Reklama

Sklep sakralny

Kościół troszczy się o rodzinę

2015-11-19 11:54

Ks. Tomasz Nowak
Edycja rzeszowska 47/2015, str. 4-5

Ks. Tomasz Nowak
Bp Jan Wątroba

Z biskupem rzeszowskim Janem Wątrobą, uczestnikiem XIV Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów, rozmawia ks. Tomasz Nowak

KS. TOMASZ NOWAK: – Za Księdzem Biskupem 56 godzin sesji plenarnych, 36 godzin prac w grupach językowych. W sumie trzy tygodnie w Wiecznym Mieście. To wszystko w ramach obrad XIV Synodu Zwyczajnego Biskupów na temat powołania i misji rodziny w Kościele i świecie współczesnym. Jaki to był czas dla Księdza Biskupa: radości ze współpracy z biskupami z całego świata czy może ciężkich zmagań związanych z pilnowaniem doktryny?

BP JAN WĄTROBA: – Doświadczyłem jednego i drugiego. Ciążyła na nas, i ja to osobiście czułem od samego początku, odpowiedzialność za prawdę, którą chcieliśmy głosić i bronić. Jechaliśmy na synod z przeświadczeniem, że w pewnych środowiskach kościelnych istnieją tendencje do zmian w niepokojącym kierunku. Zdawaliśmy sobie sprawę, że w którymś momencie trzeba będzie zdecydowanie opowiedzieć się po stronie prawdy, choćby tej trudnej i wymagającej. Towarzyszyło nam zatem napięcie. Ono się zmieniało w ciągu tych trzech tygodni, ale nigdy mnie nie opuściło. Z drugiej strony była radość, bo synod jest wydarzeniem radosnym. Jak mało które wydarzenie daje szczególną możliwość dotknięcia powszechności Kościoła. Wydawało mi się, że już wiele razy doświadczałem powszechności Kościoła. Uczestniczyłem w wspaniałych wydarzeniach, audiencjach, celebrach. Ale synod pozwolił mi doświadczyć tej powszechności jeszcze głębiej. W jednym miejscu zgromadzili się przedstawiciele Episkopatów z całego świata, wierni świeccy jako audytorzy i eksperci. A przede wszystkim Ojciec Święty. To dało obraz Kościoła zjednoczonego w swej różnorodności. Tę różnorodność czuliśmy nawet w strojach. Byli z nami przedstawiciele katolickich Kościołów wschodnich, przedstawiciele Kościoła protestanckiego, pojawił się też rosyjski biskup prawosławny Hilarion z Moskwy.

– O tej różnorodności mówił papież Franciszek, choćby przy okazji przemówienia z okazji 50-lecia ustanowienia instytucji synodu. Mówił o Kościele, który, choć różnorodny, idzie razem wspólną drogą. Jakie momenty synodu, zdaniem Księdza Biskupa, najbardziej potwierdzały kroczenie wspólną drogę?

– Przede wszystkim czuliśmy się wszyscy zjednoczeni wokół Ojca Świętego. Znaliśmy swoje poglądy. Jednak dla wszystkich, niezależnie od opinii i rejonów świata, Ojciec Święty był zwornikiem i swoją osobą, jako następca św. Piotra, wszystkich jednoczył. Wyczuwalne też było przekonanie, że jak Piotr przemawia, to rozwiewa wszelkie wątpliwości. Wspólną drogę potwierdzała także liturgia. Szczególnie Msza św. inaugurująca synod i ta, która go kończyła, a także Eucharystia, w ramach której Ojciec Święty kanonizował rodziców św. Teresy od Dzieciątka Jezus: Ludwika i Zelię Martin. Przez sam fakt umieszczenia kanonizacji w czasie obrad synodu papież Franciszek zwrócił uwagę, że małżeństwo jest drogą do świętości. Dla milionów ludzi to najbardziej zwyczajna i skuteczna droga uświęcenia.

– Środki społecznego przekazu niewiele miejsca poświęciły świętym małżonkom. Natomiast sporo informacji dotyczyło napięć między biskupami na tle podejścia do osób po rozwodzie. Delegację Polską przedstawiano jako konserwatystów, którzy uniemożliwiają reformę. Jak Ksiądz Biskup skomentuje tego typu przekazy z pozycji uczestnika synodu.

– Rzeczywiście słyszeliśmy te opinie. Jeszcze przed wyjazdem do Rzymu jeden z dziennikarzy nazwał abp. Stanisława Gądeckiego głównym hamulcowym synodu, a delegację z Polski najbardziej konserwatywną. Na pewno nie czuliśmy się osobami, które coś utrudniają. Wręcz przeciwnie. Czując się odpowiedzialnymi za dotychczasową praktykę i doktrynę Kościoła, z uwagą przyjmowaliśmy wszystkie sugestie jeszcze szerszego otwarcia się z miłością na tych, którym zwyczajnie się nie udało pierwsze małżeństwo. Doskonale rozumiemy, że wśród tych małżonków są osoby naprawdę niewinne. Zostały skrzywdzone. Mogły pozostać samotne, ale nie zdołały udźwignąć tego ciężaru i weszły w nowe związki. Bywa, że podjęły taką decyzję dla dobra dzieci. Kościół w Polsce to rozumie i chce towarzyszyć tym osobom. W naszym spojrzeniu na rodzinę i małżeństwo nie byliśmy sami. Po zaprezentowaniu przedłożeń wyraźnie wyodrębniano grupę biskupów z Europy Środkowej i Wschodniej. Do naszej grupy należeli też biskupi z Afryki. Bardzo się cieszyliśmy, że jesteśmy razem z nimi. Pamiętam bardzo piękne wypowiedzi przedstawicieli episkopatów krajów afrykańskich. Pochodzący z Gwinei kard. Robert Sarah z pokorą, troską ale zdecydowanie mówił o trwałości i niezmienności nauczania Kościoła o małżeństwie i rodzinie. Przypomniał, że to nauczanie wypływa z najczystszego źródła, czyli z Pisma Świętego. Tutaj nic nie można zmienić. Kościół nie byłby sobą, gdyby wybiórczo traktował wypowiedzi Jezusa Chrystusa czy choćby wypowiedzi św. Pawła. Były bowiem i takie próby, aby wypowiedziami św. Pawła podbudować bardzo ryzykowne tezy.

– Właśnie punkty dokumentu końcowego mówiące o osobach po z rozwodzie, które są w nowych związkach, budziły największe emocje. Czy postulat, który znalazł się w relatio finale, aby pełniej włączyć te osoby do Kościoła, nie będzie odczytany przez niektórych hierarchów i wiernych jako zezwolenie na przyjmowanie przez nich Komunii św.?

– Spodobał mi się komentarz jednego z polskich dziennikarzy, który odpowiadając na podobne pytanie, powiedział, że tylko ktoś, kto ma złą wolę, może właśnie w ten sposób interpretować relatio finale. Ale wtedy trzeba jasno powiedzieć, że taki ktoś nie szuka prawdy i dobra, ale próbuje znaleźć furtkę dla uzasadnienia z góry przyjętej tezy. Nie wydaje mi się, żeby to sformułowanie, choć może brakuje mu precyzji, mogło prowadzić do innych interpretacji niż ta, że Komunię św. mogą przyjmować tylko osoby, które są w stanie łaski uświęcającej. Jest tam wyraźnie podkreślone, że wszystko ma się odbywać zgodnie z nauczaniem Kościoła. Można na różne sposoby dokonywać rozpoznawania, można długo dyskutować, ale nie można godzić ze sobą rzeczy, które z natury są nie do pogodzenia. Synod potwierdził dotychczasową praktykę. Choć to trudne, myślę, że ci, którzy są w nowych związkach po rozwodach, zobaczą w tym troskę Kościoła. Jest to troska o prawdę, której miłosierdzie nigdy nie usuwa.

– Kiedy rozmawialiśmy przed wyjazdem Księdza Biskupa do Rzymu, pytałem, czy spodziewa się Ksiądz Biskup rewolucji. Ksiądz Biskup odpowiedział, że nie dopuszcza możliwości żadnych zmian doktrynalnych. I rzeczywiście zmian doktrynalnych nie było. Co zatem wniósł synod? Ktoś zapyta: Po co były te trzy tygodnie?

– Od początku, zarówno Ojciec Święty, jak i przedstawiciele sekretariatu synodu, podkreślali, że synod o rodzinie ma charakter duszpasterski, a nie doktrynalny. Ojciec Święty na pierwszym zebraniu kongregacji generalnej wyraźnie powiedział, że nie ma mowy o zmianie doktryny. Trzeba jednak przyjrzeć się sposobom towarzyszenia Kościoła osobom, które weszły w sytuacje nieregularne. I tutaj synod wniósł dużo. Z jednej strony ukazał Boży zamysł wobec rodziny i małżeństwa. Ukazał piękno małżeństwa i rodziny. Ze wszystkich wypowiedzi biskupów i audytorów, którzy przywieźli ze sobą nieraz trudne doświadczenia, wyłaniał się obraz rodziny jako szkoły miłości. Mówili o przestrzeni, w której człowiek dojrzewa do pełni. Z drugiej strony synod pokazał wielość zagrożeń. Z trudem znalazłbym inną, równie mocną, radykalną wypowiedź krytyczną na temat ideologii gender jak ta w dokumencie końcowym synodu, gdzie zostało ukazane całe zło, które może zrodzić się z realizacji pomysłów gender. Podobnie zdecydowanie synod wypowiedział się na temat osób o skłonnościach homoseksualnych. Warto zaznaczyć, że synod nie podjął tematu związku osób homoseksualnych. To było pewną słabością nadzwyczajnej sesji synodu sprzed roku, która mogła sugerować, że Kościół szuka jakiejś formy podobnej do małżeństwa dla osób homoseksualnych. Tym razem zdecydowanie takie pomysły odrzucono. Zwrócono natomiast uwagę, że trzeba pomagać tym rodzinom, które zostają zaskoczone faktem homoseksualizmu dzieci, wnuków czy współmałżonków.

– Synod to w większości obrady, konferencje, dyskusje, liturgia. Wyobrażam sobie, że obok tego typu pracy nie zabrakło też okazji do nieformalnych spotkań z ciekawymi osobami, spacerów po Watykanie czy Rzymie. Czy mógłby Ksiądz Biskup powiedzieć, jak wyglądał synod od tej mniej oficjalnej strony?

– Trochę rozczaruję księdza, ale nie mieliśmy czasu na spacery ani na dłuższy relaks. W tygodniowym programie tylko niedziele były wolne i jeden dzień pod koniec synodu, kiedy pracowała komisja redagująca dokument końcowy. Każdy dzień był wypełniony dwoma sesjami: przedpołudniową i popołudniową, która kończyła się o godz. 19. Zważywszy że ojcowie synodalni udawali się na posiłki do miejsca zamieszkania w różnych dzielnicach Rzymu, nie było czasu na prywatne sprawy. Jako delegacja z Polski mieszkaliśmy w Papieskim Instytucie Polskim przy via Pietro Cavallini w Rzymie i najczęściej spotykaliśmy się z księżmi z Polski studiującymi w Rzymie.

– Synod przeszedł już do historii. Co dalej? Czy wystarczy jak poczekamy na posynodalną adhortację Papieża?

– Na pewno będziemy czekać na to, co powie Piotr naszych czasów. Dla ludzi wiary jest to kluczowe. Synod miał tylko pomóc Papieżowi. Choć już z dyskusji można wnioskować, że mamy dużo do zrobienia. Także w Polsce. Wymienię choćby lepsze przygotowanie przyszłych księży do duszpasterstwa rodzin. Chodzi o to, by całe duszpasterstwo zwyczajne było przesiąknięte troską o rodzinę. Jeśli w jakimkolwiek wymiarze duszpasterskiego działania zabrakłoby akcentów prorodzinnych, to takie duszpasterstwo będzie niepełne. Tymczasem wielu księży nie potrafi odpowiedzieć na oczekiwania rodzin, małżeństw, narzeczonych. Trzeba pomóc już klerykom w zapoznaniu się z tą problematyką. Propozycje zmian dotyczą także przygotowania do małżeństwa. Synod opowiedział się za wydłużeniem czasu przygotowania do małżeństwa. Niektórzy mówią, że młodzi są zabiegani i nie mają czasu na kursy i spotkania. Tymczasem synod mówi o potrzebie wydłużenia i ubogacenia programu przygotowań.

– Zatem wyzwań i oczekiwań nie brakuje. Dziękuję bardzo za rozmowę. Życzę Księdzu Biskupowi wielu dobrych owoców pracy z rodzinami i na rzecz rodzin.

– Dziękuję bardzo. Szczęść Boże.

Tagi:
wywiad Synod o rodzinie

Jak pomóc innym i sobie?

2018-08-14 11:07

Ks. Adrian Put
Edycja zielonogórsko-gorzowska 33/2018, str. VI

Z ks. Andrzejem Hładkim rozmawia ks. Adrian Put

Ks. Adrian Put
Ks. Andrzej Hładki, proboszcz parafii pw. św. Jadwigi Śląskiej w Koźli, doktorant z teologii liturgii PWT we Wrocławiu, redaktor „Kalendarza Liturgicznego diecezji zielonogórsko-gorzowskiej” oraz „Kartki z liturgii”

Ks. Adrian Put: – Każdy, kto interesuje się liturgią w naszej diecezji, spotkał się zapewne z „Kartką z liturgii”, ścienną gazetką dla służby liturgicznej. Skąd pomysł na taką formę przybliżania liturgii i jaka jest historia „Kartki”?

Ks. Andrzej Hładki: – Pomysł na „Kartkę z liturgii” w formie „kartki” A4 jako gazetki ściennej przyniosło życie codzienne, gdy zauważyłem, jak duże jest zapotrzebowanie na formację liturgiczną zgodnie z nauczaniem Kościoła, a nie tym, co my sami sobie wymyślimy, że jest najlepsze. Nieraz brak pogłębionej formacji, wiedzy, brak chęci włączenia się czynnie w liturgię, a czasami po prostu liberalne i dowolne traktowanie liturgii jako „poligonu doświadczalnego” dla własnych pobożności prowadziło do dziwactw także w liturgii. Na stronie liturgicznej przypomniałem genezę tego dzieła: Jak pomóc innym i sobie? Takie m.in. pytanie rodziło mi się w sercu, gdy najpierw jako prezes ministrantów w mojej rodzinnej parafii pw. Chrystusa Króla w Gorzowie szukałem materiałów do formacji służby liturgicznej i zacząłem na kartkach „z bloku” naklejać „święte obrazki” oraz kserowane rysunki naczyń liturgicznych i pisać odręcznie długopisem teksty rozważań „poetycko-liturgicznych” oraz opracowania liturgiczne.
Później, po założeniu przeze mnie koła liturgicznego, po aprobacie przełożonych i pod opieką ks. Zbigniewa Kobusa w Seminarium w Paradyżu razem z kolegami klerykami zaczęliśmy wydawać m.in. „Kartkę z liturgii” w wersji drukowanej.
Był czas, że „Kartkę z liturgii” do parafii, do Służby Liturgicznej Ołtarza zawozili klerycy naszego seminarium, później była wysyłana pocztą elektroniczną do księży w parafiach. Obecnie trwają prace nad następnymi numerami, ale w związku ze zmianami redakcyjnymi, dodatkową pracą nad „Kalendarzem liturgicznym diecezji zielonogórsko-gorzowskiej”, a teraz objęciem posługi proboszcza w parafii w Koźli są opóźnione.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Dekret o heroiczności cnót kard. Stefana Wyszyńskiego

2018-08-17 10:20

archwwa.pl, lk / Warszawa (KAI)

Kongregacja do spraw świętych przesłała do Archidiecezji Warszawskiej dekret o heroiczności cnót Czcigodnego Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego. Dokument powstał po grudniowej decyzji papieża Franciszka, który zaaprobował wniosek Kongregacji do Spraw Świętych o uznanie heroiczności cnót m.in. kard. Wyszyńskiego i polecił przygotowanie dekretu.

BP KEP

Publikujemy polskie tłumaczenie dokumentu:

Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych

GNIEZNO I WARSZAWA

Beatyfikacja i Kanonizacja

Sługi Bożego

Stefana Wyszyńskiego

Arcybiskupa Gnieźnieńskiego i Warszawskiego

Świętego Kościoła Rzymskiego Kardynała

Prymasa Polski

(1901 -1981)

Dekret o heroiczności Cnót

„Zawsze byłem przekonany o tym, że Duch Święty powołał Waszą Eminencję w wyjątkowym momencie dziejów Ojczyzny i Kościoła – i to nie tylko Kościoła w Polsce, ale także i w całym świecie. Patrzyłem na to trudne, ale jakże błogosławione wezwanie od czasów mojej młodości – i dziękowałem za nie Bogu, jako za łaskę szczególną dla Kościoła i Polski. Dziękowałem za to, że, «taką moc dał Człowiekowi» – i zawsze za to dziękuję”. (Z listu Jana Pawła II do Jego Eminencji Kardynała Prymasa wysłanego z Watykanu w dniu 30 października 1979 roku).

Te słowa wypowiedziane przez Świętego Jana Pawła II o samym Słudze Bożym Stefanie Wyszyńskim, w szczególny sposób przedstawiają jego posługę w Kościele Bożym. Jego trudne, ale bardzo szczęśliwe powołanie, ukazuje świętość życia i posłuszeństwo głosowi Ducha Świętego.

Sługa Boży urodził się w dniu 3 sierpnia 1901 roku we wsi Zuzela, diecezji Łomżyńskiej, w Polsce, jako drugie dziecko rodziny Stanisława i Julianny Karp, i w samym dniu narodzin został ochrzczony. W rodzinie poznał zasady chrześcijańskiego życia i kultury ludzkiej. Przedwczesna śmierć matki napełniła dziewięcioletniego chłopca głębokim bólem.

Po ukończeniu pomyślnie nauki w gimnazjach w Warszawie, Łomży i Włocławku, gdy przyszedł do zdrowia po ciężkiej chorobie, co przypisywał Najświętszej Marii Pannie, poświęcił się studiom teologicznym i dnia 3 sierpnia 1924 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Jako młody kapłan pełnił w diecezji różne obowiązki, następnie w latach 1925-1929 odbył studia prawa kanonicznego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i uzyskał stopień doktora prawa kanonicznego.

Sługa Boży już w latach młodości bardzo sobie cenił cnoty i gorliwie je praktykował, a przeto zabiegał o to, by je posiąść. Wytrwale pielęgnował szlachetne obyczaje, chociaż ta stałość i uczciwość były poddawane próbie.

Ojciec Święty Pius XII dnia 4 marca 1946 roku mianował go biskupem Lubelskim. Po upływie dwóch lat, które spędził w Lublinie na gorliwej pracy duszpasterskiej, dnia 12 listopada 1948 roku mianowany został Arcybiskupem Gnieźnieńskim i Warszawskim, Prymasem Polski.

Jako Pasterz archidiecezji natychmiast z wielką roztropnością i męstwem usilnie starał się o wzrost pobożności powierzonego sobie ludu, kapłanów kształtował w duchu prawdziwej nauki Kościoła i pobożności, ponieważ uznawał za rzecz pewną, że tylko święci kapłani mogą wpływać na pomnożenie pobożności ludu.

Dnia 29 listopada 1952 roku został włączony do grona kardynałów, miał być odznaczony tą godnością w dniu 12 stycznia 1953 roku, ale komunistyczny rząd odmówił mu wydania paszportu na wyjazd.

Sługa Boży razem z kardynałem Adamem Sapiehą i biskupami starał się bronić praw Kościoła pogwałconych przez rząd komunistyczny. Wielkie znaczenie miał list napisany 8 maja 1953 roku, a zatytułowany „Non possumus”, skierowany do władz w sprawie prześladowania Kościoła Katolickiego w Polsce. Po upływie czterech miesięcy, dnia 25 września 1953 roku, Sługa Boży, przewieziony został w nocy, wbrew prawu i obyczajom, do pewnego, wówczas nieznanego miejsca. Przez trzy lata, nieskazany przez żaden sąd, trzymany był w bardzo ograniczającym wolność miejscu odosobnienia i strzeżony w dzień i w nocy przez żołnierzy. Dnia 28 października 1956 roku, na skutek żądań wszystkich wiernych w Polsce, domagających się jego uwolnienia, powrócił do Warszawy, gdzie znów zaczął sprawować obowiązki pasterskie z wielką gorliwością.

Stefan Wyszyński bardzo cenił życie zakonne, prowadzone zarówno przez niewiasty jak i przez mężczyzn. Jeszcze jako młody kapłan w czasie drugiej wojny światowej, wraz z młodymi osobami płci żeńskiej, założył Instytut Świecki, który teraz nosi nazwę „Instytut Prymasa Wyszyńskiego”.

Kiedy był przetrzymywany w miejscu odosobnienia, dolegliwości cierpliwie i w duchu wiary znosił, gotów był ofiarować życie za Chrystusa. W owym czasie, w miasteczku Stoczek Warmiński, dnia 8 grudnia 1953 roku, idąc za zachętą Świętego Ludwika Grignion de Monfort, poświęcił się Maryi jako niewolnik. W końcu, będąc w miejscu odosobnienia, opracował tekst „Ślubów Narodu” i dostosowany do niego program duszpasterski obchodów „Świętego Millennium Chrztu Polski” jako „Wielką Nowennę” zaprogramowaną na lata 1957-1965. W czasie samego Jubileuszu we wszystkich diecezjach Polski polecił urządzać uroczyste nabożeństwa, w których sam uczestniczył. Te uroczystości znalazły swoje dopełnienie w roku 1966, kiedy w Sanktuarium na Jasnej Górze odczytał i upowszechnił napisany przez siebie „Akt Oddania Narodu pod opiekę Maryi Królowej Polski”.

Wykazywał wielką troskę o Polaków mieszkających poza granicami kraju. Z pasterską roztropnością, na mocy specjalnych uprawnień udzielonych Mu przez Stolicę Świętą, wspierał Kościół we wschodnich krajach podległych władzy komunistycznej.

W latach 1962-1965 uczestniczył z zaangażowaniem we wszystkich sesjach Soboru Watykańskiego II. Razem z biskupami Kościoła w Polsce opracował petycję teologiczną, w której oni jednomyślnie prosili, aby Maryja była ogłoszona „Matką Kościoła”. Jednocześnie razem z biskupami polskimi przyczynił się bardzo do wzajemnego pojednania narodu polskiego i niemieckiego. Wymiana listów biskupów Polski i Niemiec, dokonana w dniu 18 listopada 1965 roku, przed uroczystymi obchodami Tysiąclecia Chrztu Polski, bardzo się do tego przyczyniła. Jednakże z początkiem Soboru i po opublikowaniu owego listu Sługa Boży doznał wielu krzywd ze strony rządu komunistycznego.

Jako Arcybiskup Gnieźnieński i Warszawski w swoich diecezjach zwołał uroczyste Synody Diecezjalne.

Specjalne uprawnienia udzielone Słudze Bożemu przez Najwyższych Pasterzy, mianowicie przez Piusa XII, Jana XXIII, i Pawła VI, były szczególnym dowodem ich zaufania. Sługa Boży okazywał pokorne posłuszeństwo i synowską miłość Biskupom Rzymu, szczególnie zaś Janowi Pawłowi II, którego witał z wielką radością w czasie wizyty pasterskiej w Polsce w roku 1979.

Stefan Wyszyński w czasie, gdy wybuchały niepokoje społeczne w Polsce w latach 1956, 1968, 1970, starał się uspokajać bunty społeczeństwa, zwłaszcza zaś pełnił rolę rozjemcy wówczas, gdy w roku 1980 powstał związek zawodowy „Solidarność”. Wielokrotnie i na różne sposoby bronił robotników przed krzywdzącymi represjami ze strony rządu, ustawicznie proponował kompromis w sprawach społecznych.

Światłem była Mu wiara, a modlitwa i gorliwa pobożność pokarmem duszy, pobożnie sprawował codzienną Eucharystię, był wielkim czcicielem Najświętszej Maryi Panny, płonął prawdziwie heroiczną miłością bliźniego, obdarzony bystrym umysłem starał się nieść ulgę w niezliczonych uciskach całej ludzkości. Zawsze okazywał się gotowy i wspaniałomyślny w niesieniu pomocy każdemu.

W sposób szczególny pielęgnował cnotę roztropności i męstwa, wszystko czynił oświecony światłem Ducha Świętego, i tak realizował swoje zamiary; w stosunku do wszystkich okazywał wielką życzliwość i szlachetność.

Po długim, liczącym osiemdziesiąt lat życiu, poświęconym Bogu i ludziom, złożony ciężką chorobą, gdy ofiarowywał swoje cierpienia za Kościół i zbawienie dusz, Sługa Boży w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego, dnia 28 maja 1981 roku, pobożnie zasnął w Panu, i pochowany został w krypcie kościoła archikatedralnego Świętego Jana Chrzciciela w Warszawie, dnia 31 maja tegoż roku.

Nie jest rzeczą dziwną, że Stefan Wyszyński, i za życia i po śmierci, cieszył się szczerą i szeroko sięgającą sławą świętości. Dzięki tej sławie, Sprawa Beatyfikacji i Kanonizacji została podjęta przez Kurię Arcybiskupią Gnieźnieńską i Warszawską poprzez uroczyste rozpoczęcie Postępowania Informacyjnego na terenie Diecezji począwszy od dnia 20 maja 1989 roku, do dnia 6 lutego roku 2001 i uroczyste rozpoczęcie Procesu Rogatoryjnego Gnieźnieńskiego dnia 28 września 1989 roku, i Paryskiego dnia 22 stycznia 1990 roku; każdego z nich ważność w świetle prawa kanonicznego, potwierdziła Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych dekretem wydanym dnia 8 lutego roku 2002. Po opracowaniu Pozycji, według zwyczaju rozważano, czy Sługa Boży chrześcijańskie cnoty praktykował w stopniu heroicznym. Gdy rezultat tych rozważań okazał się pozytywny, dnia 25 kwietnia 2016 roku odbył się specjalny Kongres Teologów Konsultorów. Ojcowie Kardynałowie i Biskupi zebrani na zwyczajnej Sesji dnia 12 grudnia 2017 roku, pod przewodnictwem moim, Kardynała Angelo Amato, uznali, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i inne związane z nimi.

Po przedstawieniu na końcu dokładnej relacji o tych wszystkich sprawach przez Kardynała Prefekta Ojcu Świętemu Franciszkowi, Jego Świątobliwość głosy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych przyjmując i uznając za ważne, dnia dzisiejszego stwierdził: Jest pewność co do praktykowania cnót teologalnych – Wiary, Nadziei i Miłości zarówno w stosunku do Boga jak i do bliźniego, a także co do praktykowania cnót kardynalnych – Roztropności, Sprawiedliwości, Umiarkowania i Męstwa, oraz cnót z nimi związanych, przez Sługę Bożego Stefana Wyszyńskiego, Świętego Kościoła Rzymskiego Kardynała, Arcybiskupa Metropolitę Gnieźnieńskiego i Warszawskiego, Prymasa Polski, w danym przypadku i w odniesieniu do skutku, o który chodzi.

Dekret ten Ojciec Święty polecił opublikować i umieścić w Aktach Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.

Dane w Rzymie, dnia 18 grudnia roku Pańskiego 2017.

(-) ANGELUS Kard. AMATO, S. D. B.

Prefekt

† MARCELLUS BARTOLUCCI

(-) Arcybiskup Tytularny Mewanieński

Sekretarz

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Propagatorka aborcji na czele Biura Praw Człowieka ONZ

2018-08-17 12:00

Ks. Mariusz Frukacz

Propagatorka aborcji i pierwsza prezydent Chile, Michelle Bachelet, została wyznaczona przez Sekretarza Generalnego ONZ Antonio Guterresa, na przewodniczącą Biura Praw Człowieka ONZ.


Decyzja ta wpisuje się w prowadzoną od la t 60-tych XX wieku politykę ONZ, promującą m. in. aborcję, prawa reprodukcyjne, małżeństwa tej samej płci.

Jak podkreśla Stefano Gennarini z portalu lifenews.com przekonania Bachelet o aborcji i małżeństwie homoseksualnym mogą mieć znaczenie w jej nowej roli w Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Warto przypomnieć, że Michel Bachelet jest nie tylko znaną zwolenniczką aborcji, która z powodzeniem prowadziła kampanię na rzecz dekryminalizacji aborcji w Chile, co udało się jej sfinalizować w 2017 r.

Jak podkreśla Stefano Gennarini sama Michelle Bachelet była agresywnym zwolennikiem programu homoseksualnego, wprowadzając ustawodawstwo dotyczące homoseksualnych małżeństw w Kongresie w Chile. Homoseksualne związki partnerskie w Chile zalegalizowano w 2015 r.

Widać wyraźnie, w którym kierunku zmierza polityka ONZ.

Zobacz

Zobacz także: http://www.lifenews.com/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem