Reklama

W szkole św. Franciszka

2013-07-08 14:16

Agnieszka Konik-Korn
Niedziela Ogólnopolska 28/2013, str. 40-41

Janusz Niewielski

Może zdziwić fakt, że piszę o szkole w czasie wakacji. Jednak szkoła, o której mowa, wciąż jeszcze czeka na młodych ludzi chcących podjąć naukę w niezwykle uroczym zakątku Małopolski. Liceum Ogólnokształcące Franciszkanów w Wieliczce to dziś jedno z niewielu miejsc w Polsce, w którym uczą się sami chłopcy.

- W tej szkole uczą się zarówno ci, którzy wiążą swoją przyszłość z kapłaństwem, jak i ci, którym zwyczajnie odpowiada taki typ szkoły - mówi o. Krzysztof Bobak OFM, rektor szkoły. - Nie przyjmujemy uczniów, którzy nie chcą się uczyć w szkole męskiej, a naciskają na to ich rodzice. To musi być osobisty wybór młodego człowieka, nikt nie może czuć się przymuszony.

Liceum w Wieliczce jest szkołą o profilu humanistycznym, o rozszerzonym nauczaniu języka polskiego, historii, języków obcych. - Są u nas jednak tacy uczniowie - mówi o. Krzysztof - którzy lepiej się czują w przedmiotach ścisłych, wówczas mają dodatkowe, nieodpłatne zajęcia z naszymi nauczycielami. Nasi absolwenci, oprócz uczelni humanistycznych, odnajdują się także na uczelniach technicznych, jak choćby na krakowskiej AGH. Po ukończeniu liceum wielu uczniów pozostaje w Krakowie. Nie są anonimowi.

Reklama

Największym sukcesem szkoły jest każdy uczeń, który ukończył naukę i jest z niej zadowolony. Wśród naszych absolwentów są m.in. obecny Burmistrz Wieliczki i Starosta powiatu wielickiego. Nie możemy się ich powstydzić.

Szkoła zapewnia personalistyczne wychowanie w duchu chrześcijańskim. I choć jedną z oficjalnych nazw szkoły jest Niższe Seminarium Duchowne, nie jest to miejsce, które formuje swych uczniów do stanu duchownego. Podkreślają to uczniowie, którzy stwierdzają, że tylko 2-3 osoby z ich klasy na samym początku nauki były zdecydowane wybrać drogę zakonną.

Wszyscy uczniowie mieszkają w internacie, nawet ci, którzy pochodzą z Wieliczki. Dbają o porządek, sami prasują, sami piorą. Uczą się życia. Nauka tu jest kameralna - klasy liczą po kilkanaście osób, a nauczyciele podchodzą do uczniów indywidualnie, zwracając się do nich po imieniu, nikt tutaj nie jest anonimowy.

We wspólnocie

- W tej szkole mogę się poczuć jak osoba, a nie numer w dzienniku - mówi Dawid, który przyjechał do Wieliczki za namową kolegi. - Nauczyciele nas znają. Z nimi naprawdę można porozmawiać, dowiedzieć się czegoś. Są naszymi mistrzami i przyjaciółmi.

Uczniowie wprawdzie narzekają czasem na częste sprawdziany. Te jednak zmuszają ich do tego, by nauczyć się systematycznej pracy. W ten sposób nauka przebiega w dobrym tempie.

Każdy dzień rozpoczyna Msza św., potem jest śniadanie, lekcje, czas na drugie śniadanie i kolejne zajęcia. Po obiedzie jest czas wolny, wówczas uczniowie mogą wyjść na miasto, wykorzystać czas dowolnie. Między godz. 15.30 a 17.40 jest studium, czyli czas nauki. Po kolacji i chwili rekreacji - ponowny czas na naukę między godz. 20 a 21. Cisza nocna zaczyna się o 22.30.

Kameralnie

Obecnie w szkole uczą się chłopcy, którzy przyjeżdżają tu nie tylko z różnych regionów Polski, ale i Europy - z Niemiec, Szwajcarii, Portugalii. - Na początku mają problemy z mówieniem po polsku, jednak szybko nadrabiają braki - mówi ojciec rektor.

- Jesteśmy przekonani do edukacji zróżnicowanej - mówi o. Bobak. - Praca z chłopakami wygląda zupełnie inaczej niż praca z dziewczętami, więc te zajęcia prowadzone są w taki sposób, by zachęcić ich do nauki zgodnie z ich naturą i wrodzonymi predyspozycjami.

- Dzięki temu, że do naszej szkoły chodzą sami chłopcy, łatwiej nam się skupić na zajęciach - dopowiada z zawadiackim uśmiechem Dominik, przewodniczący szkoły.

Po franciszkańsku

- Czesne za szkołę, wyżywienie i internat wynosi 400 zł - mówi o. Krzysztof.

- Za wszystko? - dziwię się. - Za wszystko - z uśmiechem odpowiada franciszkanin. - Pan Bóg jest łaskawy. Jeśli to dla kogoś zbyt wiele - również staramy się w miarę możliwości obniżać czesne albo fundować stypendia dla biedniejszych uczniów. Myślę, że św. Franciszkowi nie podobałoby się, gdyby względy materialne były przeszkodą do podjęcia nauki w naszej szkole. Każdy, kto chce się tu uczyć, może spróbować, ale nigdy pod przymusem. Może także zrezygnować, jeśli taka forma nauki nie będzie mu odpowiadać.

Rodzinnie

- Uczniowie miewają nieraz trudniejsze chwile - mówi ojciec rektor. - Szczególnie na początku roku szkolnego zdarzają się tęsknoty za domem. Jednak to trwa krótko - chłopcy szybko się adaptują, znajdują kolegów, wchodzą w zorganizowany tryb życia, następuje pewne uporządkowanie, które ułatwia im funkcjonowanie z dala od domu.

Do uczniów przyjeżdżają w odwiedziny rodzice, którzy mają możliwość pozostania tu nawet kilka dni w pokojach gościnnych. - Raz do roku organizowane jest dwudniowe spotkanie dla rodziców - to taka wywiadówka połączona z dniem skupienia - mówi o. Krzysztof. - To czas rozmów i wzajemnego ubogacania się.

Każdy chętny może przywieźć dokumenty do końca sierpnia (wykaz wszystkich potrzebnych dokumentów znajduje się na stronie internetowej szkoły - zakładka „dla kandydatów”). Uczniowie muszą być wierzący i praktykujący. Często zdarza się, że ci, którzy rozpoczęli naukę w innych publicznych szkołach, jeszcze w październiku przenoszą się do nas.

Zapytany o trudności, o. Krzysztof odpowiada po chwili namysłu: - Jak wszędzie, i u nas zdarzają się pewne problemy wychowawcze. Jednak, jeśli się kocha to, co się robi, to z Bożą pomocą wszystko udaje się rozwiązać. Praca z młodzieżą, jak żadna inna, uczy pokory. Jeśli ma się dla młodych wielkie serce, poświęca się im czas, to nie ma takiej trudności, której by się nie dało rozwiązać. Problemy rodzą się tam, gdzie człowiek nie jest wysłuchany, nie poświęca mu się uwagi. To jest, niestety, wielki problem współczesnych rodziców - dodaje. Chłopcy, którzy do nas przychodzą na początku liceum, są nieraz jeszcze jak małe dzieci. Nie potrzebują kogoś, kto im doradzi, ale kogoś, kto ich wysłucha. Tak rodzą się autorytety, wtedy można wiele zdziałać.

Kiedy ojciec rektor wychodzi z pokoju, Dominik i Dawid mówią: - Największym naszym mistrzem jest o. Krzysztof. - On nigdy nie odmówi nikomu rozmowy, choćby ktoś przyszedł do niego w środku nocy. Musiałoby się dziać coś bardzo ważnego, żeby nie przyjął człowieka. Ojciec rektor to stuprocentowa gwarancja jakości! - śmieją się chłopcy.

Szkoła życia

Pytam ich o minusy szkoły. - Szkoła daje nam duże wyprzedzenie - wyjeżdżając z domu wcześniej, przeżywamy rozłąkę z rodzicami, dzięki czemu mamy przewagę względem tych, którzy wyjeżdżają z domu rodzinnego dopiero na studia - mówi Dominik. - Nawet ci, którzy są bardzo przywiązani do domu, do rodziców, przez to oddzielenie szybciej stają się mężni. - Szkoła uczy nas odpowiedzialności za siebie i innych - dopowiada Dawid. - Tu stajemy się bardziej wyrazistymi ludźmi. I choć z początku ten wcześniejszy wyjazd z domu postrzegany jest jako minus, to wkrótce przekonujemy się, że wychodzi nam to na dobre.

- Nie czujemy się zakonnikami - śmieją się chłopcy. - Owszem, są tacy, którzy już na początku nauki wiedzą, że chcą iść do zakonu i tu mają możliwość pogłębić swoje życie duchowe, jednak zdecydowana większość wybiera życie świeckie. Mamy tu wspaniałego ojca duchownego, o. Andrzeja Gołębiowskiego, salezjanina, który służy pomocą nie tylko przyszłym kapłanom. Nie jesteśmy tu zaszufladkowani. Nie mamy przesytu modlitwy, choć każdy dzień rozpoczynamy Mszą św., a w jeden weekend w miesiącu mamy dzień skupienia. Ale to przecież nic złego!

- Jak to między ludźmi, między chłopakami zdarzają się też tarcia, ale to jest chyba naturalne - mówi Dominik.

Dawid: - Nauczyłem się w szkole wyciągać wnioski nawet z trudnych sytuacji, z zachowań ludzi. Dzięki temu, że żyjemy tu razem jak w domu, wiem, że z każdej, nawet trudnej sprawy, z konfliktu, rozwiązanego wspólną wolą i siłami, można wyciągnąć jakąś naukę.

Postscriptum

Kiedy wychodzę ze szkoły, młodzi ludzie grają w piłkę, kwiaty posadzone w zielonych zakątkach ogrodu cieszą oczy. Wokół cisza i spokój. Pięknie!

Nie dziwią więc słowa, które rzadko dziś można usłyszeć z ust nastolatków: - Dzięki naszej szkole, jej otoczeniu i atmosferze, która tu panuje, mamy wrażenie, że jesteśmy bardziej wrażliwi na dobro i piękno...

Tagi:
szkoła

Promocja kadetów

2018-07-04 17:29

Mł. bryg. mgr inż. Dariusz Andryszkiewicz

4 lipca 2018 r. o godz. 12 na terenie Centralnej Szkoły Państwowej Straży Pożarnej w Częstochowie odbyła się uroczysta promocja kadetów XX turnusu Dziennego Studium Aspirantów oraz absolwentów Kwalifikacyjnego Kursu Zawodowego w Zawodzie Technik Pożarnictwa. Promocja poprzedzona została uroczystą Mszą św.

mł. bryg. mgr inż. Dariusz Andryszkiewicz

na Jasnej Górze, której przewodniczył biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej dr Andrzej Przybylski. W Mszy św. udział wzięła kadra szkoły, absolwenci, zaproszeni goście oraz rodziny i znajomi promowanych.

mł. bryg. mgr inż. Dariusz Andryszkiewicz

Na terenie Centralnej Szkoły PSP do promocji przystąpiło:

- 90 absolwentów Dziennego Studium Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej,

- Prymusem został mł. asp. Adameusz Smaruń, który uzyskał średnią ocen 5.05,

- Funkcję dowódcy kompanii pełnił mł. bryg. Zbigniew Purgal.

mł. bryg. mgr inż. Dariusz Andryszkiewicz

Promowanych było również:

 194 absolwentów Kwalifikacyjnego Kursu Zawodowego w Zawodzie Technik Pożarnictwa, wśród których były trzy Panie,

 Opiekunem kursu był kpt. Tomasz Wiłun.

Absolwentom nominację na stopień młodszego aspiranta wręczył Zastępca Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nadbryg. Marek Jasiński.

Po uroczystej promocji nowo mianowani otrzymali błogosławieństwo, którego udzielił biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej Andrzej Przybylski.

mł. bryg. mgr inż. Dariusz Andryszkiewicz

Uroczysta promocja była zwieńczeniem dwuletniego okresu kształcenia, podczas którego absolwenci zdobywali wiedzę teoretyczną i praktyczną oraz profesjonalne przygotowanie w zawodzie technik pożarnictwa, w którym przyjdzie pełnić im służbę. Kadeci podczas akcji ratowniczo-gaśniczych, w których brali udział wyjeżdżając jako obsada szkolnej Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej nauczyli się obsługi nowoczesnego sprzętu pożarniczego i nabyli umiejętności niezbędnych do realizacji trudnych zadań ratowniczych.

mł. bryg. mgr inż. Dariusz Andryszkiewicz

Promocję zaszczycili swoją obecnością:

• Zastępca Komendanta Głównego PSP nadbryg. Marek JASIŃSKI

• Biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej dr Andrzej PRZYBYLSKI

• Podprzeor Jasnej Góry o. Jan POTERALSKI

• Sekretarz Generała Zakonu Św. Pawła I Pustelnika o. Paweł PRZYGODZKI

• Krajowy Kapelan Strażaków PSP ks. st. bryg. dr Jan KRYNICKI

• Kapelan NSZZ „Solidarność” ks. Ryszard UMAŃSKI

• Kapelan Ewangelicko-Augsburski Strażaków ks. st. kpt. Adam GLAJCAR

• Proboszcz Parafii pw. Najświętszego Serca Jezusowego ks. Andrzej KRÓL

• Senator Rzeczypospolitej Polskiej Ryszard MAJER

• Asystentka Poseł do Parlamentu Europejskiego Jadwigi Wiśniewskiej Katarzyna PORĘBIŃSKA

• Asystent Poseł Rzeczypospolitej Polskiej Lidii Burzyńskiej Kamil TARASEK

• W imieniu Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Szymona Giżyńskiego i Senatora Artura Warzochy Andrzej SKOREK

• Śląski Kurator Oświaty Urszula BAUER

• Radna Sejmiku Województwa Śląskiego Beata KOCIK

• Śląski Komendant Wojewódzki PSP st. bryg. Jacek KLESZCZEWSKI

• Łódzki Komendant Wojewódzki PSP st. bryg. Jarosław WLAZŁOWSKI

• Komendant Szkoły Aspirantów PSP w Poznaniu st. bryg. dr inż. Jan KOŁDEJ

• Zastępca Komendanta Szkoły Aspirantów PSP w Krakowie st. bryg. Krzysztof KOCIOŁEK

• W imieniu Prezydenta Miasta Częstochowy Przewodniczący Rady Miasta Zdzisław WOLSKI

• W imieniu Starosty Powiatu Częstochowskiego, Członek Zarządu Powiatu Jan MIARZYŃSKI

• W imieniu Komendanta Szkoły Podoficerskiej PSP w Bydgoszczy Naczelnik Wydziału Kwatermistrzowskiego bryg. Mariusz CZAPLA

• Komendant Miejski PSP w Częstochowie st. bryg. Jarosław PIOTROWSKI

• Komendant Powiatowy PSP w Zawierciu bryg. Artur ŁĄGIEWKA

• Komendant Powiatowy PSP w Tarnowskich Górach bryg. Piotr KRĘŻEL

• Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Sosnowcu mł. bryg. Radosław LENDOR

• Komendant Miejski PSP w Dąbrowie Górniczej Pan st. kpt. Zbigniew GNACIK

• Zastępca Komendanta Powiatowego PSP w Będzinie Pan st. kpt. Arkadiusz SPERA

• Komendant Szkoły Policji w Katowicach insp. dr Rafał KOCHAŃCZYK

• Komendant Powiatowy Policji w Myszkowie mł. insp. mgr Jacek KURDYBELSKI

• Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w Częstochowie podinsp. Mariusz STRZELECKI

• W imieniu Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Katowicach Wojskowy Komendant Uzupełnień w Częstochowie ppłk Adrian KLIMEK

• Komendant Śląskiego Oddziału Straży Granicznej płk SG Adam JOPEK

• Komendant Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w Kulach mjr Dariusz MAŁOLEPSZY

• p.o. Szefa Sztabu V Tarnogórskiego Pułku Chemicznego im. Gen. broni Leona Berbeckiego mjr Zbigniew KOWALSKI

• Prorektor ds. Studenckich Uniwersytetu im. Jana Długosza w Częstochowie dr hab. prof. UJD Grażyna RYGAŁ

• W imieniu Rektora Politechniki Częstochowskiej prorektor ds. nauczania prof. dr hab. inż. Tomasz POPŁAWSKI

• W imieniu Rektora Wyższej Szkoły Zarządzania Ochroną Pracy w Katowicach dziekan Wydziału Humanistyczno-Społecznego dr Jacek SKORUS

• Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Częstochowie Grażyna KLAMEK

• Kierownik Wydziału Egzaminów Zawodowych OKE Jaworzno Andrzej PASIUT

• Przewodniczący Śląskiej Sekcji Pożarnictwa NSZZ Solidarność Damian KOCHOŃ

mł. bryg. mgr inż. Dariusz Andryszkiewicz

• Przewodniczący Śląskiego Zarządu Wojewódzkiego ZZS Florian Jarosław NOWAK

• Przewodniczący Zarządu Regionu Częstochowskiego NSZZ Solidarność Jacek STRĄCZYŃSKI

• Zastępca Przewodniczącego Zarządu Regionu Częstochowskiego NSZZ Solidarność Dorota KACZMAREK

• Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Katowicach dr n. med. Piotr GRAZDA

• Prezes Regionalnego WOPR Krzysztof ZBROJKIEWICZ

• Prezes Stowarzyszenia Reduta Częstochowa, IPN Katowice Adam KURUS

• W imieniu Tomasza Borsuka ze spółki Sirio Polska komendant Zakładowej Służby Ratowniczej w Grupie FCA Bielsko Biała Marek MAROSZEK

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Matka Boża Szkaplerzna

xzr
Edycja szczecińsko-kamieńska 31/2002

Arkadiusz Bednarczyk

16 lipca przypada w liturgii Kościoła wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. Dzień ten nazywany jest często dniem Matki Bożej Szkaplerznej, gdyż bezpośrednio wiąże się z nabożeństwem szkaplerza.

Historia szkaplerza karmelitańskiego sięga XII w. Duchowi synowie proroka Eliasza prowadzili życie modlitwy na Górze Karmel w Palestynie. Nazywali się Braćmi Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. Z powodu prześladowań przenieśli się do Europy. Kościół uznał ich regułę życia i dał prawny początek Zakonowi Karmelitów, który promieniował przykładem świętości w nowym dla siebie środowisku, ale nie uniknął też określonych trudności. Wtedy odznaczający się świętością generał zakonu, angielski karmelita św. Szymon Stock, zmobilizował swoich braci i zawierzając się Maryi, prosił Ją o pomoc. Jak podają kroniki, gdy modlił się słowami antyfony Flos Carmeli ( Kwiecie Karmelu) w nocy z 15 na 16 lipca 1251 r. ukazała mu się Maryja w otoczeniu aniołów i wskazując na szkaplerz, powiedziała: "Przyjmij, najmilszy synu, Szkaplerz twego zakonu jako znak mego braterstwa, przywilej dla ciebie i wszystkich karmelitów. Kto w nim umrze, nie zazna ognia piekielnego. Oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju i wiecznego zobowiązania". Nabożeństwo szkaplerzne, praktykowane początkowo tylko we wspólnotach karmelitańskich, bardzo szybko rozpowszechniło się wśród ludzi świeckich i duchowieństwa.

Do nabożeństwa szkaplerznego przywiązane są przywileje uznane przez Kościół jako objawione przez Maryję:

- noszącym szkaplerz Maryja zapewniła opiekę w trudach i niebezpieczeństwach życia zarówno względem duszy, jak i ciała;

- w znaku szkaplerza Maryja obiecała szczęśliwą śmierć i zachowanie od wiecznego potępienia;

- każdy, kto nosi szkaplerz, jest złączony z Zakonem Karmelitańskim i ma udział w jego duchowych dobrach za życia i po śmierci (objęty jest intencjami Mszy św., komunii św., umartwień, postów, modlitw itp.).

Z końcem XV w. do powyższych łask dołączono tzw. przywilej sobotni oparty na objawieniu, jakie miał mieć papież Jan XXII. Maryja obiecała przez niego, że każdy noszący szkaplerz i zachowujący czystość według swego stanu zostanie uwolniony z czyśćca w pierwszą sobotę po śmierci.

Każdy, kto chciałby przyjąć i nosić szatę Maryi, niech czuje się zaproszony na comiesięczne skupienie Bractwa Szkaplerza w Sanktuarium Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Szczecinie ( os. Słoneczne). Każdego 16. dnia miesiąca wspólnotowa adoracja od godz. 17.00, Różaniec i o godz. 18.00 Msza św., podczas której jest możliwość przyjęcia szkaplerza św. 16 lipca, z okazji wspomnienia Matki Bożej Szkaplerznej, miało miejsce wspólne dziękczynienie noszących szkaplerz, składane Maryi w Jej sanktuarium za nieustanną opiekę nad nami.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

MIVA Polska od 18 lat pomaga misjonarzom

2018-07-18 12:39

nak / Warszawa (KAI)

Ponad 500 samochodów, 148 motocykli, 1485 rowerów – to tylko część pojazdów przekazanych na misje za pośrednictwem stowarzyszenia MIVA Polska. Działa ono od 2000 roku zajmując się zdobywaniem środków na zakup środków transportu dla misjonarzy: samochodów, rowerów ale tez łodzi czy koni.

Archiwum MIVA Polska

Założycielem stowarzyszenia jest ks. Marian Midura, który po powrocie z misji w Afryce, założył w Polsce stowarzyszenie pomagające misjonarzom w wypełnianiu ich posługi.

- Po powrocie z Afryki w 1999 r. zobaczyłem, że w Polsce mamy już coraz lepsze samochody, dużo więcej kierowców , a polscy misjonarze w tym czasie jeździli naprawdę słabymi pojazdami – wspomina ks. Midura. – Widziałem wiele przypadków, kiedy misjonarz był ranny po wypadku czy nawet ginął, tylko dlatego, że samochód był w bardzo złym stanie technicznym - dodaje.

Stowarzyszenie MIVA Polska pomaga misjonarzom w zdobywaniu i zakupie misyjnych środków transportu przez corocznie organizowaną „Akcję św. Krzysztof”. W parafiach zbierane będą ofiary do puszek na zakup pojazdów dla misjonarzy. Ideą jest przekazanie na środki transportu dla misjonarzy tyle groszy, ile w ciągu roku przejechało się kilometrów - 1 grosz za 1 szczęśliwie przejechany kilometr.

W zeszłym roku w ramach „Akcji św. Krzysztof” udało się zebrać prawie 2 mln 800 tys. złotych. Za te pieniądze zakupiono 48 samochodów terenowych i osobowych, 2 busy, ambulans, traktor, 39 motocykli i motorowerów, 470 rowerów dla katechistów, 2 silniki do łodzi i 2 łodzie motorowe, motolotnię oraz 30 wózków dla niepełnosprawnych, które trafiły do misjonarzy w prawie 30 krajach, głównie w Afryce i Ameryce Południowej.

W ciągu 18 lat działalności MIVA Polska zakupiła dzięki ofiarności darczyńców m.in.: 529 samochodów, 148 motocykli, 1485 rowerów, 14 łodzi, 2 konie, 13 ambulansów.

„Dzięki temu polscy misjonarze mogą bezpiecznie głosić dobrą nowinę w różnych częściach świata” - powiedział KAI Krajowy Duszpasterz Kierowców, Ks. Marian Midura.

MIVA Polska zaczęła działać w 2000 roku decyzją KEP przy Komisji Episkopatu Polski ds. Misji.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem