie obdarz mnie darem wiary” – to piękna modlitwa- bym miał wiarę. W istocie: „Chrzest jest sakramentem tej wiary, przez którą ludzie, oświeceni łaską Ducha Świętego, dają odpowiedź na Ewangelię Chrystusową” (Obrzędy chrztu dzieci, Wprowadzenie ogólne n. 3). Do pobudzenia i przebudzenia szczerej wiary jako odpowiedzi na Ewangelię zmierzają formacja katechumenów i przygotowanie rodziców, a także słuchanie Słowa Bożego w samej celebracji chrztu.

O ile katechumeni dorośli wyrażają to, co pragną otrzymać jako dar od Kościoła, to dzieci przedstawiane są przez swoich rodziców wraz z rodzicami chrzestnymi. Dialog z nimi pozwala im wyrazić wolę, aby dzieci otrzymały chrzest, a Kościołowi zamiar jego sprawowania. „Wyraża się to przez znak krzyża, jaki celebrans i rodzice kreślą na czole dziecka” (Obrzędy chrztu dzieci, Wprowadzenie teologiczne i pastoralne, n. 16). „Znak krzyża ... wyciska pieczęć Chrystusa na tym, który ma do Niego należeć, i oznacza łaskę odkupienia, jaką Chrystus nabył dla nas przez swój Krzyż” (Katechizm Kościoła Katolickiego, 1235).

Chciałbym powrócić do pewnej kwestii, o której już wcześniej mówiłem: czy nasze dzieci potrafią dobrze się żegnać? Wiele razy widziałem, że robią to byle jak. Nie potrafią się przeżegnać. A wy ojcowie, matki, bacie dziadkowie, ojcowie i matki chrzestne winniście nauczyć dzieci, by umiały się dobrze czynić znak krzyża, bo jest to powtórzenie tego, co stało się w sakramencie chrztu św. Czy to dobrze zrozumieliście? Trzeba nauczyć dzieci, by umiały się dobrze czynić znak krzyża. A jeśli się tego nauczą jako dzieci, to będą go czyniły jako dorośli.

Krzyż jest odznaką, która ukazuje, kim jesteśmy: nasze mówienie, myślenie, patrzenie, działanie jest pod znakiem krzyża, to znaczy miłości Jezusa aż do końca. Dzieci są znaczone na czole. Katechumeni dorośli otrzymują znak krzyża również na narządach zmysłów, przy użyciu następujących słów: „Przyjmijcie znak krzyża na uszach, abyście usłyszeli głos Pana”; „na oczach, abyście ujrzeli jasność Bożą”; „na ustach, abyście odpowiedzieli na słowo Boże”; „na piersiach, aby Chrystus przez wiarę mieszkał w waszych sercach”; „na barkach, abyście udźwignęli słodkie brzemię Chrystusa” (Obrzędy chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych, n. 85). Stajemy się chrześcijanami na tyle, na ile krzyż jest w nas odciśnięty jako znak „paschalny” (por. Ap 14, 1; 22, 4), ukazując, także zewnętrznie, chrześcijański sposób przejścia przez życie. Zatem czynienie znaku krzyża, gdy się budzimy, przed posiłkami, w obliczu niebezpieczeństwa, by bronić się przed złem, wieczorem przed zaśnięciem, oznacza powiedzenie sobie i innym, do kogo należymy, czyimi chcemy być. Dlatego tak bardzo ważne jest nauczenie dzieci, by dobrze umiały czynić znak krzyża. I tak jak czynimy wchodząc do kościoła, możemy to czynić również w domu, trzymając w małym naczyniu wodę święconą – niektóre rodziny to czynią: w ten sposób za każdym razem, gdy wracamy lub wychodzimy, czyniąc znak krzyża tą wodą, przypominamy sobie, że jesteśmy ochrzczeni.

Nie zapominajcie – powtarzam raz jeszcze – może zbytnio –nauczyć dzieci, by umiały się dobrze czynić znak krzyża. Czy to zrozumiałe? Dziękuję.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

W tym roku zginęło już 10 kapłanów w 8 krajach

2018-04-19 16:48

kg (KAI/ilsismografo) / Warszawa

W ciągu 108 dni bieżącego roku (do 18 kwietnia włącznie) w 8 krajach Afryki, Ameryki Łacińskiej, Azji i Europy zginęło już 10 kapłanów, czyli statystycznie średnio 1 duchowny na niecałych 11 dni. Gdyby ta smutna tendencja utrzymała się do końca br., oznaczałoby to, że zginie ok. 35 kapłanów. W ostatnich latach na szczęście liczba księży – ofiar przemocy, choć nadal duża, nie przekracza 30: w 2017 było ich 23, w 2016 – 28, w 2015 – 22 i w 2014 – 26.

дзроман / Foter.com / CC BY

Od wielu lat niechlubny prymat w tej smutnej statystyce dzierży najbardziej katolicki kontynent, czyli Ameryka Łacińska, a na jej terenie zwłaszcza dwa kraje: Meksyk i Kolumbia. W tym roku zginęła tam połowa zamordowanych kapłanów – 5, z czego aż trzech przypada na Meksyk. Tam też doszło do ostatniego, jak na razie, zabójstwa: 18 kwietnia w mieście Cuautitlán Izcalli koło stolicy zginął 50-letni ks. Rubén Alcántara Vásquez Jiménez.

W Afryce śmierć ponieśli trzej kapłani – po jednym w Malawi, Republice Środkowoafrykańskiej i Demokratycznej Republice Konga oraz – również po jednym – w Azji (w Indiach) i w Europie (Niemcy).

Przyczyny mordowania duchownych są różne, choć najczęściej mają podłoże rabunkowe, ale zdarza się, że księża giną z powodu swego zaangażowania społecznego, np. występując w obronie biednych, których bogaci właściciele ziemscy usiłują pozbawić ich własności.

Oto wykaz tegorocznych ofiar przemocy wymierzonej w duchowieństwo katolickie:

Afryka – 3 osoby

Ks. Tony Mukomba (Malawi; zginął 18 stycznia) Ks. Joseph Désiré Angbabata (Republika Środkowoafrykańska; 22 marca) Ks. Etienne Nsengiunva (Demokratyczna Republika Konga; 8 kwietnia)

Ameryka – 5 osób

Ks. Germain Muñiz García (5 lutego) Ks Iván Añorve Jaimes (5 lutrego) Ks. Rubén Alcántara Díaz (18 kwietnia) – wszyscy z Meksyku Ks. Dagoberto Noguera (Kolumbia; 10 marca Ks. Walter Osmir Vásquez Jiménez (Salwador; 29 marca)

Azja – 1 kapłan

Ks. Xavier Thelakkat (Indie; 1 marca)

Europa – 1 duchowny

Ks. Alain-Florent Gandoulou (Niemcy; 22 lutego)

Ponadto w Republice Środkowoafrykańskiej znaleziono 2 marca zwłoki ks. Florenta Mbulanthie Tulantshiedi (znanego też jako Florent Tula), a chociaż na jego ciele stwierdzono oczywiste ślady tortur, nie uznano go za ofiarę zabójstwa.

Trzeba również pamiętać, że 20 marca utonął w Oceanie Indyjskim u wybrzeży Tanzanii polski misjonarz, niespełna 35-letni o. Adam Bartkowicz ze Zgromadzenia Misji Afrykańskich. Jego śmierć, choć także gwałtowna, nie była jednak spowodowana zabójstwem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem