Reklama

Szkoła Wyższa Zarządzania i Ekonomii

Bieszczady chwalą Pana

2012-11-23 13:21

Grażyna Ćwieluch
Edycja przemyska 48/2012, str. 4-5

Grzegorz Ćwieluch
Konkurs rozpoczął się Mszą św.

Od sześciu lat w bieszczadzkim kościele pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Czarnej październikowy dzień rozbrzmiewa młodzieżową pieśnią na chwałę Pana. Hasło przewodnie „Bieszczady chwalą Pana” stało się mottem do działań dla uczestników, organizatorów i wszystkich zaangażowanych w przygotowanie Festiwalu Piosenki Religijnej. Po raz pierwszy festiwal został zorganizowany w 2007 r. z inicjatywy ks. prał. Andrzeja Majewskiego dziekana dekanatu lutowiskiego, proboszcza parafii Czarna k. Ustrzyk Dolnych.

Muzyka i śpiew od zawsze odgrywały istotną rolę w wyrażaniu uwielbienia Pana. Już w starożytności św. Augustyn powiedział: „Kto dobrze śpiewa - podwójnie się modli”, a w proponowanym modelu wychowania uważał, że muzyka ma moc kierowania umysłem. Jest źródłem przeżyć duchowych i metodą. Jej rola polega na „dostrojeniu” duszy do wiecznej harmonii, a duszę słuchającego pobudza do dążenia do tej samej harmonii, która prowadzi do miłości Boga.

Taki też wymiar miał Festiwal w Czarnej, który odbył się 20 października, śpiew i muzyka na chwałę Pana. Organizatorami konkursu była Parafia Rzymskokatolicka w Czarnej i Parafialny Oddział Akcji Katolickiej.

Reklama

Konkurs rozpoczął się Mszą św., której przewodniczył ks. prał. Tadeusz Biały archidiecezjalny duszpasterz młodzieży, a przekaz medialny przez Radio „Fara” prowadziła s. Patrycja. Nad sprawami organizacyjnymi i sprawnym przebiegiem konkursu czuwała Róża Franczak. Oprawą muzyczną liturgii Mszy św. i techniczną stroną akustyki zajął się Marek Sokół, dyrektor Gminnego Domu Kultury w Lutowiskach. W jury zasiadali: Regina Bieniek, ks. Janusz Krygowski, ks. Zenon Bieszczad.

Kryteria festiwalu wyznaczały przebieg w dwóch kategoriach: soliści i zespoły z uwzględnieniem wieku uczestników. Udział wzięło 115 osób. Możliwość udziału w konkursie mieli nawet najmłodsi uczniowie szkół podstawowych. Z każdym rokiem festiwal swym zasięgiem zatacza coraz większe koło i wykracza poza dekanat lutowiski. W tym roku do Czarnej młodzi artyści przybyli z różnych zakątków Bieszczad i okolic, takich jak: Ustrzyki Dolne, Lutowiska, Polana, Średnia Wieś, Baligród, Stara Wieś.

Jury jednomyślnie przyznało nagrodę specjalną Grand Prix dla Izabeli Chrobak uczennicy klasy I gimnazjum z Zespołu Szkół w Starej Wsi, która wykonała dwie pieśni: „Wciąż mnie zadziwiasz” i „Ave Maryja Jasnogórska”. Specjalne wyróżnienie otrzymała Maria Pilch, uczennica klasy II gimnazjum, która reprezentowała parafię NMP w Ustrzykach Dolnych. Marysia służyła także akompaniamentem swoim koleżankom do wielu pieśni solowych i zespołowych.

Wśród najmłodszych solistów wyłoniono dwa pierwsze miejsca, dla: Kingi Bujak - kl. II, parafia NMP Królowej Polski w Ustrzykach Dolnych i Zuzanna Pomykała - kl. III SP w Baligrodzie. Drugie miejsce W. Steciuk, SP Czarna i S. Sowula, SP Czarna. Trzecie miejsce A. Tomkiewicz, SP Czarna. W kategorii zespoły miejsce I zdobył zespół „Śnieżynki”, miejsce II - Schola Parafialna z Średniej Wsi i miejsce III - „Promyk Radości”, Zespół Szkół Salezjańskich w Polanie.

W grupie starszych, wśród solistów miejsce I zajęła K. Morawska, kl. V z parafii NMP w Ustrzykach Dolnych, miejsce II - J. Pilch, kl. V z parafii NMP w Ustrzykach Dolnych i N. Rzeszowska - SP Czarna. Miejsce II - I. Zięba, uczennica kl. VI z Zespołu Szkół Salezjańskich w Polanie. Przyznano również dwa wyróżnienia dla J. Kosmeckiej - SP Czarna i K. Sobieckiej - gimnazjum w Czarnej. Zespołowo w grupie starszych miejsce I zajęły dwa zespoły: Grupa z parafii NMP Królowej Polski w Ustrzykach Dolnych i Schola Parafialna z Wołkowyi. Miejsce II: „Bieszczadzkie nutki” - SP Baligród i duet Vanesa Much i Gabriela Strzemecka - parafia NMP Królowej Polski w Ustrzykach Dolnych. Na trzecim miejscu Zespół „Trohaniec” - GOK w Lutowiskach i Zespół wokalny „Volta” - gimnazjum w Czarnej. Nagrodę publiczności otrzymała Schola Parafialna z Wołkowyi.

Tagi:
festiwal piosenka

Dzieci śpiewały Maryi Słuchającej

2018-06-28 10:24

Joanna Ferens
Edycja zamojsko-lubaczowska 26/2018, str. IV

Już po raz dziesiąty odbył się w Gromadzie Diecezjalny Dziecięcy Festiwal Piosenki Religijnej „Maryi Słuchającej”

Joanna Ferens
Zespół Armia Nieba z parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Biłgoraju

Wydarzenie rozpoczęło się Eucharystią, której przewodniczył bp Mariusz Leszczyński. Hierarcha w kazaniu, podkreślając piękno i mądrość zawarte w chrześcijańskich piosenkach, mówił do uczestników festiwalu: – Piosenki religijne bywają mądre i oszczędne w słowach, i z pewnością takie właśnie utwory dziś zaprezentujecie. „Piosenka prawdę ci powie, nie zwiedzie i nie oszuka, wyśpiewa słowo po słowie, wszystko, co serce wystuka, wyjawi czule i składnie, co masz na sercu i w głowie, zrozumie wszystko, odgadnie, piosenka prawdę ci powie” – śpiewała znana piosenkarka Rena Rolska. I zauważmy, jaka tu jest wysublimowana oszczędność w słowie, jaka piękna prawda z tego słowa się wyłania i jakie piękne życzenie dla nas wszystkich, abyśmy umiejętnie posługiwali się słowem, także tym, które będzie dziś wyrażone w formie tych pięknych piosenek – powiedział bp Leszczyński.

Na chwałę Bogu

Pomysłodawca, założyciel i organizator imprezy ks. Marek Kuśmierczyk tak podsumował minione dziesięć festiwalowych lat. – Bardzo szybko minęło te dziesięć lat, ale niezmiernie się cieszę, że udaje nam się ten religijny festiwal organizować, a najbardziej cieszy niesłabnąca jego popularność i duża liczba uczestników. Od początku przyświeca nam propagowanie muzyki chrześcijańskiej, staramy się dbać o coraz wyższy poziom i piękne wykonanie pieśni na Bożą chwałę. Festiwal to również okazja do spotkania, co daje nam wszystkim ogromną radość, gdyż wielu uczestników przyjeżdża do nas co roku, znają się i cieszą na to wydarzenie. Przy okazji mówimy o miłości i radości przez śpiew, gdyż jak wiemy, kto śpiewa, ten się dwa razy modli. Dlatego najbardziej nam chodzi o tę wielką radość z bycia dziećmi Bożymi – podkreśla ks. Kuśmierczyk.

Śpiew chrześcijańskich pieśni i piosenek to nieoceniona wartość dla młodego człowieka.

– Śpiewanie piosenek religijnych to jest wewnętrzna wartość, gdyż chodzi tu o treść przekazywaną w piosence, a słowa w niej zawarte to w dużej mierze jest po prostu modlitwa, zjednoczenie z Bogiem, mówienie Mu o swoich troskach i problemach, ale z wiarą i nadzieją, że Pan Bóg nas nie zostawi. Jest to ogromne ubogacenie wewnętrzne, tym bardziej trzeba to wpajać dzieciom od najmłodszych lat, gdyż jeżeli już teraz zaszczepi się chęć śpiewania, to w wielu przypadkach owocuje to w życiu dorosłym, gdyż przez wiele lat pamiętają te swoje przygody na festiwalach, m.in. takich jak ten nasz w Gromadzie – dodaje ks. Marek.

Festiwalowe zmagania

W tegorocznej edycji festiwalowych przesłuchań wzięło udział 130 uczestników z 29 podmiotów muzycznych, w tym 8 zespołów i 21 solistów, m.in. z Biłgoraja, Janowa Lubelskiego, Krzemienia, Częrnięcina, Krasnobrodu i Lubyczy Królewskiej.

Młodzi wykonawcy chętnie dzielili się swoimi przeżyciami z występów na festiwalu. – Bardzo lubię śpiewać, bo sprawia mi to ogromną przyjemność i jest to dla mnie fajna zabawa. Nasz dzisiejszy występ był naprawdę super, wszyscy się świetnie bawiliśmy. Byłam dzisiaj solistką, więc do mnie należały najważniejsze partie, takie jak zwrotki piosenek. Jestem dumna z całego naszego zespołu, cieszę się, że możemy uczyć się nowych piosenek, a przez to modlić się i śpiewać dla Pana Boga – powiedziała Milena Bednarz.

– Śpiewanie sprawia mi radość, mogę rozwijać swoje pasje, dzięki temu wciąż uczę się czegoś nowego. Bardzo się cieszę, że nam wszystko wyszło i mam nadzieję, że jeszcze nie raz tu przyjedziemy. Trochę się stresowałam, ale udało się i myślę, że publiczności i jurorom się podobało. Ale i tak najlepsze jest to, że możemy śpiewać dla Pana Boga – mówiła Hania Kowal.

Ks. Marek Kuśmierczyk dziękował wszystkim, którzy przyczynili się do organizacji wydarzenia i zaangażowali w jego ubogacenie. – Dzięki wszystkim ludziom dobrej woli i wielkiego serca, wszystkim sponsorom i współorganizatorom, te wszystkie nasze festiwale mogły się odbyć, dlatego dziękuję wszystkim, którzy pomogli nam w jakikolwiek sposób. Od nas nikt nie wyjeżdża głodny i smutny. Jestem wdzięczny każdemu z osobna i w ich intencji modliliśmy się dziś na Mszy św., a także ja będę o nich pamiętał w moich osobistych modlitwach – obiecał ks. Kuśmierczyk.

Również bp Leszczyński w rozmowie z nami nie ukrywał swojej radości i wdzięczności za wieloletnią organizację tego typu wydarzeń w naszej diecezji. – Dobrze, że są tacy księża duszpasterze jak tutaj, w Gromadzie, ks. Marek, którzy są wrażliwi na taką formę uprawiania kultury religijnej. Przecież kultura muzyczna jest również kulturą chrześcijańską. Ta właśnie forma wyrażania chwały Bożej przez piosenki religijne jest niezwykła i cieszę się, że się rozwija. Myślę też, że jest to doskonała forma wiązania dzieci i młodzieży, młodego pokolenia z Kościołem, bo dzisiaj mają oni wiele atrakcji, które nie zawsze są dla nich dobre. Tym bardziej nieocenioną wartość i znaczenie mają takie wydarzenia, jak to dzisiejsze w Gromadzie – mówił bp Leszczyński, biskup pomocniczy naszej diecezji.

Doceniony talent

Decyzją jury, w którego składzie znaleźli się: Danuta Grasza z Państwowej Szkoły Muzycznej w Biłgoraju, Tomasz Książek i Monika Proć-Gleń przyznano nagrody specjalne i wyróżnienia. Nagrodę specjalną bp. Mariusza Leszczyńskiego otrzymała Karolina Mazur z Biłgoraja, nagrodę wójta gminy Biłgoraj Wiesława Różyńskiego – Paulina Cisowska z Janowa Lubelskiego, zaś nagrodę członków jury – s. Łucja Turos za tekst piosenek autorskich.

W kategorii solistów pierwsze miejsce wyśpiewała Julia Stepaniuk z Lubyczy Królewskiej, drugie Ela Jakubiec z Białej, zaś trzecie Daria Podpora z Biłgoraja. Z kolei w kategorii zespół pierwsze miejsce zajęła schola dziecięca z parafii Chrystusa Króla w Biłgoraju, drugie – schola Małe Oremus z Czernięcina, zaś trzecie – Szkolny Zespół Wokalny ze Szkoły Podstawowej nr 3 w Biłgoraju.

Gościem specjalnym festiwalu był zespół Communio pod opieką ks. Macieja Lewandowskiego.

Organizatorem festiwalu jest Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Nadzieja z Gromady wraz z Urzędem Miasta Biłgoraj, Starostwem Powiatowym i Urzędem Gminy w Biłgoraju oraz zespołem Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w Gromadzie.

Patronat duchowy nad festiwalem objął pasterz naszej diecezji bp Marian Rojek, zaś patronat medialny sprawowała zamojsko-lubaczowska edycja „Niedzieli”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Mamy papieża! – przed 40. rocznicą wyboru kard. Wojtyły

2018-10-15 11:20

Tomasz Królak / Warszawa (KAI)

16 października mija 40. rocznica wyboru kard. Karola Wojtyły na papieża. Publikujemy garść faktów, wspomnień, opinii i ciekawostek dotyczących pamiętnego konklawe.

Bardzo znamiennie, z perspektywy przyszłych wydarzeń, brzmią słowa jakie kard. Wojtyła wypowiedział 11 października 1978 w bazylice Mariackiej, podczas Mszy św. intencji zmarłego papieża, Jana Pawła I: „Mężowie stanu, głowy państw mówią o tym, że zapoczątkował nowy styl pasterzowania na Stolicy Apostolskiej. Styl pełen ogromnej prostoty, pełen ogromnej skromności, pełen olbrzymiego poszanowania dla człowieka”.

15 sierpnia 1963 r. podczas uroczystości koronacji przez prymasa Wyszyńskiego figury Matki Bożej Ludźmierskiej miał miejsce znamienny – z perspektywy późniejszych wydarzeń – epizod. Kardynał Wojtyła uchwycił berło, jakie podczas procesji w pewnym momencie wypadło z ręki Madonny. "Karolu, Maryja dzieli się z Tobą władzą" – powiedział do bp. Wojtyły stojący obok jego kolega, ks. Franciszek Macharski.

Niektórzy bliscy znajomi kard. Wojtyły uważają, że jego niezwykłe zachowanie w dniach poprzedzających konklawe (w tym szczególne skupienie i małomówność) mogło wskazywać, że przeczuwał on to, co się ostatecznie wydarzyło. Kiedy rankiem 29 września 1978 r. metropolita krakowski dowiedział się o niespodziewanej śmierci Jana Pawła I, głęboko wstrząśnięty powiedział: “Niezbadane są wyroki Boże, chylimy przed nimi głowę”.

Ostatnią noc przed wyjazdem na pogrzeb Jana Pawła I i konklawe, przyszły papież spędził w domu gościnnym sióstr urszulanek na warszawskim Powiślu. W tym samym domu od lat mieszkał wybitny historyk filozofii Stefan Swieżawski, od lat przyjaciel Karola Wojtyły. "Był bardzo milczący. Pożegnaliśmy się właściwie bez słowa. Widziałem, że nie chce nic mówić. A on już wiedział..."

Przed konklawe, które wybrało go na papieża kard. Wojtyła mieszkał w Papieskim Kolegium Polskim przy Piazza Remuria. Wczesnym rankiem, 14 października 1978 r. w kaplicy Kolegium odprawił Mszę św. Po południu odjechał na konklawe samochodem prowadzonym przez brata Mariana Markiewicza ze Zgromadzenia Braci Serca Jezusowego. Wysłużone już wówczas auto kupił po latach amerykański aktor Jon Voight, odtwórca roli papieża w amerykańskim filmie "Jan Paweł II" (USA, 2005).

Bezpośrednim poprzednikiem Jana Pawła II na Stolicy Piotrowej był kard. Albino Luciani, który przybrał imię Jana Pawła I. Zmarł na atak serca 28 września 1978 r. po 33 dniach pontyfikatu. Wedle niepotwierdzonych doniesień, papież zmarł we śnie trzymając w dłoni słynne dzieło Tomasza a Kempis „O naśladowaniu Chrystusa”.

Kard. Wojtyła niemal „na styk” zdążył na konklawe, które wybrało go na papieża. 14 października metropolita krakowski wybrał po południu do rzymskiej kliniki Gemelli, by odwiedzić chorego przyjaciela, biskupa Deskura. Do Kaplicy Sykstyńskiej wszedł ostatni a trzeba wiedzieć, że po zamknięciu wrót Kaplicy do środka nie wpuszcza się nikogo, nawet kardynałów....

Kard. Karol Wojtyła został wybrany na papieża w poniedziałek, 16 października 1978 r., w drugim dniu konklawe. Biały dym zwiastujący dokonanie wyboru pojawił się nad Kaplicą Sykstyńską o godz. 18.18. Metropolita krakowski stał się 262. następcą św. Piotra. Ostatnia notatka w prowadzonej przez metropolitę krakowskiego ‘Księdze czynności biskupich’, przesłanej później do Krakowa, brzmi: „Około godz. 17.15 – Jan Paweł II”.

Podczas konklawe, prymas Polski kard. Stefan Wyszyński szepnął kardynałowi Wojtyle: “Jeśli wybiorą, proszę nie odmawiać...”.

Znamienne reminiscencje z konklawe zamieścił papież w swoim testamencie: „Kiedy w dniu 16. października 1978 konklawe kardynałów wybrało Jana Pawła II, Prymas Polski kard. Stefan Wyszyński powiedział do mnie: ‘zadaniem nowego papieża będzie wprowadzić Kościół w Trzecie Tysiąclecie’. Nie wiem, czy przytaczam to zdanie dosłownie, ale taki z pewnością był sens tego, co wówczas usłyszałem. Wypowiedział je zaś Człowiek, który przeszedł do historii jako Prymas Tysiąclecia. Wielki Prymas. Byłem świadkiem Jego posłannictwa, Jego heroicznego zawierzenia. Jego zmagań i Jego zwycięstwa. ‘Zwycięstwo, kiedy przyjdzie, będzie to zwycięstwo przez Maryję’” – zwykł był powtarzać Prymas Tysiąclecia słowa swego Poprzednika kard. Augusta Hlonda.

Kolegium Kardynalskie, które dokonało wyboru liczyło 111 purpuratów. Spośród kardynałów elektorów tylko 18 było młodszych od kard. Wojtyły. Został on najmłodszym z papieży, jakich wybrano od półtora wieku. Zgodnie z kościelną normą określoną przez papieża Pawła VI, w konklawe nie brali udziału kardynałowie powyżej 80. roku życia.

Jan Paweł II był pierwszym od 455 lat papieżem nie-Włochem (od czasu pontyfikatu Hadriana VI, który był Holendrem i pełnił najwyższy urząd w Kościele w latach 1522-23), najprawdopodobniej pierwszym w dziejach papieżem-Słowianinem i pierwszym w historii Kościoła papieżem, który przybranym imieniem powołuje się aż na trzech swoich bezpośrednich poprzedników (Jana XXIII, Pawła VI i Jana Pawła I).

Pełne, oficjalne i uroczyste określenie urzędu, na jaki wybrano kard. Wojtyłę brzmi: “Jego Świątobliwość Ojciec Święty Jan Paweł II, Biskup Rzymski, Namiestnik Pana Naszego Jezusa Chrystusa, Następca Księcia Apostołów, Najwyższy Kapłan Kościoła Katolickiego, Patriarcha Zachodu, Prymas Italii, Arcybiskup i Metropolita Rzymskiej Prowincji Kościelnej, Suwerenny Władca Państwa Watykańskiego, przedtem Arcybiskup i Metropolita Krakowski Karol Kardynał Wojtyła”.

Obrady są absolutnie tajne, zaś kardynałów obowiązuje tajemnica, niemniej wedle miarodajnych opinii metropolita krakowski został wybrany w ósmym głosowaniu, przytłaczającą większością 99 głosów (spośród 111 wszystkich uczestników konklawe).

Chociaż kardynał Wojtyła zyskiwał od czasu udziału w obradach coraz większe uznanie wśród hierarchów z całego świata, to nie był wymieniany przez media w gronie papabili a więc purpuratów, których wybór na papieża jest wielce prawdopodobny. Wynik konklawe był absolutną światową sensacją.

Postać papieża z Polski stała się przez szereg dni po konklawe kluczowym temat światowych mediów, które nie kryły zafascynowania jego osobą. Zwracano uwagę na jego horyzonty intelektualne, wszechstronność zainteresowań, bogactwo doświadczeń duszpasterskich; podkreślano, że zna biegle sześć języków, lubi spływy kajakowe, uprawia narciarstwo a do tego jest poetą...

Gdy uczestnicy konklawe zostali zapoznani z wynikami rozstrzygającego głosowania, sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej kard. Villot, zadał metropolicie Krakowa przewidziane rytuałem pytanie: “Czy przyjmujesz dokonany przed chwilą kanonicznie wybór twojej osoby na Najwyższego Kapłana?” Wyraźnie wzruszony kard. Wojtyła odpowiedział: „W duchu posłuszeństwa wobec Chrystusa, mojego Odkupiciela i Pana, w duchu zawierzenia wobec jego Matki – przyjmuję”.

Zgodnie ze zwyczajem, tuż po wyborze nowy papież przyjmuje od kardynałów elektorów ślubowanie posłuszeństwa. Jak poinformowali świadkowie tego wydarzenia, Jan Paweł II dokonał w tej ceremonii znamiennej modyfikacji, którą biorąc pod uwagę styl całego pontyfikatu, można określić jako wręcz symboliczną: w przeciwieństwie do poprzedników odebrał ten hołd w pozycji stojącej a nie siedząc na tronie.

Jednym z hierarchów, który podczas przerw w kolejnych sesjach konklawe, optował na rzecz wyboru metropolity krakowskiego był ówczesny arcybiskup Wiednia i przyjaciel metropolity krakowskiego, kard. Franz König. Wielce znamienną rozmowę odbył on z kard. Wyszyńskim, któremu zasugerował, że Polska ma odpowiedniego kandydata. “Co? Miałbym opuścić Warszawę i pozostać w Rzymie? To byłby triumf komunistów!” – odparł na to Prymas. Kard. König doprecyzował więc, kogo miał na myśli...

Niezwykłą adnotację zawiera księga metrykalna parafii Karola Wojtyły w Wadowicach. Nazajutrz po konklawe z 16 października 1978, pod kolejnymi adnotacjami – o chrzcie, bierzmowaniu, święceniach, sakrze biskupiej, kreowaniu kardynałem – ksiądz proboszcz Edward Zacher, w obecności dziennikarzy z całego świata, wypisał wiecznym piórem: “Die 16 X 1978, in Summum Pontificem electus, et imposuit sibi nomen: Joannes Paulus PP”...

Postać nowego papieża wzbudzała medialną gorączkę na całym świecie, zaś osoby, które znały kard. Wojtyłę udzielały nieskończonej liczby wywiadów. Tuż po konklawe ciekawą charakterystykę metropolity krakowskiego przedstawił włoskiemu radiu sekretarz Episkopatu Polski bp Bronisław Dąbrowski: “Żyje bardzo ubogo. Gdybyście widzieli, jak mieszka w Krakowie, gdzie jest wielki pałac, a on zajmuje mały pokoiczek, nic więcej... To człowiek pracy. Śpi mało, pracuje wiele (...) Mogę powiedzieć, że jest ludzki, że to człowiek święty, bardzo dobry, otwarty dla wszystkich”.

Wśród wielu zadziwiających faktów dotyczących Karola Wojtyły, jakie u kresu pontyfikatu zebrał szwajcarski dziennik „Tribune de Geneve” podano i ten, że metropolita krakowski przybył na konklawe mając ze sobą wyjątkowo skromne kieszonkowe, stanowiące odpowiednik 125 franków szwajcarskich.

Dla bloku państw komunistycznych, na czele z ZSRR wybór polskiego kardynała na papieża był potężnym ciosem. Ciężki szok przeżywało kierownictwo PZPR, które tuż po wyborze zwołało specjalną naradę. Jej klimat opisywał jeden z jej funkcjonariuszy: “Konsternacja widoczna. Olszewski wylewa na jasne spodnie filiżankę czarnej kawy. Westchnienia. Ciężkie. Czyrek ładuje się z tezą (...) – ‘ostatecznie lepszy Wojtyła jako Papież tam, niż jako Prymas tu’. Teza jest chwytliwa. Trafia do przekonania. Ulga”.

Oficjalna reakcja władz na wybór kard. Wojtyły na Papieża była utrzymana w tonie radości i satysfakcji. Niekiedy starania aby robić “dobrą minę do złej gry” przynosiły efekt humorystyczny. W telegramie wystosowanym przez władze PRL nazajutrz po zakończeniu konklawe napisano m.in.: “Na tronie papieskim po raz pierwszy w dziejach jest syn polskiego narodu, budującego w jedności i współdziałaniu wszystkich obywateli wielkość i pomyślność swej socjalistycznej ojczyzny...”

Wybór hierarchy “zza żelaznej kurtyny” wywołał radość i wzbudził wiele nadziei. Vaclav Havel, wówczas słynny dysydent i dramaturg (później prezydent Czechosłowacji a następnie Republiki Czeskiej) siedział z przyjaciółmi w swoim górskim domku. “Kiedy usłyszeliśmy tę wiadomość, zaczęliśmy wiwatować i krzyczeć z radości do późnego wieczora. Instynktownie czuliśmy, że jest to olbrzymie wsparcie dla wszystkich ludzi kochających wolność a żyjących w świecie komunistycznym”.

Wielki pisarz rosyjski, wygnany z ojczyzny przez władze radzieckie, autor słynnego „Archipelagu Gułag”, Aleksander Sołżenicyn, tak skomentował decyzję konklawe z 16 października 1978 r.: „Wybór papieża Wojtyły to jedyna dobra rzecz, jaka wydarzyła się ludzkości dwudziestego wieku”.

Wietnamski arcybiskup van Thuan czwarty rok siedział w odosobnieniu skazany przez komunistyczne władze swojego kraju (w areszcie domowym i więzieniach spędził w sumie lat 13). Kilka lat wcześniej widział się kard. Wojtyłą w Rzymie. Ktoś potajemnie przekazał mu wieść o wyniku konklawe. “Bardzo się ucieszyłem, ponieważ w moim przekonaniu była to wielka łaska dla Kościoła”.

Pontyfikat Jana Pawła II od pierwszych dni pełen był zachowań, słów i gestów, które odmieniły oblicze papiestwa w oczach świata, przybliżając je do zwykłych ludzi. Już pierwszego dnia po wyborze Ojciec Święty zdecydował się na rzecz nie do pomyślenia przez poprzedników: opuścił mury Watykanu by udać się do szpitala Gemelli w odwiedziny do chorego przyjaciela, kard. Andrzeja Deskura.

Brytyjski „The Times” nazajutrz po konklawe z 16 października: „Wybór kardynała Wojtyły na papieża jest wydarzeniem o niezwykłym znaczeniu. Kardynałowie wyprawili Kościół w podróż, której koniec nie jest znany (...) Być może postąpili najmądrzej, jednak zaryzykowali wyzwolenie takich sił ludzkich, politycznych i religijnych, który nie będą w stanie kontrolować”.

Wybór papieża z Polski był niezwykłym wydarzeniem w dziejach świata, ale, jak się okazało, zapowiedzianym w poetyckim proroctwie innego Polaka. Juliusz Słowacki napisał w 1848 r.: „Pośród niesnasek Pan Bóg uderza/W ogromny dzwon,/Dla słowiańskiego oto papieża/Otworzył tron, (...)// Twarz jego słowem rozpromieniona,/Lampa dla sług,/Za nim rosnące pójdą plemiona/W światło, gdzie Bóg./Na jego pacierz i rozkazanie/Nie tylko lud -/Jeśli rozkaże, to słońce stanie,/Bo moc - to cud!

Proroctwo Juliusza Słowackiego o słowiańskim papieżu odczytano na Placu św. Piotra podczas koncertu jaki zorganizowano dokładnie w 20. rocznicę wyboru kard. Wojtyły. Wielotysięczny tłum pielgrzymów i turystów gorącym aplauzem przyjął słowa polskiego wieszcza odczytane po włosku przez jednego z aktorów. Kilka chwil później niemal dokładnie co do minuty w 20 lat po swoim wyborze, w oknie Pałacu Apostolskiego pojawił się Jan Paweł II. Pozdrowił krótko przybyłych, podziękował im za pamięć o rocznicy i pobłogosławił ich.

Według tak zwanego Proroctwa świętego Malachiasza przydomek papieża Wojtyły brzmi „De labore Solis” – Z trudu słońca. Tego rodzaju alegorycznymi czy poetyckimi określeniami w proroctwie tym określano kolejnych papieży. Tekst proroctwa św. Malachiasza (prymasa Irlandii) powstał w XII wieku.

Kiedy drugiego (i ostatniego) dnia konklawe dyskusje wśród kardynałów coraz wyraźniej wskazywały na możliwość wyboru metropolity krakowskiego, dawny rzymski znajomy ks. Wojtyły a wówczas już kardynał, o. Maksymilian de Fuerstenberg, pochylił się nad nim cytując słowa z Ewangelii św. Jana: „Dominus adest et vocat te” (Pan jest i woła cię).

Uczestnik konklawe, hiszpański kardynał Enrique y Tarancon, powiedział po wyborze kard. Wojtyły: „Nie szukaliśmy kandydata konserwatywnego ani postępowego, tylko ‘pewnego’ jeśli chodzi o kontynuowanie linii Soboru Watykańskiego II. Kryteria oceny nie miały charakteru ideologicznego. Poza tym Wojtyła był typem biskupa-duszpasterza, co miało zasadnicze znaczenie”.

Powracając po latach do czasów swojego wyboru na papieża, Jan Paweł II oceniał, że w ten sposób konklawe „jak gdyby zażądało świadectwa Kościoła, z którego ten kardynał przychodził – jakby go zażądało dla dobra Kościoła powszechnego. (...) Wybór Polaka nie mógł nie oznaczać jakiegoś przełomu. Świadczył o tym, że konklawe, idąc za wskazaniami Soboru, starało się odczytywać ‘znaki czasu’ i w ich świetle kształtować swoje decyzje”.

W homilii podczas Mszy z okazji 25. rocznicy pontyfikatu, 16 października 2003 r. Papież wyznał, że w momencie wyboru silne odczuł w swym sercu pytanie, jakie skierował Jezus do Piotra: „Miłujesz Mnie, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?”(J 21, 15-16); i dodał: „Każdego dnia odbywa się w mym sercu ten dialog, a w duchu wpatruję się w to łaskawe spojrzenie zmartwychwstałego Chrystusa, które ośmiela, aby jak Piotr ze świadomości swej ludzkiej ułomności ze spokojem odpowiadał: ‘Panie, Ty wiesz... Ty wiesz, że Cię kocham, a potem podejmować zadania, jakie On sam przed nami stawia”.

Wybitny polski pisarz Andrzej Kijowski, który znał ks. Wojtyłę jeszcze z czasów jego pracy w kościele św. Floriana, tu po wyborze polskiego kardynała na papieża opublikował w miesięczniku “Więź” ciekawą “przepowiednię”: “Nie będzie cudzoziemcem ani w Rzymie, ani w świecie, ponieważ ma ten rodzaj inteligencji, która każdemu, kto się z nim zetknie, uświadamia jego inteligencję własną. Ma dar otwierania serc na tajemnie Boga i tajemnice człowieka. (...) uniwersalna mądrość tego papieża, jego talent identyfikacji z innymi, jego wewnętrzna wielość i jego wielkość rzucą blask na całą nadchodzącą epokę w historii Kościoła”.

*

Fragment książki "1001 rzeczy, które warto wiedzieć o Janie Pawle II", Wydawnictwo M, Kraków

CZYTAJ DALEJ

Reklama

90 lat temu urodził się ks. Kotlarz - niezłomny kapłan i męczennik czasów komunizmu

2018-10-17 19:35

rm / Radom (KAI)

90 lat temu urodził ks. Roman Kotlarz - niezłomny kapłan i męczennik czasów komunizmu. Starania o rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego kapłana popierają polscy biskupi, którzy stosowną decyzję podjęli na czerwcowym posiedzeniu Konferencji Episkopatu Polski. O ks. Kotlarzu powstaje także film pt. "Klecha".

Jarosław Kruk / wikipedia.pl
Tablica pamiątkowa poświęcona ks. R. Kotlarzowi umieszczona w centrum Koniemłot

Ks. Roman Kotlarz jest jednym z bohaterów protestu robotniczego w czerwcu 1976 roku. Do dziś pozostaje w pamięci wielu osób symbolem walki robotników o wolność i godność ludzkiego życia. Od wielu lat wierni modlą się o jego rychłą beatyfikację.

Ks. Roman Kotlarz (1928-1976) 25 czerwca 1976 r. znalazł się - jak sam pisał - "świadomie i dobrowolnie" w ogromnej rzeszy strajkujących z Zakładów Metalowych Waltera w Radomiu. Następnie ze schodów kościoła Świętej Trójcy błogosławił protestujących robotników w czasie manifestacji.

Po wydarzeniach Czerwca '76 ks. Kotlarz modlił się w parafii w Pelagowie wraz z wiernymi w intencji pobitych, aresztowanych i usuwanych z pracy robotników. W kazaniach domagał się szacunku dla człowieka i jego pracy, piętnował kłamstwo i brak sprawiedliwości w PRL. Wzywany na przesłuchania, przechodził "ścieżki zdrowia", kilkakrotnie w okrutny sposób został pobity do nieprzytomności przez "nieznanych sprawców".

15 sierpnia 1976 r. ks. Kotlarz odprawiał w parafii w Pelagowie Mszę św. za zamordowanych i pobitych robotników. W jej trakcie zasłabł. Po trzydniowym pobycie w szpitalu zmarł 18 sierpnia. Sekcja zwłok wykazała, że przyczyną zgonu była niewydolność mięśnia sercowego. Mimo wielu świadectw o znęcaniu się nad księdzem, lekarze nie stwierdzili obrażeń mogących powstać po pobiciu.

W 1981 r. po licznych protestach wiernych, władze wszczęły śledztwo w sprawie śmierci kapłana, które po kilku miesiącach dochodzenia zakończyło się umorzeniem. W 1990 r. prokuratura wojewódzka w Radomiu wznowiła śledztwo, ale i ono zostało umorzone, chociaż prokuratorzy przesłuchali prawie wszystkich funkcjonariuszy SB zajmujących się w Radomiu zwalczaniem Kościoła katolickiego.

Ks. Roman Kotlarz został pośmiertnie odznaczony przez Prezydenta RP jednym z najwyższych polskich odznaczeń, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce.

Obecnie powstaje film o ks. Kotlarzu pt. "Klecha". Obraz dotyczy wydarzeń z protestu radomskich robotników w czerwcu 1976 r. W filmie występuje plejada znakomitych aktorów, m.in. Piotr Fronczewski, Mirosław Baka jako ks. Kotlarz, Artur Żmijewski, Danuta Stenka, Wojciech Pszoniak i Jan Peszek.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem