Reklama

W szkole św. Franciszka

2013-07-08 14:16

Agnieszka Konik-Korn
Niedziela Ogólnopolska 28/2013, str. 40-41

Janusz Niewielski

Może zdziwić fakt, że piszę o szkole w czasie wakacji. Jednak szkoła, o której mowa, wciąż jeszcze czeka na młodych ludzi chcących podjąć naukę w niezwykle uroczym zakątku Małopolski. Liceum Ogólnokształcące Franciszkanów w Wieliczce to dziś jedno z niewielu miejsc w Polsce, w którym uczą się sami chłopcy.

- W tej szkole uczą się zarówno ci, którzy wiążą swoją przyszłość z kapłaństwem, jak i ci, którym zwyczajnie odpowiada taki typ szkoły - mówi o. Krzysztof Bobak OFM, rektor szkoły. - Nie przyjmujemy uczniów, którzy nie chcą się uczyć w szkole męskiej, a naciskają na to ich rodzice. To musi być osobisty wybór młodego człowieka, nikt nie może czuć się przymuszony.

Liceum w Wieliczce jest szkołą o profilu humanistycznym, o rozszerzonym nauczaniu języka polskiego, historii, języków obcych. - Są u nas jednak tacy uczniowie - mówi o. Krzysztof - którzy lepiej się czują w przedmiotach ścisłych, wówczas mają dodatkowe, nieodpłatne zajęcia z naszymi nauczycielami. Nasi absolwenci, oprócz uczelni humanistycznych, odnajdują się także na uczelniach technicznych, jak choćby na krakowskiej AGH. Po ukończeniu liceum wielu uczniów pozostaje w Krakowie. Nie są anonimowi.

Reklama

Największym sukcesem szkoły jest każdy uczeń, który ukończył naukę i jest z niej zadowolony. Wśród naszych absolwentów są m.in. obecny Burmistrz Wieliczki i Starosta powiatu wielickiego. Nie możemy się ich powstydzić.

Szkoła zapewnia personalistyczne wychowanie w duchu chrześcijańskim. I choć jedną z oficjalnych nazw szkoły jest Niższe Seminarium Duchowne, nie jest to miejsce, które formuje swych uczniów do stanu duchownego. Podkreślają to uczniowie, którzy stwierdzają, że tylko 2-3 osoby z ich klasy na samym początku nauki były zdecydowane wybrać drogę zakonną.

Wszyscy uczniowie mieszkają w internacie, nawet ci, którzy pochodzą z Wieliczki. Dbają o porządek, sami prasują, sami piorą. Uczą się życia. Nauka tu jest kameralna - klasy liczą po kilkanaście osób, a nauczyciele podchodzą do uczniów indywidualnie, zwracając się do nich po imieniu, nikt tutaj nie jest anonimowy.

We wspólnocie

- W tej szkole mogę się poczuć jak osoba, a nie numer w dzienniku - mówi Dawid, który przyjechał do Wieliczki za namową kolegi. - Nauczyciele nas znają. Z nimi naprawdę można porozmawiać, dowiedzieć się czegoś. Są naszymi mistrzami i przyjaciółmi.

Uczniowie wprawdzie narzekają czasem na częste sprawdziany. Te jednak zmuszają ich do tego, by nauczyć się systematycznej pracy. W ten sposób nauka przebiega w dobrym tempie.

Każdy dzień rozpoczyna Msza św., potem jest śniadanie, lekcje, czas na drugie śniadanie i kolejne zajęcia. Po obiedzie jest czas wolny, wówczas uczniowie mogą wyjść na miasto, wykorzystać czas dowolnie. Między godz. 15.30 a 17.40 jest studium, czyli czas nauki. Po kolacji i chwili rekreacji - ponowny czas na naukę między godz. 20 a 21. Cisza nocna zaczyna się o 22.30.

Kameralnie

Obecnie w szkole uczą się chłopcy, którzy przyjeżdżają tu nie tylko z różnych regionów Polski, ale i Europy - z Niemiec, Szwajcarii, Portugalii. - Na początku mają problemy z mówieniem po polsku, jednak szybko nadrabiają braki - mówi ojciec rektor.

- Jesteśmy przekonani do edukacji zróżnicowanej - mówi o. Bobak. - Praca z chłopakami wygląda zupełnie inaczej niż praca z dziewczętami, więc te zajęcia prowadzone są w taki sposób, by zachęcić ich do nauki zgodnie z ich naturą i wrodzonymi predyspozycjami.

- Dzięki temu, że do naszej szkoły chodzą sami chłopcy, łatwiej nam się skupić na zajęciach - dopowiada z zawadiackim uśmiechem Dominik, przewodniczący szkoły.

Po franciszkańsku

- Czesne za szkołę, wyżywienie i internat wynosi 400 zł - mówi o. Krzysztof.

- Za wszystko? - dziwię się. - Za wszystko - z uśmiechem odpowiada franciszkanin. - Pan Bóg jest łaskawy. Jeśli to dla kogoś zbyt wiele - również staramy się w miarę możliwości obniżać czesne albo fundować stypendia dla biedniejszych uczniów. Myślę, że św. Franciszkowi nie podobałoby się, gdyby względy materialne były przeszkodą do podjęcia nauki w naszej szkole. Każdy, kto chce się tu uczyć, może spróbować, ale nigdy pod przymusem. Może także zrezygnować, jeśli taka forma nauki nie będzie mu odpowiadać.

Rodzinnie

- Uczniowie miewają nieraz trudniejsze chwile - mówi ojciec rektor. - Szczególnie na początku roku szkolnego zdarzają się tęsknoty za domem. Jednak to trwa krótko - chłopcy szybko się adaptują, znajdują kolegów, wchodzą w zorganizowany tryb życia, następuje pewne uporządkowanie, które ułatwia im funkcjonowanie z dala od domu.

Do uczniów przyjeżdżają w odwiedziny rodzice, którzy mają możliwość pozostania tu nawet kilka dni w pokojach gościnnych. - Raz do roku organizowane jest dwudniowe spotkanie dla rodziców - to taka wywiadówka połączona z dniem skupienia - mówi o. Krzysztof. - To czas rozmów i wzajemnego ubogacania się.

Każdy chętny może przywieźć dokumenty do końca sierpnia (wykaz wszystkich potrzebnych dokumentów znajduje się na stronie internetowej szkoły - zakładka „dla kandydatów”). Uczniowie muszą być wierzący i praktykujący. Często zdarza się, że ci, którzy rozpoczęli naukę w innych publicznych szkołach, jeszcze w październiku przenoszą się do nas.

Zapytany o trudności, o. Krzysztof odpowiada po chwili namysłu: - Jak wszędzie, i u nas zdarzają się pewne problemy wychowawcze. Jednak, jeśli się kocha to, co się robi, to z Bożą pomocą wszystko udaje się rozwiązać. Praca z młodzieżą, jak żadna inna, uczy pokory. Jeśli ma się dla młodych wielkie serce, poświęca się im czas, to nie ma takiej trudności, której by się nie dało rozwiązać. Problemy rodzą się tam, gdzie człowiek nie jest wysłuchany, nie poświęca mu się uwagi. To jest, niestety, wielki problem współczesnych rodziców - dodaje. Chłopcy, którzy do nas przychodzą na początku liceum, są nieraz jeszcze jak małe dzieci. Nie potrzebują kogoś, kto im doradzi, ale kogoś, kto ich wysłucha. Tak rodzą się autorytety, wtedy można wiele zdziałać.

Kiedy ojciec rektor wychodzi z pokoju, Dominik i Dawid mówią: - Największym naszym mistrzem jest o. Krzysztof. - On nigdy nie odmówi nikomu rozmowy, choćby ktoś przyszedł do niego w środku nocy. Musiałoby się dziać coś bardzo ważnego, żeby nie przyjął człowieka. Ojciec rektor to stuprocentowa gwarancja jakości! - śmieją się chłopcy.

Szkoła życia

Pytam ich o minusy szkoły. - Szkoła daje nam duże wyprzedzenie - wyjeżdżając z domu wcześniej, przeżywamy rozłąkę z rodzicami, dzięki czemu mamy przewagę względem tych, którzy wyjeżdżają z domu rodzinnego dopiero na studia - mówi Dominik. - Nawet ci, którzy są bardzo przywiązani do domu, do rodziców, przez to oddzielenie szybciej stają się mężni. - Szkoła uczy nas odpowiedzialności za siebie i innych - dopowiada Dawid. - Tu stajemy się bardziej wyrazistymi ludźmi. I choć z początku ten wcześniejszy wyjazd z domu postrzegany jest jako minus, to wkrótce przekonujemy się, że wychodzi nam to na dobre.

- Nie czujemy się zakonnikami - śmieją się chłopcy. - Owszem, są tacy, którzy już na początku nauki wiedzą, że chcą iść do zakonu i tu mają możliwość pogłębić swoje życie duchowe, jednak zdecydowana większość wybiera życie świeckie. Mamy tu wspaniałego ojca duchownego, o. Andrzeja Gołębiowskiego, salezjanina, który służy pomocą nie tylko przyszłym kapłanom. Nie jesteśmy tu zaszufladkowani. Nie mamy przesytu modlitwy, choć każdy dzień rozpoczynamy Mszą św., a w jeden weekend w miesiącu mamy dzień skupienia. Ale to przecież nic złego!

- Jak to między ludźmi, między chłopakami zdarzają się też tarcia, ale to jest chyba naturalne - mówi Dominik.

Dawid: - Nauczyłem się w szkole wyciągać wnioski nawet z trudnych sytuacji, z zachowań ludzi. Dzięki temu, że żyjemy tu razem jak w domu, wiem, że z każdej, nawet trudnej sprawy, z konfliktu, rozwiązanego wspólną wolą i siłami, można wyciągnąć jakąś naukę.

Postscriptum

Kiedy wychodzę ze szkoły, młodzi ludzie grają w piłkę, kwiaty posadzone w zielonych zakątkach ogrodu cieszą oczy. Wokół cisza i spokój. Pięknie!

Nie dziwią więc słowa, które rzadko dziś można usłyszeć z ust nastolatków: - Dzięki naszej szkole, jej otoczeniu i atmosferze, która tu panuje, mamy wrażenie, że jesteśmy bardziej wrażliwi na dobro i piękno...

Tagi:
szkoła

W Rodzinie Szkół Jana Pawła II

2018-04-18 12:13

Piotr Lorenc
Edycja sosnowiecka 16/2018, str. IV

Piotr Lorenc
Złożenie kwiatów pod pomnikiem św. Jana Pawła II

W Siewierzu doszło do kolejnego spotkania Rodziny Szkół im. Jana Pawła II z terenu naszej diecezji. Zjazd rozpoczęła uroczysta Msza św. w kościele pw. św. Macieja Apostoła pod przewodnictwem biskupa sosnowieckiego Grzegorza Kaszaka. Po liturgii najpierw sztandary szkół, następnie zaproszeni goście, w tym burmistrz Siewierza – Zdzisław Banaś, nauczyciele i uczniowie przeszli traktem biskupim do siedziby Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Pawła II, gdzie odbyła się druga artystyczno-integracyjna część spotkania.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prezydent Andrzej Duda spotkał się z protestującymi w Sejmie opiekunami osób niepełnosprawnych

2018-04-20 11:26

wpolityce.pl

Jest tak jak panie mówicie. Jest stopniowa poprawa. Zaprosiłem na to spotkanie też panią Bogusławę, którą znam od lat. Wychowuje dziecko, które ma ciężkie porażenie mózgowe dziecięce – powiedział prezydent.

wpolsce.pl

Przyznaję, że od kilku lat jesteśmy w bieżącej konsultacji – dodał.

Uczestnicy protestu zaprezentowali prezydentowi film z kampanii wyborczej. Na filmie prezydent mówi właśnie o problemach rodziców dzieci niepełnosprawnych.

Ja pamiętam co ja mówiłem – powiedział Andrzej Duda. Absolutnie potwierdzam – dodał.

Na filmie słyszymy jak prezydent mówi, że państwo nie może się bać i wstydzić spotkań z takimi osobami.

I nie boję się i nie wstydzę – stwierdził.

Jeden z uczestników protestu przypomniał w jaki sposób do tej pory zajmowano się tą sprawą

Za czasów poprzednich rządów został powołany okrągły stół, z którego nic nie wynikło – powiedział.

My prosimy o niewiele – skomentowała matka jednej z osób niepełnosprawnych.

Prezydent poprosił o pełną listę potrzeb protestujących. Jest nam bardzo źle, że w takim państwie jak Polska musimy walczyć o swoje – stwierdził jeden z uczestników.

Prezydent zapowiedział, że powstanie projekt ustawy. Ja rozmawiam z panią minister Rafalską. Będę rozmawiał też z panem premierem. Przygotujemy projekt ustawy. Nie mówię, że to będzie mój projekt, to może być projekt pani minister – powiedział.

Zaprosił też uczestniczki protestu to Kancelarii Prezydenta, by omówić problem. Jeżeli panie zechcecie, to ja bym zaprosił do mnie do Kancelarii, by usiąść na chwilę i spisać to, co jest oczekiwane – stwierdził.

Przyznał też, że do tej pory obóz rządzący nieodpowiednio podszedł do tematu. Być może były kwestie, które należało wziąć pod uwagę wcześniej – mówił.

Jak tak słucham, to wydaje mi się, że to nie są jakieś oczekiwania z sufitu – dodał.

Ja tą sprawą się już zajmuje. Będę się tą sprawą zajmować dopóki nie będzie zamknięta

Po spotkaniu z protestującymi prezydent odpowiadał na pytania dziennikarzy. Chciałbym byśmy to między sobą uzgodnili i było to w jak najszybszym tempie rozwiązane – powiedział.

Ten rząd od dwóch i pół roku w stopniu nienotowanym od 1989 roku działa na rzecz rodziny – dodał.

Prezydent był pytany też o pomysł 500+ dla osób niepełnosprawnych. Będziemy o tym rozmawiać – stwierdził.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Wzgórze Tumskie w Płocku ustanowione Pomnikiem Historii

2018-04-20 20:10

eg / Warszawa, Płock (KAI)

Historyczne Wzgórze Tumskie w Płocku, z XII-wieczną katedrą, Opactwem Pobenedyktyńskim, sądem biskupim, „starym” Muzeum Diecezjalnym, plebanią katedralną i ogrodem - zostało wpisane na listę Pomników Historii. Rozporządzenie potwierdzające ten akt odebrał dziś w Pałacu Prezydenckim z rąk prezydenta Andrzeja Dudy biskup płocki Piotr Libera.

Oprócz Wzgórza Tumskiego w Płocku, Pomnikami Historii ustanowiono też dziś m.in. sanktuarium pielgrzymkowe w Świętej Lipce, zamek biskupów warmińskich w Lidzbarku Warmińskim, zespół katedralno-zamkowy w Kwidzynie i dawny klasztor Norbertanek w Strzelnie. W sumie na tworzonej od 1994 r. liście zabytków o wyjątkowym znaczeniu dla historii i kultury Polski figuruje 91 obiektów.

Uroczystość wręczenia rozporządzeń ustanawiających zabytkowe obiekty Pomnikami Historii odbyła się dziś w Pałacu Prezydenckim.

Z rąk prezydenta Andrzeja Dudy dokument dotyczący Wzgórza Tumskiego w Płocku odebrał biskup płocki Piotr Libera, autor wniosku o wpisanie zabytkowego miejsca na listę Pomników Historii.

Prezydent Andrzej Duda przypomniał, że na 100-lecie odzyskania niepodległości przez Polskę na liście Pomników Historii ma się znaleźć 100 obiektów: „Bardzo dziękuję za to, że lista Pomników Historii będzie w Polsce uwzględniała tak ważne i tak bliskie wielu Polakom, tak znane miejsca, które przecież wszyscy podziwiamy” - podkreślił prezydent.

Podziękował także za „opiekę nad piękną, zabytkową substancją, nad wielkimi świadectwami historii, nad wielkimi świadectwami dziejów tych części dzisiejszej Polski”, ponieważ jest to bogactwo kultury europejskiej, które znajduje się w polskich rękach, które historia i los powierzyły Polakom. Dodał również, że wie, iż rodacy i turyści z zagranicy będą chętnie podziwiać te „perełki historii i kultury”.

Po uroczystości bp Piotr Libera komentował, że uznanie Wzgórza Tumskiego w Płocku za Pomnik Historii, to jeden z milowych kroków w historii i rozwoju tego miejsca: „Wzgórze Tumskie zostało uznane za jeden z najcenniejszych i najbardziej ważnych zabytków w kraju. Podnosi to jego rangę i prestiż, daje asumpt do jeszcze bardziej aktywnej promocji w kraju i na świecie prastarego, królewskiego miasta Płocka” – powiedział hierarcha.

Podkreślił także, że nobilitacja zabytkowych obiektów ma ogromne znaczenie dla wszystkich wierzących, ponieważ miejsce, w którym wiele ludzi przyjęło chrzest święty w imię Jezusa Chrystusa, w którym kształtowało i wciąż kształtuje swoje chrześcijaństwo – zostało uznane za symbol polskiej historii: „To tym bardziej przypomina nam o naszych chrześcijańskich korzeniach, naszej tożsamości i motywuje do wierności Bogu i Ojczyźnie” – zaakcentował Pasterz Kościoła płockiego.

Za przygotowanie dokumentacji potwierdzającej wagę i znaczenie historyczne zabytkowych obiektów odpowiedzialny był proboszcz parafii katedralnej ks. kan. Stefan Cegłowski: „Fakt wpisania Wzgórza Tumskiego na listę Pomników Historii jest wejściem do `ekstraklasy zabytków`” – orzekł gospodarz katedry.

Na uroczystości w Pałacu Prezydenckim obecni byli m.in. wicepremier i minister kultury prof. Piotr Gliński, wiceministrowie kultury Jarosław Sellin i Magdalena Gawin oraz p.o. dyrektora Narodowego Instytutu Dziedzictwa Bartosz Skaldawski.

Płock, oprócz bp. Piotra Libery, reprezentowali także m.in. proboszcz parafii katedralnej ks. kan. Stefan Cegłowski, prezydent miasta Andrzej Nowakowski, emerytowana kierownik płockiej Delegatury Mazowieckiego Urzędu Ochrony Zabytków Ewa Jaszczak oraz konserwator sztuki Marcin Kozarzewski, który zajmował się niedawno zakończoną renowacją Kaplicy Królewskiej w katedrze płockiej.

Wzgórze Tumskie w Płocku obejmuje w jednym miejscu: katedrę płocką - największą w Polsce budowlę romańską (XII w.), a po pożarze i odbudowie przez włoskich architektów, największą na północ od Alp renesansową świątynię (XVI w.). Jest ona miejscem spoczynku książąt i księżnych mazowieckich: władców Polski z Władysławem Hermanem i Bolesławem III Krzywoustym oraz największą nekropolią Piastów mazowieckich na ziemiach polskich. W dawnym opactwie, w skarbcu, przechowywane są najcenniejsze zabytki złotnicze m.in. herma św. Zygmunta, ufundowana przez króla Kazimierza Wielkiego z XIII-wiecznym diademem piastowskim oraz kielich z pateną księcia Konrada Mazowieckiego.

Obok katedry usytuowane są relikty zamku, budynek Muzeum Diecezjalnego, sąd biskupi, plebania katedralna i ogród. Wieże katedralne umieszczono w herbie miasta i wraz z wieżami zamkowymi stanowią najbardziej rozpoznawalny punkt Płocka. Położone nad Wisłą Wzgórze Tumskie najbardziej okazale prezentuje się od strony osiedla Radziwie, które znajduje się po drugiej stronie rzeki.

Pomnik Historii to jedna z form ochrony zabytków o wyjątkowym znaczeniu dla historii i kultury Polski, uznawanym za najbardziej prestiżową. Formuła ta funkcjonuje od 1994 r. Decyzję o wpisaniu zabytkowego obiektu na listę Pomników Historii podejmuje Prezydent RP, a koordynuje ją Narodowy Instytut Dziedzictwa. Obecnie na liście Pomników Historii znajduje się 91 obiektów w Polsce.

20 kwietnia, oprócz Wzgórza Tumskiego w Płocku, Pomnikami Historii ustanowiono też m.in. sanktuarium pielgrzymkowe w Świętej Lipce, zamek biskupów warmińskich w Lidzbarku Warmińskim, zespół katedralno-zamkowy w Kwidzynie i dawny klasztor Norbertanek w Strzelnie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem