Reklama

Sklep sakralny

W szkole św. Franciszka

2013-07-08 14:16

Agnieszka Konik-Korn
Niedziela Ogólnopolska 28/2013, str. 40-41

Janusz Niewielski

Może zdziwić fakt, że piszę o szkole w czasie wakacji. Jednak szkoła, o której mowa, wciąż jeszcze czeka na młodych ludzi chcących podjąć naukę w niezwykle uroczym zakątku Małopolski. Liceum Ogólnokształcące Franciszkanów w Wieliczce to dziś jedno z niewielu miejsc w Polsce, w którym uczą się sami chłopcy.

- W tej szkole uczą się zarówno ci, którzy wiążą swoją przyszłość z kapłaństwem, jak i ci, którym zwyczajnie odpowiada taki typ szkoły - mówi o. Krzysztof Bobak OFM, rektor szkoły. - Nie przyjmujemy uczniów, którzy nie chcą się uczyć w szkole męskiej, a naciskają na to ich rodzice. To musi być osobisty wybór młodego człowieka, nikt nie może czuć się przymuszony.

Liceum w Wieliczce jest szkołą o profilu humanistycznym, o rozszerzonym nauczaniu języka polskiego, historii, języków obcych. - Są u nas jednak tacy uczniowie - mówi o. Krzysztof - którzy lepiej się czują w przedmiotach ścisłych, wówczas mają dodatkowe, nieodpłatne zajęcia z naszymi nauczycielami. Nasi absolwenci, oprócz uczelni humanistycznych, odnajdują się także na uczelniach technicznych, jak choćby na krakowskiej AGH. Po ukończeniu liceum wielu uczniów pozostaje w Krakowie. Nie są anonimowi.

Reklama

Największym sukcesem szkoły jest każdy uczeń, który ukończył naukę i jest z niej zadowolony. Wśród naszych absolwentów są m.in. obecny Burmistrz Wieliczki i Starosta powiatu wielickiego. Nie możemy się ich powstydzić.

Szkoła zapewnia personalistyczne wychowanie w duchu chrześcijańskim. I choć jedną z oficjalnych nazw szkoły jest Niższe Seminarium Duchowne, nie jest to miejsce, które formuje swych uczniów do stanu duchownego. Podkreślają to uczniowie, którzy stwierdzają, że tylko 2-3 osoby z ich klasy na samym początku nauki były zdecydowane wybrać drogę zakonną.

Wszyscy uczniowie mieszkają w internacie, nawet ci, którzy pochodzą z Wieliczki. Dbają o porządek, sami prasują, sami piorą. Uczą się życia. Nauka tu jest kameralna - klasy liczą po kilkanaście osób, a nauczyciele podchodzą do uczniów indywidualnie, zwracając się do nich po imieniu, nikt tutaj nie jest anonimowy.

We wspólnocie

- W tej szkole mogę się poczuć jak osoba, a nie numer w dzienniku - mówi Dawid, który przyjechał do Wieliczki za namową kolegi. - Nauczyciele nas znają. Z nimi naprawdę można porozmawiać, dowiedzieć się czegoś. Są naszymi mistrzami i przyjaciółmi.

Uczniowie wprawdzie narzekają czasem na częste sprawdziany. Te jednak zmuszają ich do tego, by nauczyć się systematycznej pracy. W ten sposób nauka przebiega w dobrym tempie.

Każdy dzień rozpoczyna Msza św., potem jest śniadanie, lekcje, czas na drugie śniadanie i kolejne zajęcia. Po obiedzie jest czas wolny, wówczas uczniowie mogą wyjść na miasto, wykorzystać czas dowolnie. Między godz. 15.30 a 17.40 jest studium, czyli czas nauki. Po kolacji i chwili rekreacji - ponowny czas na naukę między godz. 20 a 21. Cisza nocna zaczyna się o 22.30.

Kameralnie

Obecnie w szkole uczą się chłopcy, którzy przyjeżdżają tu nie tylko z różnych regionów Polski, ale i Europy - z Niemiec, Szwajcarii, Portugalii. - Na początku mają problemy z mówieniem po polsku, jednak szybko nadrabiają braki - mówi ojciec rektor.

- Jesteśmy przekonani do edukacji zróżnicowanej - mówi o. Bobak. - Praca z chłopakami wygląda zupełnie inaczej niż praca z dziewczętami, więc te zajęcia prowadzone są w taki sposób, by zachęcić ich do nauki zgodnie z ich naturą i wrodzonymi predyspozycjami.

- Dzięki temu, że do naszej szkoły chodzą sami chłopcy, łatwiej nam się skupić na zajęciach - dopowiada z zawadiackim uśmiechem Dominik, przewodniczący szkoły.

Po franciszkańsku

- Czesne za szkołę, wyżywienie i internat wynosi 400 zł - mówi o. Krzysztof.

- Za wszystko? - dziwię się. - Za wszystko - z uśmiechem odpowiada franciszkanin. - Pan Bóg jest łaskawy. Jeśli to dla kogoś zbyt wiele - również staramy się w miarę możliwości obniżać czesne albo fundować stypendia dla biedniejszych uczniów. Myślę, że św. Franciszkowi nie podobałoby się, gdyby względy materialne były przeszkodą do podjęcia nauki w naszej szkole. Każdy, kto chce się tu uczyć, może spróbować, ale nigdy pod przymusem. Może także zrezygnować, jeśli taka forma nauki nie będzie mu odpowiadać.

Rodzinnie

- Uczniowie miewają nieraz trudniejsze chwile - mówi ojciec rektor. - Szczególnie na początku roku szkolnego zdarzają się tęsknoty za domem. Jednak to trwa krótko - chłopcy szybko się adaptują, znajdują kolegów, wchodzą w zorganizowany tryb życia, następuje pewne uporządkowanie, które ułatwia im funkcjonowanie z dala od domu.

Do uczniów przyjeżdżają w odwiedziny rodzice, którzy mają możliwość pozostania tu nawet kilka dni w pokojach gościnnych. - Raz do roku organizowane jest dwudniowe spotkanie dla rodziców - to taka wywiadówka połączona z dniem skupienia - mówi o. Krzysztof. - To czas rozmów i wzajemnego ubogacania się.

Każdy chętny może przywieźć dokumenty do końca sierpnia (wykaz wszystkich potrzebnych dokumentów znajduje się na stronie internetowej szkoły - zakładka „dla kandydatów”). Uczniowie muszą być wierzący i praktykujący. Często zdarza się, że ci, którzy rozpoczęli naukę w innych publicznych szkołach, jeszcze w październiku przenoszą się do nas.

Zapytany o trudności, o. Krzysztof odpowiada po chwili namysłu: - Jak wszędzie, i u nas zdarzają się pewne problemy wychowawcze. Jednak, jeśli się kocha to, co się robi, to z Bożą pomocą wszystko udaje się rozwiązać. Praca z młodzieżą, jak żadna inna, uczy pokory. Jeśli ma się dla młodych wielkie serce, poświęca się im czas, to nie ma takiej trudności, której by się nie dało rozwiązać. Problemy rodzą się tam, gdzie człowiek nie jest wysłuchany, nie poświęca mu się uwagi. To jest, niestety, wielki problem współczesnych rodziców - dodaje. Chłopcy, którzy do nas przychodzą na początku liceum, są nieraz jeszcze jak małe dzieci. Nie potrzebują kogoś, kto im doradzi, ale kogoś, kto ich wysłucha. Tak rodzą się autorytety, wtedy można wiele zdziałać.

Kiedy ojciec rektor wychodzi z pokoju, Dominik i Dawid mówią: - Największym naszym mistrzem jest o. Krzysztof. - On nigdy nie odmówi nikomu rozmowy, choćby ktoś przyszedł do niego w środku nocy. Musiałoby się dziać coś bardzo ważnego, żeby nie przyjął człowieka. Ojciec rektor to stuprocentowa gwarancja jakości! - śmieją się chłopcy.

Szkoła życia

Pytam ich o minusy szkoły. - Szkoła daje nam duże wyprzedzenie - wyjeżdżając z domu wcześniej, przeżywamy rozłąkę z rodzicami, dzięki czemu mamy przewagę względem tych, którzy wyjeżdżają z domu rodzinnego dopiero na studia - mówi Dominik. - Nawet ci, którzy są bardzo przywiązani do domu, do rodziców, przez to oddzielenie szybciej stają się mężni. - Szkoła uczy nas odpowiedzialności za siebie i innych - dopowiada Dawid. - Tu stajemy się bardziej wyrazistymi ludźmi. I choć z początku ten wcześniejszy wyjazd z domu postrzegany jest jako minus, to wkrótce przekonujemy się, że wychodzi nam to na dobre.

- Nie czujemy się zakonnikami - śmieją się chłopcy. - Owszem, są tacy, którzy już na początku nauki wiedzą, że chcą iść do zakonu i tu mają możliwość pogłębić swoje życie duchowe, jednak zdecydowana większość wybiera życie świeckie. Mamy tu wspaniałego ojca duchownego, o. Andrzeja Gołębiowskiego, salezjanina, który służy pomocą nie tylko przyszłym kapłanom. Nie jesteśmy tu zaszufladkowani. Nie mamy przesytu modlitwy, choć każdy dzień rozpoczynamy Mszą św., a w jeden weekend w miesiącu mamy dzień skupienia. Ale to przecież nic złego!

- Jak to między ludźmi, między chłopakami zdarzają się też tarcia, ale to jest chyba naturalne - mówi Dominik.

Dawid: - Nauczyłem się w szkole wyciągać wnioski nawet z trudnych sytuacji, z zachowań ludzi. Dzięki temu, że żyjemy tu razem jak w domu, wiem, że z każdej, nawet trudnej sprawy, z konfliktu, rozwiązanego wspólną wolą i siłami, można wyciągnąć jakąś naukę.

Postscriptum

Kiedy wychodzę ze szkoły, młodzi ludzie grają w piłkę, kwiaty posadzone w zielonych zakątkach ogrodu cieszą oczy. Wokół cisza i spokój. Pięknie!

Nie dziwią więc słowa, które rzadko dziś można usłyszeć z ust nastolatków: - Dzięki naszej szkole, jej otoczeniu i atmosferze, która tu panuje, mamy wrażenie, że jesteśmy bardziej wrażliwi na dobro i piękno...

Tagi:
szkoła

Wypożyczalnia różańców

2018-10-16 11:31

Łukasz Krzysztofka
Edycja warszawska 42/2018, str. III

W Katolickim Liceum Ogólnokształcącym im. Archutowskiego na Bielanach w październiku młodzież ze swoimi nauczycielami odmawia różaniec w intencji szkolnej wspólnoty

Łukasz Krzysztofka
Modlitwa różańcowa przed figurą Matki Bożej, gdzie znajduje się wypożyczalnia różańców

Przy figurze Matki Bożej na szkolnym korytarzu znajduje się koszyk, a w nim kilkadziesiąt różańców. To wypożyczalnie, skąd można wziąć różaniec za friko. Codziennie wywieszane są według kolejności alfabetycznej nazwiska uczniów i pracowników szkoły, za których danego dnia odmawiana jest modlitwa. Są także teksty „Zdrowaś Maryjo” w różnych językach, których uczniowie uczą się w szkole, aby mogli modlić się i ćwiczyć języki obce. W ten sposób przez październik omodlona jest cała szkolna społeczność, a szczególnie intensywnie uczniowie klas III gimnazjum i klas maturalnych, którzy mają w tym roku egzaminy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Kryzys w relacjach Moskwy i Konstantynopola to "poważny konflikt"

2018-10-18 12:53

ts (KAI) / Watykan

Rozłam między prawosławnym Patriarchatem Moskwy oraz Konstantynopola, to – w opinii Watykanu - „poważny konflikt”. "Ten krok ma także bezpośrednie oddziaływanie na dialog ekumeniczny z Kościołem katolickim", powiedział kard. Kurt Koch, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan w rozmowie z austriacką agencją katolicką Kathpress. Należy zakładać, iż Rosyjski Kościół Prawosławny nie będzie uczestniczyć we wspólnych rozmowach dopóki nie zostanie rozwiązany spór.

Włodzimierz Rędzioch
Kard. Kurt Koch

Kard. Koch uważa, że jest to tylko wewnętrzny konflikt prawosławia i dlatego Kościół katolicki nie może się w tej sprawie wypowiadać. Z drugiej strony w pewnym stopniu uczestniczy się w tym konflikcie zgodnie z ekumeniczną zasadą, że „jeśli cierpi jeden z członków Ciała Chrystusa, inni cierpią wraz z nim”.

Patriarchat Moskwy oficjalnie zerwał 15 października wspólnotę eucharystyczną z Ekumenicznym Patriarchatem Konstantynopola. Powodem jest spór o utworzenie samodzielnego, niezależnego od Moskwy, Kościoła prawosławnego na Ukrainie, wspieranego przez Konstantynopol. Władze kościelne w Moskwie traktują to jako ingerencję w ich obszar kanoniczny. Sprawa obciąża i tak już trudne stosunki między Ukrainą i Rosją.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Odwaga papieża dodawała odwagi do przeciwstawiania się złu

2018-10-18 21:00

rk / Kraków (KAI)

„Odwaga Jana Pawła II dodawała odwagi do przeciwstawiania się złu całym systemom, ale bez stosowania przemocy” – wskazał bp Roman Pindel, który 18 października przewodniczył Mszy św. w krakowskim Centrum Jana Pawła II. W Eucharystii w sanktuarium udział wzięli m.in. przedstawiciele Ochotniczych Hufców Pracy, przeżywający inaugurację roku szkoleniowego, instytucje promujące dziedzictwo Jana Pawła II, a także zarząd i pracownicy Portu Lotniczego im. Jana Pawła II w Krakowie-Balicach.

Ricardo77/ pl.wikiepdia.org

Biskup przywołał ewangeliczne czytanie dnia i podkreślił, że kard. Karol Wojtyła przeżywał „niezwykłą świadomość powołania”. Według duchownego, Jana Pawła II można określić jako „człowieka powołania, świadomego posłania od Boga, ale też umacniającego i zachęcający wierzących do dawania odpowiedzi na Boże powołanie”.

Biskup nawiązał do papieskich słów z Mszy inaugurującej pontyfikat Jana Pawła II – słynnego wezwania „non abbiate paura” (nie lękajcie się) – zachęcającego do otwarcia serca na samego Chrystusa, który pomaga pozbyć się lęku przed każdym zagrożeniem i każdą trwogą.

„Takie wezwanie jest konieczne dla tego, kto przyjmuje słowa dzisiejszej Ewangelii: «Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki»” – zwrócił uwagę biskup i przypomniał, że Jan Paweł II wielokrotnie występował w sytuacji, „gdy pozostawał bezbronny, a jego adwersarz dowiódł już wcześniej swoich zamiarów i swoich potężnych możliwości”.

„Dosłownie był jak bezbronna owca w otoczeniu drapieżników, dysponujących różnymi środkami nacisku, takiej czy innej machiny przemocy i zniszczenia” – stwierdził kaznodzieja, przywołując postawę papieża po zamachu 13 maja 1981 roku, gdy nie wiedząc, kim jest zamachowiec, wypowiedział słowa: „Modlę się za brata, który zadał mi cios, i szczerze mu przebaczam”.

„Odwaga papieża dodawała odwagi do przeciwstawiania się złu całym systemom, ale bez stosowania przemocy. Wskazywał drogi naprawienia zła i niesprawiedliwości: przez przebaczenie i prośbę o przebaczenie za własne i nie własne winy, przez wspaniałomyślność i miłosierdzie, osobistą odwagę i wytrwałość. Naprawdę, mamy wiele do nauczenia się od Jana Pawła II w tej dziedzinie” – zaznaczył bp Pindel i zwrócił uwagę, że dziedzictwem Jana Pawła II jest także wielkie wołanie o nową ewangelizację.

„Nowa także dlatego, że jej miejsce jest przede wszystkim w krajach, w których ewangelizacja dokonała się przed wiekami, gdzie po okresie dominacji chrześcijaństwa w danym środowisku, szerzy się niewiara, laicyzacja, kultura nihilizmu i śmierci” – wyjaśnił kaznodzieja i przyznał, że dziś coraz szybciej przekonujemy się o potrzebie nowej ewangelizacji w Polsce.

„Coraz wyraźniej widać potrzebę głoszenia Ewangelii młodym, którzy nie przejmują wiary w domu, nawet gdy ich rodzice są wierzący i praktykujący. Wyraźnie też widzimy, że nie da się tak łatwo powiedzieć, gdzie w naszym życiu, zwłaszcza społecznym, jest widoczne panowanie Chrystusa. Naprawdę zbyt często musimy powiedzieć: oddaliło się od nas Królestwo Boże. Dlatego trzeba nam się nawracać i przyjąć z wiarą tę samą Ewangelię, którą głosił Chrystus i Apostołowie, a którą i my mamy głosić” – wezwał.

W homilii ordynariusz diecezji bielsko-żywieckiej nawiązał także do hasła przyświecającego kolejnemu dniowi obchodów 40-lecia wyboru kard. Karola Wojtyły na papieża – „Papież nauki, kultury i sportu”. W tym kontekście zauważył, że pierwszym drukowanym tekstem Karola Wojtyły był ten zamieszczony w 1933 roku w gazecie „Dzwonek”. Autorem był 13-letni wówczas wadowicki uczeń i ministrant. Przyszły teolog i papież opisał w nim pożegnanie, jakie ks. Kazimierzowi Figlewiczowi zgotowali ministranci wadowiccy, gdy ten odchodził z ich parafii.

Zdaniem biskupa, słowa młodego Wojtyły, w których wyraził nadzieję, że nie ludzie, a Bóg sam doceni i nagrodzi gorliwego kapłana, opiekuna ministrantów, stanowią zapowiedź jego przyszłych dokonań naukowych, działań na rzecz kultury oraz jego sposobu promocji sportu.

Trzeci dzień krakowskich obchodów 40-lecia wyboru kard. Wojtyły na Stolicę Piotrową przebiegał pod hasłem „Papież nauki, kultury i sportu”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem