Ewangelia (Łk 3, 15-16.21-22)

Gdy lud oczekiwał z napięciem i wszyscy snuli domysły w swych sercach co do Jana, czy nie jest Mesjaszem, on tak przemówił do wszystkich: «Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów. On będzie was chrzcił Duchem Świętym i ogniem». Kiedy cały lud przystępował do chrztu, Jezus także przyjął chrzest. A gdy się modlił, otworzyło się niebo i Duch Święty zstąpił nad Niego, w postaci cielesnej niby gołębica, a z nieba odezwał się głos: «Ty jesteś moim Synem umiłowanym, w Tobie mam upodobanie».

Drodzy!

1. Dzisiejsza liturgia umieszcza w centrum sakrament chrztu. Jest to pierwszy sakrament, który przyjmuje osoba chcąca wejść do wspólnoty chrześcijańskiej, która pragnie obrać Jezusa za swojego Pana i Mistrza, która w Nim – w Jezusie Chrystusie – pokłada nadzieję na życie wieczne, tzn. że wierzy w Boga i wierzy w życie wieczne, że po życiu ziemskim, w ciele, jest nowe życie w obecności Boga.

Chrzest pozwala ochrzczonym przyjmować wszystkie pozostałe sakramenty.

Chrzest udzielany jest przez zanurzenie lub polanie wodą. W naturalnej symbolice woda uwalnia od brudu i jest konieczna do tego, by żyć. Woda nie tylko oczyszcza ciało z brudu, ona także ożywia człowieka. Jest nieodzowna do życia. Bez wody nie ma życia. Wiemy również, że życie wyszło z wody. Także my, zanim ujrzymy światło dnia, przebywamy w wodach płodowych.

Konieczności przyjmowania chrztu domaga się Pan Jezus, który powiedział: „Kto wierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie wierzy, będzie potępiony” (Mk 16, 16). Powiedział też: „Jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha Świętego, nie może wejść do Królestwa Bożego” (J 3, 5).

Chrzest można przyjąć tylko jeden raz w życiu. Nie można się bowiem rodzić dwa razy. Jest tylko jedno narodzenie i potem tylko śmierć. Ponieważ sakrament chrztu jest wiązany z narodzeniem duchowym, jego również przyjąć można wyłącznie jeden jedyny raz.

Podziel się cytatem

Symbolami chrztu są: biała szata, jako znak czystości i niewinności, oraz świeca, a raczej jej płomień, który jest symbolem światła i nowego życia w wierze.

Dzisiejsza niedziela zachęca do odnowienia sakramentu chrztu, odnowienia naszej przynależności do Kościoła, odkrycia naszej odpowiedzialności za Kościół, jego duchowe piękne, przyjazne środowisko życia, miejsce pełnego duchowego rozwoju.

Wierzący pamięta też, że także na Kościele spoczywa odpowiedzialność za tych, którzy do niego należą. Kościół pełni ją, kiedy uczy o Bożych przykazaniach, przypomina – w porę i nie w porę – o znaczeniu i aktualności nauki Jezusa Chrystusa. Czyni to, kiedy zachęca do nawrócenia. Jest to zadanie ważne, ale zarazem niewygodne i nieprzyjemne, a jednak nieodzowne. Łatwiej przecież radować się i chwalić, niż wzywać do nawrócenia, pokuty czy umartwienia. Ale prawdą jest, że Kościół również raduje się. Czasów radości w Kościele jest wiele. Kościół cieszy się też ze świętych i błogosławionych, a jednocześnie upomina grzesznych, słabych zaś na duchu zachęca do nabierania mocy.

2. Dzisiejsza niedziela jest mocnym wołaniem o nawrócenie. Kiedy św. Jan Chrzciciel rozpoczął działalność, zwracał się do słuchaczy: „Wydajcie więc owoce godne nawrócenia” (Łk 3, 8-9).

Były to ostre słowa. Nie brzmiały miło wtedy i niemiło ich słuchać dzisiaj. A jednak są ciągle aktualne. Człowiek współczesny, my również, potrzebujemy nawrócenia. Co to oznacza w praktyce? Oznacza to, że musimy wrócić na drogę, która prowadzi ku lepszej przyszłości, która prowadzi do zgody, do pojednania, do odrzucenia gniewu i zazdrości, do zerwania z kłótniami itd. Musimy zacząć budować, nie zaś obalać i niszczyć to, co jest dobre i rokuje lepszą przyszłość.

Nawrócenie wymaga – od każdego, kto go pragnie lub potrzebuje – odrzucenia tego wszystkiego, co niszczy życie, odbiera prawdziwą radość, zaciera szlachetne cele, niszczy przyjaźń, osłabia lub uśmierca miłość. W tym celu trzeba może będzie odrzucić nałóg, zerwać z pijaństwem, może skończyć z obmawianiem bliźniego, plotkowaniem na jego temat, mówieniem rzeczy fałszywych o nim, podjudzania jednych przeciw drugim itd. Jest wiele rzeczy, które muszę odrzucić, aby w moje życie osobiste lub rodzinne, sąsiedzkie powróciła zgoda, aby ci, którzy nie wierzą, widząc życie wierzących, mogli się budować i nawracać.

Podziel się cytatem

Kiedy człowiek wierzący się nie nawraca, kiedy nie odrzuca tego, co go osłabia i niszczy, nie daje dobrego świadectwa o sile wiary. Nie jest zachętą dla niewierzących, by ją przyjęli. Zapytają bowiem: „Po co wiara, skoro wierzysz, ale nie jesteś mocny”. Zadaniem wiary jest czynić człowieka mocnym, nawracać błądzących, być źródłem radości dla smutnych, wizją dla ślepych. Czy tak jest w moim przypadku? Panie, spraw, bym przyjął moc, którą daje wiara!

3. Św. Paweł w Liście do Tytusa pisze: „Ukazała się bowiem łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom i poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych, rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie” (Tt 2, 11-12).

Dla św. Pawła najważniejszą łaską jest sam Jezus Chrystus. Łaską nie jest coś, lecz jest nią Chrystus Jezus. Łaska to udzielanie się człowiekowi samego Jezusa Chrystusa. Kiedy więc mówię, że Bóg obdarzył mnie łaskę, chcę powiedzieć, że zesłał mi swojego Syna. Bóg nie udziela mi „czegoś”. On daje mi Siebie. Pomaga mi od środka. Jest moim wewnętrznym Nauczycielem.

W ślad za Chrystusem łaską jest także drugi człowiek. To ważny przekaz, bardzo potrzebny na te czasy. Oznacza, że ludzie są bardzo ważni. Znaczenie mają dla mnie osoby konkretne, ich słowa, zachowanie, dyspozycyjność.

Mamy za dużo rzeczy i za mało ludzi. Kultura postnowoczesna kusi nas, abyśmy gromadzili rzeczy, kupowali produkty i powiększali nasze domy, aby pomieścić w nich zakupy. Nie tędy prowadzi droga ku lepszej przyszłości. Nie jest to droga do szczęścia. Prowadzi ona donikąd. Zmusza do ciągłego biegu w poszukiwaniu nowości, rozbudza zachłanność, a ludzie stają się potencjalnym zagrożeniem. Idąc tą drogą, nie osiągnie się szczęścia.

Podziel się cytatem

Potrzeba nam dobrych ludzi, życzliwych, wrażliwych, gotowych przyjść z pomocą, posłuchać, kiedy ma się coś ważnego do powiedzenia lub pocieszyć, kiedy wkrada się smutek. Podać szklankę wody, kiedy jest pragnienie i sił brak, by sięgnąć po nią samemu. Nie rzeczy dają sens i przyjaźń, ale ludzie.

Potrzeba wokół ludzi bliskich. Ja ich potrzebuję i potrzebują ich inni. Trzeba obdarzać więc siebie nawzajem dobrocią.

Wiara chrześcijańska skrywa w sobie wielką, niespotykaną, jedyną w swym rodzaju moc. Daje siłę do nawracania, odwagę do przebaczania i radość z bycia dla siebie nawzajem braćmi i siostrami, bez zazdrości. Tą siłę wyzwala w wierzących sakrament chrztu.

Panie, udziel nam łaski, byśmy odkryli w sobie moce, których udzielasz nam w sakramencie chrztu i byśmy nimi dzielili się z innymi!

Więcej książek, artykułów, tekstów oraz nagrania audio homilii znajdziesz na stronie internetowej ojca prof. Zdzisława Kijasa: zkijas.com

Redakcja tekstu: dr Monika Gajdecka-Majka

Homilie pochodzą z książki "U źródła Życia. Rozważania na niedziele czasu Adwentu, Bożego Narodzenia, Wielkiego Postu i Wielkanocy, Rok A,B,C", wydanej przez wydawnictwo Homo Dei.