Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Niedopełnione śluby

2014-03-25 12:48

Agnieszka Konik-Korn
Niedziela Ogólnopolska 13/2014, str. 26-27

Bożena Sztajner/Niedziela

Dlaczego Różaniec jest uważany za modlitwę skuteczną? Nie tylko dlatego, że wraz z nami modli się Maryja, którą prosimy o wstawiennictwo w naszych biedach, ale również – a może przede wszystkim – dlatego, że to modlitwa słowem Bożym. Wraz z archaniołem Gabrielem i św. Elżbietą pozdrawiamy Maryję i – świadomie lub nie – powtarzamy tekst pochodzący z Biblii. Odmawiając Różaniec, modlimy się także słowami, których nas nauczył sam Jezus.

Prośba z nieba

Co raz to słyszymy o kolejnych inicjatywach, podejmowanych przez Kościół, ale i przez społeczności wiernych świeckich, którzy na Różańcu opierają swoją formację, na Różańcu wypraszają cuda dla swoich bliskich, a także w tej modlitwie widzą drogę do przemian zarówno społecznych, jak i politycznych. Jednak żadna z tych inicjatyw nie powinna przesłonić nam faktu, że prośbę o codzienne odmawianie Różańca kieruje do nas nie kto inny, jak sama Maryja. To prośba z nieba. I nie powinniśmy jej lekceważyć.

O codzienne odmawianie Różańca Maryja prosiła, objawiając się pastuszkom z Fatimy. – Zauważmy, że Maryja o codzienny Różaniec prosi trójkę małych dzieci – mówi ks. dr Krzysztof Czapla SAC, dyrektor Sekretariatu Fatimskiego na Krzeptówkach w Zakopanem. – Ona wcale nie każe im iść do biskupów ani nie chce, by organizowały jakieś przedsięwzięcia, ale pragnie, by codziennie modliły się na Różańcu. Tylko tyle. Trzeba pamiętać, że gdy zaczynają się objawienia w Fatimie, trwa I wojna światowa. Maryja powierza losy Portugalii właśnie tym małym dzieciom – Hiacyncie, Łucji i Franciszkowi. Możemy więc próbować właśnie w ten sposób odczytywać wezwanie Maryi – wziąć się za codzienne osobiste odmawianie Różańca. Jeśli Pan Bóg będzie chciał, to sam doprowadzi do powstania nowych dzieł. Ale to trzeba zostawić już Jemu. Różaniec ma wielką moc – tak wielką, że dzieją się cuda. Jest on potęgą nie z ludzkiej intencji, ale dlatego, że jest wezwaniem Bożym – mówi ks. Czapla.

Reklama

Pięć pierwszych sobót

Matka Boża w Fatimie mówi jednak o czymś więcej niż tylko o Różańcu. Prosi nas o wynagradzanie za grzechy i zniewagi dokonywane przeciwko Jej Niepokalanemu Sercu. Służyć temu mogą konkretne działania podejmowane w pięć kolejnych pierwszych sobót miesiąca.

– Dlaczego akurat pięć? – dopytuję.

– Kiedy o to samo zapytał s. Łucję jej spowiednik, odpowiedziała mu wówczas, że chodzi o wynagrodzenie za pięć głównych grzechów, które ranią Niepokalane Serce Maryi – tłumaczy ks. Krzysztof Czapla. – Te zniewagi to: brak wiary w Niepokalane Poczęcie Maryi, w to, że jest Ona dziewicą, oraz w to, że jest Matką Boga. Czwartą zniewagę stanowi fakt, że w serca dzieci wszczepia się niechęć do Maryi jako Matki Boga i ludzi, a piątą – to, że profanuje się Jej święte wizerunki.

Symboliczna profanacja

9 grudnia 2012 r. Cudowny Obraz Matki Bożej Jasnogórskiej został sprofanowany przez mężczyznę, który próbował oblać wizerunek Maryi czarną mazią. – Wydaje się to nie tylko smutnym wydarzeniem, ale i pewnym symbolicznym skierowaniem naszej uwagi na potrzebę wynagradzania Niepokalanemu Sercu Maryi – mówi ks. Czapla. – Wszak 8 grudnia obchodzimy uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, a 10 grudnia 1925 r. w Fatimie miało miejsce objawienie dotyczące pierwszych sobót miesiąca. Obok wydarzenia na Jasnej Górze przeszliśmy dość obojętnie, ale wydaje się, że powinniśmy wracać do tego i uświadamiać sobie i innym tę potrzebę przepraszania Maryi – podkreśla Ksiądz Dyrektor.

Żeby to robić w szczerości serca, trzeba sobie uświadomić, że czcimy nie tylko obraz czy figurę, ale osobę Maryi, która jest człowiekiem z krwi i kości, i która faktycznie cierpi z powodu naszych złych uczynków. Jest to tym bardziej aktualne, że akty profanacji zdarzały się i później, jak choćby niedawno w Kalwarii Pacławskiej.

Z wiarą i miłością

– Wielu ludzi odprawia pierwsze soboty miesiąca – mówi ks. Czapla. – Brakuje jednak jednolitego przygotowania do tych dni i przeżywanie ich nie wygląda tak samo w poszczególnych parafiach. A Maryja daje nam konkretne wskazówki: przystąpienie tego dnia (lub wcześniej) do sakramentu pokuty i pojednania, Eucharystia i Różaniec przeżyty w duchu wynagrodzenia oraz 15-minutowa medytacja związana z rozważaniem jednej wybranej bądź wszystkich tajemnic różańcowych. – Są i tacy, którzy odprawiają pierwsze soboty bezmyślnie i bezdusznie. Pan Jezus mówił s. Łucji, że lepiej odprawić ich mniej, ale z wiarą i miłością – mówi Dyrektor Sekretariatu Fatimskiego. – Sercem objawień są pierwsze soboty miesiąca, a Jasna Góra, gdzie miała miejsce profanacja, jest tym bardziej symboliczna, że to tu właśnie zrodziła się polska duchowość fatimska, pierwsze soboty. Tutaj także zawierzyliśmy się Niepokalanemu Sercu Maryi.

Kropla historii

Zanim jednak wrócimy na Jasną Górę, przenieśmy się na chwilę do Portugalii. W 1931 r. mija rok od zatwierdzenia przez Kościół objawień w Fatimie. Wtedy też Portugalia poświęca się Niepokalanemu Sercu Maryi, o co prosiła sama Matka Boża w objawieniach. Jest to także rodzaj dziękczynienia za nie. Niedługo potem w sąsiedniej Hiszpanii wybucha wojna domowa, która jednak nie dociera do Portugalii. Miejscowi biskupi piszą do Piusa XI, że to cud.

25 stycznia 1938 r. na niebie pojawia się zorza polarna, która według objawień z 1917 r. jest zapowiedzią wojny. W 1938 r. Portugalia ponownie więc zawierza się Maryi i do końca wojny zachowuje neutralność. Wojna praktycznie nie dotyka tego kraju. – To dowód dla innych narodów na to, że warto poświęcić się Niepokalanemu Sercu Maryi – mówi s. Łucja w roku 1940. – Skąd zakonnica mogła w tym czasie wiedzieć, że w Portugalii nie będzie wojny? – pyta retorycznie ks. Czapla.

Kolejny papież – Pius XII 8 grudnia 1942 r. poświęca cały świat Niepokalanemu Sercu Maryi. – Sceptycy rolę Maryi będą negować – mówi ks. Czapla. – Nie zmieni to jednak faktu, że po tym wydarzeniu wiele przełomów w działaniach wojennych dokonuje się w święta maryjne: 2 lutego 1943 r. – przełom w bitwie pod Stalingradem, 13 maja 1943 r. – kapitulacja ostatnich oddziałów niemiecko-włoskich w Afryce, 8 września 1943 r. – przejście Włoch na stronę aliantów, 15 sierpnia 1945 r. – kapitulacja Japonii.

Powojenne zawierzenie

Po zakończeniu II wojny światowej prymas Polski August Hlond, poruszony poleceniem papieskim, by zawierzać poszczególne kraje Niepokalanemu Sercu Maryi, przygotowuje wraz z Episkopatem akt poświęcenia Polski. Dzieje się to etapami i ma być fundamentem dla odbudowującego się po wojnie kraju. W Wielkim Poście 1946 r., po liście biskupów, Niepokalanemu Sercu Maryi poświęcają się rodziny. W niedzielę po uroczystości Nawiedzenia Maryi Panny (7 lipca) – wszystkie polskie parafie, a 15 sierpnia, w uroczystość Wniebowzięcia Matki Bożej, biskupi dokonują aktu poświęcenia swoich diecezji. Kulminacją poświęcenia Polski Niepokalanemu Sercu Maryi staje się 8 września – uroczystość Narodzenia Matki Bożej – na Jasnej Górze. Wtedy to ślubujemy Maryi codzienne odmawianie Różańca i równolegle obiecujemy wynagradzać za grzechy Jej Niepokalanemu Sercu w pierwsze soboty miesiąca.

Śluby niedopełnione

– Zawierzenie w roku 1946 było o tyle istotne, że było ono pierwszym takim aktem, w którym Polska zwraca się do Maryi tuż po wyzwoleniu, prosząc o pomoc – wyjaśnia ks. Czapla. – To zawierzenie zawiera obietnice, które zobowiązujemy się spełniać jako konsekwencję poświęcenia. Jeśli nie wypełnimy tych dwóch ślubów, dopuścimy się krzywoprzysięstwa – podkreśla kapłan. – Zatem, oprócz codziennego odmawiania Różańca, choćby dziesiątki, musimy przypominać o drugiej obietnicy – o pierwszych sobotach miesiąca. Trzeba nam pytać samych siebie: Co to dla mnie znaczy wypełniać Jasnogórskie Śluby Narodu? – sugeruje kapłan. – Nie wszyscy wiedzą, o jakie śluby właściwie chodzi. Pytajmy więc o to, co mamy robić w danym momencie naszego życia, w naszym położeniu. Dziś jako naród nie wypełniamy w pełni naszych zobowiązań. Nie ma więc także pełnych skutków poświęcenia Maryi – mówi ks. Czapla. – Zapomnieliśmy o wynagrodzeniu Niepokalanemu Sercu Maryi.

Tagi:
różaniec

Siła Różańca

2018-05-23 07:41

To najbardziej skuteczna i dopasowana do możliwości każdego człowieka broń, która gwarantuje pokonanie złego ducha w naszym życiu. Różaniec - to wejście do arki ocalenia i skuteczna pomoc do zbawienia.


Ale by wejść do arki ocalenia trzeba współpracować z Bożą wolą, z natchnieniami Ducha św.

O tym zwycięstwie, które przychodzi przez różaniec mówi trzeci odcinek „Siły Różańca”. Wincenty Łaszewski przypomina prorocze słowa kard. Hlonda, który zapewniał, że „Zwycięstwo, gdy przyjdzie, będzie to zwycięstwo Najświętszej Maryi Panny; zwycięstwo wasze jest pewne”. Różaniec to też egzorcyzm dla świata doznającego coraz bardziej działania złego ducha. - Modlitwa i wierność, mimo tego, że mi się nie chce i wydaje mi się bez sensu oznacza, że szatan ucieka, nie ma żadnych wobec nas szans – zapewnia znany mariolog.

Czy Ty też chcesz być zwycięzcą? Weź do ręki różaniec i wejdź do arki, która ocala! Zapraszamy do obejrzenia trzeciego odcinka „Siły Różańca” Fundacji Holy Mary Team.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Jubileusz w Sanktuarium Królowej Śląska

2018-05-23 19:31

Krystyna Wrodarczyk

„Maryo Piekarska góręś obrała, byś nam tu w Piekarach łask udzielała...” (ze zbioru pieśni maryjnych z 1896 roku)


Rok 2018 to szczególny moment w kalendarium Sanktuarium Królowej Śląska. To kolejny piękny jubileusz, a więc okazja do radości i wdzięczności Bogu za dar siedmiu wieków trwania kultu Bożego na tym terenie. Aby dobrze przeżyć ten czas, przez najbliższy rok przybliżać będziemy piękne historyczne karty z dziejów Piekarskiej Parafii, ukazując działanie Opatrzności, która prowadzi od tylu lat losy poszczególnych ludzi, rodzin i wspólnot związanych z tym duchowym centrum Górnego Śląska.

Kiedy ze łzą w oku patrzę na jaśniejącą nowym blaskiem po długotrwałej renowacji Piekarską Świątynię uświadamiam sobie, że z podobnym zachwytem od wieków w to miejsce patrzyli nasi pradziadowie. Z pewnością działo się tak od początku XIV wieku, bo według żywej, trwającej od wieków tradycji i historycznych opracowań 24 sierpnia 1303 roku poświęcono kamień węgielny i rozpoczęto budowę drewnianej świątyni na Górze św. Bartłomieja. Konsekracji tej świątyni dokonano w 1318 roku. Jakby nie liczyć, to już 700 lat! Ileż to pokoleń, ilu wiernych, ile modlitw i ile faktów historycznych! I chociaż trudno sobie to wyobrazić, to przecież także i tutaj przetaczała się bogata, nieraz bolesna historia.

Kiedy używamy wyrazu historia, często mamy wrażenie, że odnosi się on do zjawiska na pozór obcego, toczącego się gdzieś obok, nie dotykającego nas bezpośrednio. Często zapominamy, że miejsce, w którym mieszkamy, całe nasze otoczenie było świadkiem ważnych wydarzeń historycznych, a przed cudownym Wizerunkiem Piekarskiej Pani „monarchowie kornie schylali zbrojną skroń... rycerstwo, szlachta i wodzowie w hołdzie składali lśniącą broń”. Tak trudno w środku współczesnego miasta przywołać obrazy tamtych dawno minionych czasów, wyobrazić sobie to miejsce i tych, którzy przed nami przychodzili, aby w tym miejscu Bogu i Matce Bożej zawierzać swoje troski, prosić o błogosławieństwo i dziękować za łaski. To trudne w naszych zabieganych czasach, ale na szczęście są takie miejsca, gdzie zamykane przed gwarem świata drzwi, otwierają przed nami dawny świat, nieznane czasy.

W Piekarach tym miejscem jest Muzeum Sanktuaryjne – pamiątka innego ważnego jubileuszu, a mianowicie 350-lecia kultu Matki Bożej w Piekarach, jaki obchodzono w 2009 roku. Kiedy stajemy w głównej sali ekspozycyjnej, stąpając po czerwonym dywanie, spoglądamy w Oblicze Piekarskiej Pani, uświadamiając sobie, że właśnie tutaj przechowywana jest pamięć o przeszłości. To właśnie tutaj znajdujemy znaki widzialnej wiary i miłości człowieka do Boga, znaki mówiące o Jego obecności wśród swojego ludu przez wieki i pokolenia. A kiedy spojrzenie pada na replikę drewnianego kościółka nasza wyobraźnia przenosi nas w te dawne czasy. Opowieść o nich możnaby zacząć tak, jak głosi legenda: „Cicha była jeszcze wtedy wielka puszcza piekarsko – szarlejska, nieprzebyta, ciemna i głęboka. Tylko się zwierz dziki – drapieżny ryś czy ciężki, zwalisty niedźwiedź przez jej mroczne gąszcze przedzierał… Człowiek z rzadka tylko puszczę groźną nawiedzał...”

Zostawmy jednak legendy – i tę o Ziemomysławie, który w piekarskiej puszczy, w pobliżu Góry Bartłomieja osadę założył, i tę o Bartłomieju, który wypiekał niezwykle smaczne ciasta i pierniki aż osadę Piekarami zwać zaczęto, i spojrzyjmy na historię wydobytą z wykopalisk, z pożółkłych dokumentów, ze starych zapisków, kronik i roczników. Zainteresowanie historyków dotyczyło przede wszystkim przynależności tej ziemi i owianych tajemnicą dziejów kościoła i parafii.

A dzieje tej przynależności były bardzo złożone i burzliwe, na ten temat powstało już wiele opracowań historycznych, które nie sposób przytoczyć w tym krótkim artykule. Jednak warto w tym miejscu wspomnieć o kilku faktach dotyczących opisywanego okresu. I tak historia mówi o tym, że w latach 990 – 1039 Śląsk był w Państwie Polskim, a w 1039 roku książę czeski Brzetysław I uderzył na Śląsk, zniszczył okolice dzisiejszego Bytomia i przyłączył je do Czech.

Sytuacja ta trwała do 1050 roku kiedy to król polski Kazimierz I Odnowiciel, wspierany przez okoliczną ludność, w bitwie koło Bytomia zwyciężył wojska czeskie i odzyskał część ziem. Tak więc w latach 1054 – 1138 Śląsk znowu znalazł się w Państwie Polskim. Z tego okresu warto przypomnieć datę 7 lipca 1136, ponieważ wystawiona wtedy w Pizie dla arcybiskupstwa gnieźnieńskiego bulla protekcyjna papieża Innocentego II, podkreślająca niezależność (od Niemiec) i odrębność Kościoła polskiego, wymieniła m.in. osadę Zwerzow (lub Zwierszowiec). Niektórzy historycy uważają, że może chodzić o Piekary.

W późniejszych źródłach pisanych osadę nazywano Peccari. Potwierdza to dokument z dnia 4 października 1277 roku, w którym biskup krakowski Paweł z Przemankowa zapisał, że mieszkańcy osady Peccari zostali wydzieleni z kościoła p.w. św. Małgorzaty w Bytomiu i przydzieleni do kościoła w Kamieniu. Raz jeszcze w tych zamierzchłych czasach Piekary znalazły się pod panowaniem Czech, a stało się to wówczas, kiedy w roku 1289 książę Kazimierz II władający księstwem bytomskim złożył hołd władcy czeskiemu Wacławowi II z rodu Przemyślidów. Pomimo tych wszystkich zawirowań historycznych piekarska osada ciągle się rozwijała, a dzięki górnictwu i hutnictwu była coraz bardziej zasobna w dobra materialne, co wpłynęło na decyzję wybudowania kościoła.

Legenda głosi, że według pierwotnych planów kościół miał stanąć na wzgórzu Cerekwica. Tam zwieziono potrzebne do budowy drewno. Jednak jakaś tajemnicza siła w ciągu jednej nocy przeniosła zgromadzony budulec w miejsce, gdzie dzisiaj znajduje się piekarska świątynia. Uznano to za znak, że Bóg to właśnie miejsce wybrał na swój dom i tu właśnie nasi pradziadowie 24 sierpnia 1303 roku poświęcili kamień węgielny i rozpoczęli budowę drewnianego kościółka p.w. św. Bartłomieja Apostoła. Budowano go w stylu romańskim. Kościół mógł pomieścić około 200 osób. Nawa kościoła zbudowana została na planie prostokąta, którego ściany poskładanao na polską wieńcówkę z modrzewiowych bierwion poziomo leżących, łączonych „jaskółczym ogonem”, a nie na czopy lub fugi (jak to było niemieckim sposobem). Prezbiterium było węższe o połowę od nawy. Przed nawą usytuowana została czworokątna dzwonnica, której wnętrze było kruchtą. Ściany zewnętrzne obite były prostopadle dranicami, nieco dłuższymi niż szyndzioły, wyciętymi u dołu w zębatą koronkę. Dach został pokryty gontami. Wokół kościoła biegły soboty – krużganki nakryte daszkiem, które służyły wiernym za ochronę przed deszczem czy skwarem. Drzwi miały dębowe wągary, bogato okute, a na belce progu wyrzezano rok budowy i znamię cieśli.

W kościele znajdowały się trzy ołtarze. W ołtarzu głównym usytuowano figury św. Bartłomieja Apostoła i św. Mikołaja (zachowane do dziś). Po lewej stronie, w bocznym ołtarzu znajdował się wizerunek Matki Bożej – Bogurodzicy z Dzieciątkiem w typie Hodigitrii (Przewodniczki). Obraz o wymiarach 129 cm wysokości i 92 cm szerokości namalowany został na desce lipowej z kredowym podkładem, wg tradycji „spoczywał na czerwonych słupach”.

„Zaraz od samego początku lud pobożny w utrapieniu i troskach uciekał się do tego cudownego obrazu i wielką jest liczba tych, którzy przy tym obrazie cudownie wysłuchani zostali, tutaj znaleźli pociechę” – głosił przekaz ludowy. I taki właśnie – mały, skromny, drewniany kościółek stał w miejscu naszej dzisiejszej piekarskiej świątyni. I to właśnie w tym roku obchodzimy jubileusz świadczący o ciągłości naszych dziejów, jubileusz, który jak Arka Przymierza łączy dawne i obecne czasy. Konsekracja tego kościółka naszych przodków, kościółka p.w. św. Bartłomieja Apostoła i ołtarza ku czci Poczęcia Najświętszej Panny Maryi w Piekarach odbyła się w 1318 roku. W uroczystości udział wzięli arcybiskup gnieźnieński Janisław, generalny kolektor świętopietrza w Polsce oraz uznany jurysta i proboszcz kościoła Mariackiego w Krakowie – Jan z rycerskiego rodu Kołda, tj. późniejszy biskup Nanker z Kamienia.

Cytaty za: Ks. Janusz Wycisło „Kronika dziejów Sanktuarium Maryjnego i Piekar Śląskich do 1945r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Mateusz jest wzorowym opiekunem rodziny

2018-05-24 18:13

Artur Stelmasiak

Ordo Iuris
22-letni Mateusz obiecał umierającej mamie, że zaopiekuje się młodszym rodzeństwem

Mateusz z Przemyśla ma 22 lata ale odpowiedzialności mogliby mu pozazdrościć znacznie starsi mężczyźni. Dzięki współpracy opieki społecznej i zaangażowaniu prawników Ordo Iuris sąd ustanowił go opiekunem zastępczym dla czwórki jego rodzeństwa.

Ich mama miała 42 lata, kiedy zmarła na raka piersi w sierpniu 2016 roku. Zmagała się z chorobą ponad 4 lata. Umierając poprosiła Mateusza, aby zaopiekował się swoim młodszym rodzeństwem. Mateusz obiecał mamie, że zajmie się dziećmi i nie odda ich, dopóki mu ich nie zabiorą. Istniało bowiem realne zagrożenie, że dzieci trafią do domu dziecka.

Sprawa odbiła się szerokim echem w ogólnopolskich mediach. W końcu lutego 2017 r. sąd, na czas trwania postępowania, ustanowił go opiekunem małoletnich i zobowiązał do współpracy z asystentem rodziny, który na bieżąco składał sprawozdania z wykonywania opieki przez 21-latka. W toku postępowania w sprawę włączyli się prawnicy Ordo Iuris, reprezentując Mateusza przed sądem. Na ich wniosek sąd przeprowadził postępowanie dowodowe z zeznań świadków, opinii pracowników opieki społecznej i opiniodawczego zespołu Sądowych Specjalistów.

Ordo Iuris
Mateusz będzie się opiekował dalej swoim rodzeństwem m. in. dzięki pomocy mec. Macieja Kryczki z Ordo Iuris

Dzięki pomocy m. in. prawników z Ordo Iuris, sprawa znalazła swój pomyślny finał w Sądzie Rejonowym w Przemyślu. Sąd wydał 23 maja 2018 r., postanowienie, w którym ustanowił Mateusza pieczą zastępczą dla rodzeństwa. - Można powiedzieć, że w przypadku Mateusza polskie państwo zachowało się jak trzeba - mówi mec. Jerzy Kwaśniewski, prezes Instytutu Kultury Prawnej Ordo Iuris.

Od samego początku po nagłośnieniu sprawy przez media pomoc przyszła z wielu miejsc. Odezwały się osoby, które deklarują pomoc finansową czy rzeczową. Ordo Iuris zadeklarowało działania na rzecz Mateusza pro bono. W sprawie świadczeń 500+ odezwała się minister Elżbieta Rafalska, a swoich urzędników przysłał do Przemyśla nawet Prezydent.

Mateusza z Przemyśla reprezentowało wielu prawników z Ordo Iursi m. in. mec. Piotr Sura, mec. Łukasz Roga, mec. Jerzy Kwaśniewski i mec. Maciej Kryczka. - Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że mimo młodego wieku i licznych trudności związanych z wychowywaniem czwórki dzieci, Pan Mateusz, przy skutecznej pomocy asystenta rodziny i pracowników opieki społecznej, daje rękojmię do właściwego wykonywania opieki i władzy rodzicielskiej nad swoim rodzeństwem.  Z pełnym uznaniem odnosimy się do decyzji sądu, gdyż ostatecznie reguluje status prawny małoletnich z uwzględnieniem silnej więzi emocjonalnej pomiędzy nimi a Panem Mateuszem – mówi mec. Maciej Kryczka.

Dla porównania Ordo Iuris prowadzi też kilka spraw Norwegii, gdzie pracownicy socjalni z „Barnevernet” wyspecjalizowali się w odbieraniu dzieci rodzinom na masową skalę. Wystarczy drobny pretekst, by zabrać norweskim rodzicom dziecko. - Dlatego sprawa Matusza była dla nas tak ważna. Udowodniliśmy, że w Polsce może być normalnie, a wszystkie organizacje społeczne i państwowe są po to, by wspierać i ochraniać rodzinę - mówi mec. Kwaśniewski.

Rodzeństwo żyje skromnie ale Mateusz stara się ze wszystkich sił, aby dzieci nie odczuwały niedostatku. W domu sprząta, gotuje, prasuje, pomaga w lekcjach. Sąsiedzi i ci, którzy znają sytuację chwałą Mateusza, bo stara się stworzyć rodzeństwu normalny dom. - Całoroczna kontrola Mateusza i postępowanie sądowe dowiodło, że Mateusz doskonale sobie radzi z młodszym rodzeństwem. Sąd nie miał żadnych wątpliwości, że najstarszy brat powinien zajmować się dziećmi. Według wywiadu środowiskowego jest wzorowym opiekunem rodziny - podkreśla Kwaśniewski. - Sprawa Mateusza to również modelowy przykład wzorcowo działającej opieki społecznej. Przecież on może być rodziną zastępczą dlatego, że ma doskonałą otulinę pomocy społecznej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem