Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Ojciec Jerzy na ekranie

2014-12-02 14:50

Tadeusz Szyma
Niedziela Ogólnopolska 49/2014, str. 28-29

Nie po raz pierwszy. I nic dziwnego. To wyjątkowo medialna postać. Zanim został rzecznikiem prasowym Jasnej Góry, dyrygował z klasztornych wałów, podczas rozmaitych nabożeństw, rzeszami rozśpiewanych pielgrzymów. Jego duszpasterska batuta, zakończona żarówką, była dobrze widoczna późnym wieczorem między podjasnogórskimi parkami, a nawet w częstochowskich Alejach. Jej odblask, niby światełko w tunelu, i koliste ruchy trzymającego ją w ręku dyrygenta podawały takt chórom tysięcy głosów. Był to zabiegany, szczupły mężczyzna, z kruczowłosą gęstwiną pod paulińską piuską, w białym habicie i okularach z grubymi oprawkami, którego charakterystyczny głos rozpoznawało się natychmiast. Zwłaszcza, gdy przed Szczytem Jasnogórskim niezmordowanie witał przez mikrofon kolejne kompanie przybywające z całej Polski.

ZOBACZ GALERIĘ FOTO Z PREMIERY FILMU

Żywa historia

Takim go zapamiętałem, jako częstochowianin z urodzenia, z czasów mego dzieciństwa i wczesnej młodości. I nie mogę się dziś nadziwić, ale i nacieszyć, że oto po tylu latach wciąż pozostaje, nie tylko dla mnie, niezrównanym rzecznikiem przymierza między dawnymi a nowymi laty. Jest żywą, pulsującą mnogością barwnych wspomnień historią klasztoru. A zarazem położonego pod nim miasta, niestety, często niepomnego czasu nawiedzenia swego. I katolickiej Polski, zmagającej się przez ponad półwiecze o swoją tożsamość - najpierw z faszystowską barbarią, a potem z komunistycznym imperium zła.

Ojciec Jerzy Tomziński był już w wielu filmach dokumentalnych niezastąpionym świadkiem różnych epizodów z tej długiej historii. Ale na swoje 96. urodziny wystąpił w szczególnej roli - świadka całego niemal wieku, który dotychczas przeżył. I który niemal w całości związany był z jego ukochanym sanktuarium, któremu oddał wszystkie swe siły. Mądrość, jaką przez ten czas pozyskał - poprzez najrozmaitsze, często bardzo dramatyczne doświadczenia - streszcza najlepiej tytuł poświęconego mu teraz w całości, a przez prawie godzinę przykuwającego uwagę widza filmu „Światem rządzi Bóg”. W jego rozumieniu - co można wywnioskować z krótkiej eksplikacji, jaką wypowiada na samym początku projekcji - oznacza to, że w istocie nie ma przypadków. Nad wszystkim bowiem, co się dzieje, góruje Boża Opatrzność ze swym zbawczym wobec człowieka planem, wbrew wszelkim zakusom złowieszczych duchów ciemności. Prosta to wiara, mocna i owocna, i zawsze gotowa, by się nią z innymi dzielić. Także przed kamerami i rejestratorami dźwięku, a potem na telewizyjnych ekranach.

Reklama

Wzruszające archiwalia

Autor tego dokumentu filmowego - Krzysztof Tadej interesował się ojcem Jerzym od dawna. Uczynił zeń jedynego narratora w zrealizowanym przed paru laty krótkometrażowym filmie „Tajemnice Jasnej Góry”. Przezornie też gromadził potrzebne materiały do dłuższej, autobiograficznej opowieści z jego udziałem. W tym celu poświęcił dwukrotnemu generałowi i trzykrotnemu przeorowi Zakonu Paulinów dwie tzw. notacje historyczne. To znaczy przeznaczone zrazu do archiwum, a następnie do ewentualnego późniejszego wykorzystania obszerne nagrania jego wspomnieniowych monologów. Ich krótkie fragmenty zostały obecnie włączone do nowego filmu. I, co ciekawe, wraz z późniejszymi czy raczej najświeższymi nagraniami, z września tego roku, tworzą harmonijną całość, mimo że oczywiście widać i na nich pewien upływ czasu. Ale ciekawych materiałów dokumentalnych, fotograficznych i filmowych jest w tym filmie bardzo dużo. Niektóre z nich są znane skądinąd, jak np. wzruszające archiwalia z czasu Jasnogórskich Ślubów Narodu czy obchodów Millennium Chrztu Polski. Jednak tu przypominane bardzo dobrej jakości zdjęcia, jako czarno-białe na ogół tło wspomnieniowej narracji ojca Jerzego, nie sprawiają wrażenia wtórności. Są po prostu niezbędne. A przecież są też archiwalia mniej znane czy zupełnie nieznane, jak choćby te z San Giovanni Rotondo, gdzie pod koniec lat 50. ubiegłego wieku ojciec Jerzy spotkał się ze św. Ojcem Pio, o czym teraz zajmująco przypomina, jako o jednym ze swych najważniejszych doświadczeń życiowych.

Takie właśnie bardzo osobiste relacje bohatera filmu, ściśle powiązane z ubiegłowieczną historią zwłaszcza Kościoła katolickiego w Polsce i w świecie, są siłą tego dokumentu. Czymże np. byłaby informacja o tym, że Ojciec Jerzy urodził się w podczęstochowskiej Przystajni, gdyby przy niej zabrakło wspomnienia o tym, jak to matka małego Jerzyka kazała mu ucałować rękę żebraka, który pojawił się we wsi i jako przybysz zasługiwał na pełne szacunku powitanie przez dziecko. Albo jakże bezbarwna byłaby wzmianka o tym, że Pius XII bardzo interesował się osobą Prymasa Wyszyńskiego, gdyby nie została ona okraszona pełnym swady dopowiedzeniem Ojca Jerzego! Ten zaś po latach mimochodem wspomina, jak to w 1958 r., podczas swego pobytu na studiach w Rzymie, w odpowiedzi na owo zainteresowanie papieża aż przez 15 minut opowiadał mu po łacinie, co robi i jak się miewa Prymas Polski za żelazną kurtyną.

Ekranowy bilans życia

Pośród anegdot, w których przytaczaniu ojciec Jerzy jest niezrównany i których jest niewyczerpaną skarbnicą, w filmie Tadeja pojawiają się zarówno dramatyczne, np. cudowne ocalenie przed niszczącym wybuchem zaminowanego przez wycofujących się Niemców sanktuarium w 1945 r., jak i zabawne, np. sprytne załatwienie przezeń - sugestywną perswazją u samego generała Ziętka - niezbędnych dostaw wody i chleba dla ogromnej rzeszy pielgrzymów mających przybyć na Jasną Górę. Poczucie humoru zresztą to jeden z charakterystycznych rysów bohatera filmu. Wraz z przyrodzoną a wyrazistą i nadal żywą mimiką jest to gwarancja nieprzemijającej atrakcyjności jego opowiadań, które chyba jeszcze nigdy nikogo nie znudziły.

Ta niezmiernie ciekawa opowieść filmowa, jaką jest ekranowy bilans życia Ojca Jerzego, to spojrzenie na mijający wiek widziany z perspektywy wyjątkowego zakonnika, który przeżył Hitlera, Stalina i komunę i któremu było dane być blisko wielkich świętych, jak Ojciec Pio i ks. Karol Wojtyła. Ale też spotykał na swej drodze złowrogie postacie historyczne, marnych ludzi, społecznych szkodników z ideologiczno-politycznego nadania, którzy jednak nie ośmielili się nigdy rzucić mu złego słowa. Przy tym wszystkim to nie tylko bardzo osobiste repetytorium z historii. To również wyjątkowy i podnoszący na duchu, zwłaszcza w dobie gorszących zachowań niektórych kapłanów, przykład bardzo szczęśliwego życia, spełnionego w wierności swemu powołaniu, skromności i pokorze oraz bezwarunkowym zakonnym posłuszeństwie. Życia ugruntowanego na wierze w Boga, oddaniu i zaufaniu Maryi, na miłości do Ojczyzny oraz wytrwałej służbie bliźnim, w szczególności pielgrzymom. Nieprzypadkowo więc film o tak wyjątkowej i zasłużonej dla Kościoła i Polski osobie miał swoją uroczystą prapremierę podczas niedawnych rekolekcji Episkopatu Polski na Jasnej Górze. A już 7 grudnia zostanie pokazany szerszemu gronu duchownych i świeckich w jasnogórskiej Kaplicy Różańcowej.

„Światem rządzi Bóg” - scenariusz i reżyseria - Krzysztof Tadej, zdjęcia filmowe - Wojciech Kozłowski, produkcja - Redakcja Programów Katolickich TVP, rok 2014, czas - 52 min.

Tagi:
film

Nowy film o księżach, czyli odpowiedź na „Kler” Smarzowskiego?

2019-01-09 11:09

Powstaje produkcja, która „nie wsadzi księdza w obrazek”, ale pokaże kapłaństwo „od środka”. Koniec z niedomówieniami i domyśleniami! Film pokaże prawdę o kapłanach – prawdę, która pozwoli każdemu katolikowi lepiej zrozumieć Kościół.

Ruszyły prace do nowej produkcji filmowej pt. „Ksiądz też człowiek”. Będzie to fabularna produkcja, która jest odpowiedzią na „Kler”. Nowy film ukaże najważniejsze elementy kapłańskiej posługi nie pomijając trudności i wyzwań, z jakimi muszą mierzyć się księża w codziennej walce na pierwszym froncie duchowych bitew. Pomysłodawcą i autorem scenariusza do filmu jest ks. Piotr Śliżewski, autor książek religijnych, publicysta, założyciel kilku portali katolickich, vloger i autor filmu pt. „Kim jest dla mnie Maryja”.

Po co jest celibat? Czy kapłaństwo nie jest „zawodem” dla pieniędzy? Jak można twórczo przeżyć „samotność”? Między innymi właśnie na te pytania, tak burzliwie komentowane, będzie starał się odpowiedzieć film. Przypomni także osobom świeckim, że nie są w stanie żyć bez kapłanów, a bez sakramentów, których oni są szafarzami, zwłaszcza bez spowiedzi i Komunii świętej, nie odeprą ataków złego.

„Jeśli ten film nie powstanie, wiele osób dalej będzie zrażać się ludzkim obliczem Kościoła! Dotyka on bardzo często poruszanego wśród katolików tematu – życia księży. Dla większości katolików jest ono bardzo tajemnicze. Nie znają codziennego życia swoich kapłanów, większości pełnionych przez nich obowiązków oraz na czym tak naprawdę polega ich powołanie. Nie wiedzą również, na co idą składane przez wiernych pieniądze oraz nie za bardzo rozumieją kapłańskiego celibatu. Nie za bardzo potrafią również odnaleźć się w coraz mocniej nagłaśnianych aferach z udziałem księży. Każdy mówi co innego i powstaje światopoglądowy kocioł” – mówi ks. Piotr Śliżewski i dodaje: „Chcemy pokazać prawdę o kapłanach. Wiele osób potwierdziło, że powstanie takiego filmu jest bardzo potrzebne”.

Przygotowania do produkcji fabuły już ruszyły. Główne zdjęcia zostaną zrealizowane w okresie marzec-czerwiec 2019 roku. W filmie wystąpi kilkudziesięciu aktorów i epizodystów, a zdjęcia do filmu będą realizowane w 90 lokalizacjach w Polsce. Do produkcji filmu zostali zaproszeni profesjonalni filmowcy, tak, aby stworzyć jak najlepsze i wyjątkowe dzieło. Więcej na temat filmu można dowiedzieć się na stronie: www.ksiadztezczlowiek.pl. Można wesprzeć finansowo produkcję tego filmu wchodząc na stronę www.katolikwspiera.pl

Katolikwspiera.pl, to nowy portal crowdfundingowy umożliwiający pozyskanie środków finansowych na realizację projektów katolickich: ewangelizacyjnych, filmowych, muzycznych, medialnych i wielu innych na Chwałę Bożą!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

KUL: ewakuacja po informacji o bombie

2019-01-16 13:16

dab / Lublin (KAI)

Na polecenie służb ratunkowych w środę 16 stycznia ewakuowano studentów i pracowników Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. - Otrzymaliśmy maila z informacją o podłożonej bombie. Natychmiast rozpoczęto procedurę ewakuacyjną - tłumaczy Lidia Jaskuła, rzecznik prasowy uczelni.

Roman Czyrka

W środę po godz. 12.00 na główny adres e-mail KUL przyszła anonimowa wiadomość, z której wynikało, że w jednym z budynków należących do uczelni została podłożona bomba. Wówczas rektor uczelni ks. prof. Antoni Dębiński zarządził procedurę ewakuacyjną.

Początkowo akcją został objęty kampus główny lubelskiej uczelni przy al. Racławickich, następnie kazano opuścić także inne budynki KUL znajdujące się w różnych częściach miasta, w tym Bibliotekę Uniwersytecką przy ul. Chopina, Campus Majdanek czy Campus Konstantynów. Ewakuacją objęto także oddział zamiejscowy uczelni w Stalowej Woli.

W rozmowie z KAI doktorant KUL Kamil Wykrętek poinformował o kulisach akcji ewakuacyjnej. – Podczas zajęć prowadzący kazali uciekać z sal wykładowych. Straż wewnętrzna zabroniła zbliżać się do budynków uczelni, wszędzie jest pełno straży i policji, wygląda to bardzo poważnie – relacjonuje doktorant.

Wszystka zajęcia zostały odwołane, a studenci i pracownicy zwolnieni do domu. W każdym z budynków wciąż pracują strażacy i policjanci, którzy szukają ładunku wybuchowego. Ze względu na obszar działań akcja służb może potrwać nawet kilka godzin.

W roku akademickim 2018/2019 na KUL łącznie kształci się ponad 11 tys. studentów i doktorantów, a pracuje prawie 2 tys. osób. W większości są to nauczyciele akademiccy oraz pracownicy administracyjni.

Jeżeli alarm okaże się fałszywy, autorowi wiadomości grozi kara 8 lat więzienia oraz zwrot kosztów za organizację akcji.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Cierpienie można przyjąć tylko wiarą

2019-01-16 21:37

Justyna Walicka/Archidiecezja Krakowska

- To jest niepojęta tajemnica, której rozumowo zgłębić do końca nie jesteśmy w stanie. Ale jesteśmy w stanie przyjąć to naszą wiarą. Właśnie dlatego, że Pan Jezus przyjął cierpienie i z cierpieniem się utożsamił i dał się przez nie przeniknąć aż do końca i tym samym przychodzi nam z pomocą - o cierpieniu mówił abp Marek Jędraszewski podczas kolędowej wizyty duszpasterskiej w Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym w Krakowie-Prokocimiu.

Jaonna Adamik/Archidiecezja Krakowska

Wicedyrektor szpitala lek. med. Andrzej Bałaga przywitał metropolitę i podziękował za kolejną wizytę, która, jak zaznaczył, jest wsparciem zarówno dla personelu w podejmowaniu nierzadko trudnych decyzji, jak i dla małych pacjentów w ich powrocie do zdrowia.

Prof. Szymon Skoczeń w imieniu zespołu lekarskiego i pielęgniarskiego szpitala poprosił arcybiskupa o błogosławieństwo.

Delegacja dzieci również przywitała metropolitę krakowskiego i złożyła wierszowane życzenia. Młodzi pacjenci zapewnili arcybiskupa o swej pamięci modlitewnej w ich szpitalnej kaplicy.

Metropolita wyjaśnił, że dzisiejsze czytania mówiące o tym jak Chrystus wyrzuca złe duchy i uzdrawia, dopełniają tego, co zaczęło się w Betlejem.

– Bo chodziło o to, żeby Chrystus się światu objawił jako Boży Syn. Jako Ten, który zrodzony przed wiekami z Ojca stał się z Jego woli człowiekiem po to, aby nam przynieść zbawienie.

Arcybiskup podkreślił, że w dzisiejszej Ewangelii jest także mowa o tym, że Chrystus udał się w odosobnione miejsce, by się modlić. I na słowa Apostoła, że wszyscy Go szukają, odpowiedział, że trzeba iść dalej, do kolejnej miejscowości nauczać o Bogu.

W Liście do Hebrajczyków natomiast słyszymy dziś przypomnienie tego, że Chrystus stał się do nas podobny we wszystkim – oprócz grzechu. Metropolita szczególnie podkreślił, że Pan Jezus stał się do nas podobny we wszystkim i stał się jednym z nas. Metropolita zacytował zdanie: „W czym bowiem sam cierpiał, będąc doświadczany, w tym może przyjść z pomocą tym, którzy są poddani próbom.” – Ludzie są poddawani próbom. Ludzie są doświadczani cierpieniem i to miejsce jest szczególnym nagromadzeniem ludzkiego cierpienia. Nie w postaci abstrakcyjnej, nie w postaci ksiąg o cierpieniu czy o tym jak z cierpienia ludzi wydobywać. To jest miejsce, w którym cierpienie przybiera kształt konkretnego człowieka, konkretnego dziecka. I jest to dla nas wszystkich jakaś ogromna tajemnica.

Metropolita zaznaczył, że Chrystus stał się jednym z nas także w cierpieniu, bo On naprawdę cierpiał. I pokazał jak trzeba to cierpienie przyjąć – z całkowitym zaufaniem wobec Boga, nawet, jeśli jest to niezwykle trudne.

– Bo na krzyżu Golgoty (…) było poczucie osamotnienia, była ogromna boleść, ale było też oddanie wszystkiego swemu Ojcu. I była tam także, co trzeba bardzo mocno podkreślić, błogosławiona obecność tych, którzy Pana Jezusa kochali i pozostali Mu wierni aż do końca. Zwłaszcza Jego Przenajświętsza Matka, zwłaszcza Jego najbardziej spośród wszystkich ukochany uczeń Jan. Byli przy Nim i swoją obecnością pokazywali – nie jesteś sam, kochamy Ciebie. Arcybiskup powiedział także, że zdaje sobie sprawę, że łatwo jest powiedzieć, że mamy przyjmować cierpienie. Szczególnie jeśli chodzi o cierpienia dziecka, wobec którego jesteśmy kompletnie bezradni.

– To jest niepojęta tajemnica, której rozumowo zgłębić do końca nie jesteśmy w stanie. Ale jesteśmy w stanie przyjąć to naszą wiarą. Właśnie dlatego, że Pan Jezus przyjął cierpienie i z cierpieniem się utożsamił i dał się przez nie przeniknąć aż do końca i tym samym przychodzi nam z pomocą. Bo jeśli On przeszedł przez bramę cierpienia do pełni życia, to i my ufamy, zmierzając także do Dzieciątka narodzonego w Betlejem, że nas rozumie, że nas swoją miłością ubogaci, że swoim ubóstwem podniesie i że przy wszystkich nierozumieniach tego czym jest cierpienie, a zwłaszcza czym jest cierpienie dziecka, będziemy, będąc blisko Niego, mogli z całą głębią wiary powtarzać słowa wyśpiewywane w Betlejem przez aniołów: „Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom Bożego upodobania, pokój ludziom dobrej woli”.

Po Mszy św. arcybiskup niosąc słowa otuchy odwiedził małych pacjentów w szpitalnych oddziałach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem