Reklama

Wynagradzajmy Sercu Maryi!

2014-06-16 13:56

Ks. Ireneusz Skubiś
Niedziela Ogólnopolska 25/2014, str. 25

BOŻENA SZTAJNER/ NIEDZIELA

Objawienia fatimskie rozpoczęły się 13 maja 1917 r. Działo się to w czasie I wojny światowej. Polała się krew i zginęły tysiące ludzi. Wojna ta dała początek straszliwej zagładzie milionów ludzi, która miała miejsce w XX wieku. Człowiek zdradził bowiem Boga, bezbożnictwo ogarnęło świat. Jakąś formą podpowiedzi na zbliżające się niebezpieczeństwo były objawienia Matki Bożej w Fatimie, które trwały przez dłuższy czas, ale pierwsze miały wiekopomne znaczenie – troje dzieci: Hiacynta, Franciszek i Łucja otrzymało łaskę widzenia Matki Bożej i rozmowy z Nią. Dwoje pierwszych szybko zmarło, szybko też zostało wyniesionych na ołtarze. Łucja wstąpiła do zakonu i przeżyła 97 lat – zmarła pod koniec pontyfikatu Jana Pawła II.

Kościół bardzo zdecydowanie podjął się realizacji poleceń, które Matka Boża złożyła w ręce fatimskich pastuszków. Fatima ze swoimi objawieniami znalazła się w nurcie głównej pracy papieży, którzy bardzo odpowiedzialnie potraktowali słowa Matki Bożej. Znane są nam pewne modlitwy, które nawiązują do tych objawień i stanowią zadośćuczynienie Bogu za grzechy świata. Propozycje Maryi wybiegały poza umysłowość portugalskich dzieci. Jej objawienia stały się przedmiotem refleksji teologów, mariologów, którzy do dziś zastanawiają się nad tamtymi wydarzeniami. Matka Boża prosiła m.in. o poświęcenie świata Jej Niepokalanemu Sercu. Miało to wzbudzać ducha pobożności i świadomość grzechu. W duchu pobożności fatimskiej mieszczą się także pokuta i przepraszanie za grzechy świata. Jest to zbieżne z teologią Kościoła katolickiego, który mówi, że każdy ma prawo się nawrócić i żyć według linii Jezusa Chrystusa.

Reklama

Do objawień fatimskich zaliczamy także te, które miała s. Łucja i które wymagają ludzkiego komentarza oraz wynagrodzenia. W jednym z nich Matka Boża wyraziła pragnienie, by przez 5 miesięcy w pierwsze soboty miesiąca ludzie wynagradzali za grzechy przeciwko Niej, Kościołowi, za grzechy, które ranią Boga i powodują, że wiele dusz idzie na potępienie. Maryja wyraźnie mówi o potrzebie pokuty. Przez pięć pierwszych sobót miesiąca ludzie winni przepraszać Pana Boga i Jego Najświętszą Matkę za brak uszanowania dla najwspanialszych cnót maryjnych. Jest to wynagrodzenie za brak poszanowania dla objawienia Bożego i wszystkiego, co wiąże się z merytorycznym nauczaniem Kościoła. Musimy mieć świadomość, że Bóg domaga się od człowieka sprawiedliwego traktowania, by człowiek uszanował Go w Jego majestacie i wielkości. Ma On prawo do człowieka i oczekuje jego pokuty, chce bowiem okazywać ludziom miłosierdzie, pragnie wyjść naprzeciw ich dążeniom i dać im łaskę zbawienia.

Nabożeństwo pierwszych sobót miesiąca wiąże się z tym, co mieści się w cnocie pobożności, czyli wiąże się z pragnieniem, by Bóg był uszanowany, by uznać dzieło stworzenia oraz to, że człowiek winien przed Bogiem uklęknąć, jeśli chce uzyskać Jego miłosierdzie.

Tagi:
serce Serce Jezusa

Bp Stefanek o nowej formie modlitwy do Najświętszego Serca Pana Jezusa

2017-10-14 15:07

mp / Lublin

O nowej formie modlitwy do Najświętszego Serca Pana Jezusa, która rozwija się w ostatnich latach – poinformował księży biskupów na 377. zebraniu plenarnym KEP bp Stanisław Stefanek, biskup senior diecezji łomżyńskiej, prosząc o nadanie jej "nihil obstat" (nic nie stoi na przeszkodzie). Chodzi o to, by modlitwie do Najświętszego Serca Jezusa towarzyszył wątek „obmycia wodą i zanurzenia we krwi wypływającej z przebitego włócznią serca Jezusa” - siebie i swoich bliskich.

Wikipedia

- W tym szerokim nurcie duchowości, która bierze początek w objawieniach Najświętszego Serca Jezusa św. Marii Małgorzacie Alacoque, a która do Polski dotarła dzięki św. Faustynie wyjaśnił bp Stefanek - powstał pomysł szczególnej modlitwy, która wykorzystuje fakt znany z Pisma Świętego, że serce Jezusa zostało przebite włócznią. A wypływająca z serca Jezusa krew i woda jest darem Boga dla nas wszystkich, gdyż są o źródła sakramentów. Św. Maria Małgorzata Alacoque była francuską mistyczką, która w latach 1673-1689 doświadczyła przed Najświętszym Sakramentem 80 wizji i objawień związanych z tajemnicą Serca Jezusowego.

Obecny pomysł polega na tym, aby w normalnych modlitwach – jak podkreślił bp Stefanek: „obmywać wodą i zanurzać we krwi Chrystusa, aktem woli, siebie i najbliższych, polecając ich Panu Bogu”. Jest to stara tradycja duchowości biblijnej i wielu modlitewnych zwyczajów. Otwarty bok Jezusa i wypływające z niej krew i woda są to znaki miłosierdzia, które mieszka w przebitym sercu Jezusa – owym „morzu miłosierdzia”, które jest obfite, przepełnione miłością i nigdy się niekończące „tak wielkie, że przez całą wieczność nie zgłębi go żaden umysł, ani ludzki, ani anielski” - jak pisze o. Paweł Warchoł OFMConv w swojej monografii „Krew i woda dar Miłości miłosiernej”.

„W ostatnich latach – poinformował biskup Stefanek - pojawiło się środowisko z s. Marią, franciszkanką Rodziny Maryi z Warszawy na czele, które propaguje tę formę modlitwy. Teraz chodzi im o stworzenie pewnego obyczaju w Kościele, wydawanie tekstów tej modlitwy np. w formie specjalnego obrazka”.

Bp Stefanek prosił Konferencję Episkopatu, aby – tak jak jest przyjęte w Kościele – udzielić nihil obstat tej nowej formie modlitwy, po przyjrzeniu się środowisku, które ją proponuje i dokładnym przeanalizowaniu jej treści i przesłania. Udzielenie przez kompetentną władzę kościelną tej formuły oznacza potwierdzenie zgodności z wiarą i nauczaniem Kościoła proponowanej inicjatywie bądź publikacji.

- I o to dzisiaj prosiłem księży biskupów – poinformował bp Stefanek w rozmowie z KAI.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Świadectwo: Lekarz rozpłakał się ze wzruszenia

2018-02-16 11:47

Fragment książki „Cuda dzieją się po cichu. O jasnogórskich cudach i łaskach”

„Amputacja” – krótko powiedział doktor. Kazimiera Wiącek z Lublina podniosła wzrok. „Nie rozumiem. Jak to…”

Piotr Drzewiecki

„Jest porażenie nerwu w lewej nodze, a teraz jeszcze ten zator tętniczy. Tu już nie ma czego leczyć. Amputacja jest konieczna” – powtórzył medyk. Kobieta wróciła do domu, bijąc się z myślami. Jak to, odetną jej nogę?! Co prawda chodzi o kulach, ale wciąż chodzi i ma dwie nogi! Kiedy zadzwonił dzwonek i otworzyła drzwi, odetchnęła z ulgą.

W odwiedziny wpadł zaprzyjaźniony lekarz. On na pewno coś wymyśli. Chciał jej dodać odwagi, ulżyć w cierpieniu. Ale niczego nie wymyślił. „Chyba bez amputacji się nie obejdzie” – powiedział smutno. „Jeśli tak, to ja chcę jechać na Jasną Górę!” – oznajmiła twardo.

Cała rodzina zaoponowała przeciwko takiemu pomysłowi. Śmierć jej grozi w każdej chwili, a ona chce sobie podróże urządzać? Kazimiera postawiła na swoim. W przekonaniu rodziny dopomógł lekarz, który miał nadzieję, że pielgrzymka do Częstochowy przynajmniej doda otuchy jego cierpiącej pacjentce. Nie puścili jej samej. Razem z Kazimierą pojechała jej siostra, siostrzenica i bliska sąsiadka. Od rannego odsłonięcia – w niedzielę 22 czerwca 1980 roku – do zasłonięcia Cudownego Obrazu o godzinie 13 Kazimiera Wiącek bez chwili przerwy modliła się w Kaplicy Matki Bożej razem z towarzyszącymi jej kobietami. Kiedy rozległy się bębny zwiastujące zasłonięcie Obrazu, z twarzą zalaną łzami zwróciła się do siostry: „Popatrz, zasłonili Matkę

Bożą i Ona pozostawiła mnie z kulami!”. Chwilę później poczuła niezwyczajny przypływ siły. Podkurczona, zagrożona amputacją noga rozluźniła się, wyprostowała, a Kazimiera Wiącek odstawiła kule, oparła je o filar i wyprostowana przyłączyła się do kolejki „Na ofiarę”. Tam zdjęła swoje korale i położyła je na ołtarzu.

Przeżycie było tak silne, a wydarzenie tak nieprawdopodobne, że nie przyszło jej do głowy, aby komukolwiek zgłosić swoje uzdrowienia. Na Jasnej Górze pojawiła się dopiero dwa tygodnie później. A wraz z nią znów siostra, siostrzenica i sąsiadka. Złożyły zeznania przed kronikarzem jasnogórskim; Kazimiera do akt dołączyła zaświadczenie od lekarza, który – gdy ją zobaczył bez kul, ze zdrową nogą – zwyczajnie rozpłakał się ze wzruszenia.

Zaświadczenie lekarskie brzmiało: „Od dnia 23 maja 1979 roku wystąpiło porażenie zupełne kończyny dolnej lewej. 9 maja 1979 roku wystąpił zator tętnicy podudzia lewego, co groziło amputacją kończyny. 22 czerwca 1980 roku ustąpiło porażenie”. Kazimiera Wiącek nie miała wątpliwości, za czyją sprawą to porażenie ustąpiło. Zdrowa i ogromnie szczęśliwa przez szereg lat w rocznicę swojego uzdrowienia pielgrzymowała na Jasną Górę do Matki Bożej, by Jej ze wszystkich sił dziękować za tę niezwykłą łaskę, jakiej doznała. A jej kule? Wiszą obok kul Janiny Lach, wskazując przybywającym pielgrzymom, czym jest nagrodzona ufność.

„CUDA DZIEJĄ SIĘ PO CICHU.


O JASNOGÓRSKICH CUDACH I ŁASKACH.”
Autor: Anita Czupryn
Premiera: 26 lutego 2018 r.
Wydawnictwo: Fronda PL. Sp. z o.o.

Przeczytaj także: Cuda dzieją się po cichu. O Jasnogórskich cudach i łaskach

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Felicjanki wspaniałe

2018-02-21 22:06

Ks. Robert Nęcek

Życie Sióstr Felicjanek doskonale wpisuje się w służbę społeczeństwu polskiemu, a realizacja papieskiego przesłania o miłości społecznej wyraża się w trosce o maluczkich. W ten sposób „miłość – według Franciszka – jest miarą wiary, a wiara jest duszą miłości”. Ich pracę wyznaczają: dom dla bezdomnych, rodzinne domy dla seniorów, zaangażowanie w ochronę porzuconych dzieci i troska o dzieci chore.

Arch.

Dom dla bezdomnych przy ul. Smoleńsk w Krakowie

Niezwykle ważnym wydarzeniem w działalności Sióstr Felicjanek było podjęcie współpracy z Ojcami Kapucynami i uruchomienie w roku 2013 ośrodka pomocy bezdomnym przy ul. Smoleńsk. Dzieło to staje się istotnym wkładem w pomoc biednym i bezdomnym. Szacuje się, że w Krakowie przebywa rocznie od 2 do 3 tysięcy bezdomnych. W nowym budynku osoby ubogie i bezdomne mogą skorzystać z kompleksowej pomocy, między innymi z łaźni, jadłodajni, ambulatorium medycznego, doradztwa psychologicznego i zawodowego. Nowoczesny budynek ma 2,5 tys. m2. Całkowity koszt budowy i wyposażenia Dzieła to ponad 15 mln zł, które w całości zostało sfinansowane z wpływów z 1% podatku. Obydwie redakcje podkreślają fakt, że nowoczesny obiekt przy ul. Smoleńsk znajduje się na działce należącej do Sióstr Felicjanek. W piwnicy budynku znajduje się łaźnia dla bezdomnych, samoobsługowa pralnia i magazyn odzieży. W łaźni jest pięć kabin prysznicowych, w tym jedna przystosowana dla potrzeb osób niepełnosprawnych, brodziki do mycia nóg i umywalki z lustrami. Każda osoba korzystająca z łaźni dostaje ręcznik, zestaw środków do mycia i czyste ubranie. Na parterze umieszczona została jadłodajnia z nowoczesnym zapleczem kuchennym. Ciepły posiłek będzie mogło tu zjeść codziennie ponad 300 osób. To kontynuacja działalności Kuchni Społecznej siostry Samueli, którą od 140 lat prowadzi Zgromadzenie Sióstr Felicjanek. Opisany przez prasę fakt otwarcia ośrodka dla bezdomnych nie tylko zyskał uznanie w świecie medialnym i w społeczeństwie, ale nade wszystko jest promocją chrześcijańskiej antropologii, doskonale wpisuje się w nauczanie społeczne papieża Franciszka i jest wyraźnym otwarciem się na peryferie ludzkiego życia.

Sposób życia sióstr jest stylem zapraszającym, a zaproszenie – według Franciszka – posiada trzy cechy: bezinteresowność, rozmach i powszechność. Dlatego zaproszeni to „ludzie zwykli, ubodzy, opuszczeni i pozbawieni środków do życia, a nawet dobrzy i źli – również źli są zaproszeni – bez różnicy. I sale zapełniają «wykluczeni». Ewangelia odrzucona przez kogoś znajduje nieoczekiwane przyjęcie w wielu innych sercach”.

Rodzinne domy dla seniorów

Papież Franciszek, zachęcając do angażowania się w pomoc bliźnim, podkreślił, że „Ewangelia nie jest workiem ołowiu, który trzeba mozolnie wlec, lecz źródłem radości, która napełnia Bogiem serce i skłania je do służenia braciom!”. To właśnie w tym duchu Siostry Felicjanki podjęły dzieło tworzenia kameralnych domów pomocy społecznej.

Pierwszy dom rodzinny dla seniorów prowadzony przez felicjanki powstał w 2008 r. przy ul. Dziewiarzy. Niby wszystko jest takie proste, ale w tej prostocie panuje solidarność i radość. Cztery kobiety mieszkają w dwuosobowych pokojach. Siostry sprzątają, piorą, pomagają w załatwianiu spraw urzędowych, robią zakupy odzieży i leków, a także gotują dla swoich podopiecznych zgodnie z zaleceniami lekarza. Tego typu domy stanowią coraz mocniejszą alternatywę dla wielkich placówek. Fachowcy są pewni, że jest to o wiele lepsza forma opieki nad samotnymi emerytami. Taki sposób posługiwania jest stylem Ewangelii. W tym duchu właśnie Franciszek zauważył, że „trzeba doceniać zalety, być blisko i uczestniczyć w cierpieniach ostatnich i najbardziej potrzebujących; wyrażać wdzięczność wszystkim”.

Zaangażowanie w ochronę porzuconych dzieci i troska o dzieci chore

Papież Franciszek opiekę nad dziećmi porzuconymi i niepełnosprawnymi nazwał charyzmatem. Na audiencji generalnej zapytał zgromadzone wspólnoty chrześcijańskie o ten charyzmat – „czy żyję nim wielkodusznie, wykorzystując go w służbie wszystkich, czy też go zaniedbuję i o nim zapominam?”. Na papieskie pytanie Siostry Felicjanki już dawno odpowiedziały, co więcej w Szczecinie, 14 stycznia 2009 r. w kościele św. Krzyża w zamożnej dzielnicy Pogodno zaopiekowały się porzuconym na klęczniku konfesjonału niemowlakiem, a 30 marca 2009 r. w Nowym Sączu otworzyły przy ul. Długosza 53 „okno życia” imieniem bł. s. Marii Angeli Truszkowskiej. Siostra Irenea – zaznaczyła, że dziecko było cieplutkie i zadbane, ale na wszelki wypadek zostało również ochrzczone. Imię Piotr nadał mu sam proboszcz, a chrzestnymi zostali wyruszający w pierwszy patrol: policjantka i policjant. Dziełem Sióstr jest „okno życia” będące miejscem, w którym z różnych przyczyn można zostawić nowonarodzone dziecko. Głównym pomysłodawcą „okna” w Polsce jest kardynał Stanisław Dziwisz. To właśnie metropolita krakowski przypomniał, że „okno życia” jest wyraźną aktualizacją „tu i teraz miłości, której człowiek potrzebuje”. Jednocześnie nie jest ono szczytem duszpasterskich marzeń, gdyż trudno porzucanie dzieci nazwać wiosną chrześcijaństwa. Dodatkowo idea „okna” uświadamia, że kobieta nigdy nie posunęłaby się do takich kroków, gdyby swój egzamin z ojcostwa zdał mężczyzna. Okno” nie jest więc rozwiązaniem sprawy, lecz zwróceniem uwagi na problem dzieci niechcianych i porzucanych w XXI wieku.

Warto również zauważyć pozytywny obraz pracy Felicjanek w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Krakowie. Należy podkreślić, że jest to jedyny w Polsce od ponad 50 lat sztab specjalistów, zajmujący się terapią zaburzeń mowy u dzieci z afazją. Afazja jest całkowitą lub częściową utratą zdolności posługiwania się językiem, a wynika z uszkodzenia niektórych struktur mózgowia i śródmózgowia. Jakże pięknie brzmi w tej perspektywie zdanie wypowiedziane przez bł. Marię Angelę Truszkowską – „pragnę mieć tę miłość bezwyjątkową, ogólną, bo szczególnie na mnie robią wrażenia te słowa św. Pawła, że był wszystkim dla wszystkich”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem